Novels by หลิวซินอี้

“ใช่เจ้าค่ะทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีแม้แต่คนดูแล ไม่มีคนรอ ไม่มีคนคอยเตือนให้พักผ่อน”โน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด“แบบนี้มันน่าเห็นใจเกินไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“แล้วเจ้าต้องการอะไร”หลี่หว่านชิงยิ้มทันทีเหมือนรอคำถามนี้มานาน“ออกพระราชโองการ…แต่งฮูหยินให้เขาเจ้าค่ะ” ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะจื่อกงถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจเล็กน้อยหลี่เซวียนอี้วางพู่กันลงช้า ๆ แล้วมองนางตรง ๆ “เจ้าจะจัดการเรื่องแต่งงานของราชครูหรือ?”“ไม่ใช่จัดการเจ้าค่ะแค่…ช่วยผลักนิดเดียว” นางรีบแก้เขาหรี่ตาลง “แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะยอม?”หลี่หว่านชิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าเป็นราชโองการ…เขาก็ต้องยอมสิเจ้าคะ”ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ“แล้วสตรีผู้นั้นคือใคร” นางยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด“บุตรสาวใต้เท้าเหอ เหอซูเหยาเจ้าค่ะ” ชื่อถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจหลี่เซวียนอี้มองนางนิ่งยาวขึ้นเหมือนเริ่มเข้าใจบางอย่าง“เจ้าวางแผนไว้แล้ว”“ข้าแค่…ช่วยให้สิ่งที่ควรเกิด ได้เกิดเร็วขึ้นนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมยักไหล่เล็กน้อยจื่อกงแอบยิ้มมุมปากส่วนหลี่เฉวียนอี้ถอนหายใจยาวก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ“เจ้าน

โม่ชิงเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะออกจากจวนราชครูมาไม่ไกลนักแต่ยังไม่ทันได้จิบชาให้หมดถ้วย ก็มีเสียงเอะอะจากท้ายตรอกดังขึ้นตามด้วยเด็กน้อยวิ่งไล่แมวตัวหนึ่งมาชนกล่องเครื่องเขียนที่วางซ้อนอยู่จนชนข้าวของกระจายไปทั่วพื้น “ท่านอย่ายืนแข็งทื่อเช่นนั้น” หญิงนางหนึ่งงดงามอย่างที่โม่ชิงเหยียนไม่เคยได้พานพบนอกเสียจากหว่านชิงนางเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยเหมือนพูดกับคนคุ้นเคย“ท่านทำมันตกใจ”โม่ชิงเหยียนชะงัก เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพราะแมวตัวนั้นกำลังขดหางฟูใส่เขาอย่างไม่เป็นมิตร เขากระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความเสียหน้าแล้วก้มลงช่วยนางเก็บข้าวของ“ขอบคุณท่านมากถ้าไม่ช่วย ข้าคงต้องเก็บของพวกนี้จนเที่ยง”“ท่านไม่กลัวมันหรือ” เขาเผลอถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำถามนี้ฟังดูไร้สาระอยู่บ้างนางหัวเราะเบา ๆ ตาโค้งนิดหนึ่ง “ไม่กลัวอย่าบอกนะว่าท่านกลัวมัน” นางพูดจบก็ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอียงศีรษะมองเขาอย่างพิจารณา “ข้าไม่ได้กลัว” โม่ชิงเหยีัยนรีบกลบเกลื่อน“ช่างเถอะๆ ข้าไปก่อน”โม่ชิงเหยียนนิ่งไปก่อนจะพูดเสียงต่ำ “แม่นาง”“ท่านชื่ออะไรหรือ” นางหันมาถามขึ้น ขณะยืนจัดชายแขนเสื้อของตนเองให้เข้าที่เขามองนา

“นี่ข้าต้องมาเสียเวลากับเรื่องเช่นนี้จริงหรือ” เจ้าแมวระบบรีบพูดเร็วจี๋“สามวันนะเจ้าคะ! แค่สามวัน! ท่านแค่หาสตรีสักคน”“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ”เขาสวนทันทีสายตาคมขึ้น“การแต่งงานไม่ใช่การเลือกสมุนไพรจากชั้นวาง”แมวระบบชะงัก“…ก็จริง…” มันพึมพำแล้วรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แต่ท่านต้องทำ!” มันชี้อุ้งเท้าใส่เขา“นี่คือชะตา! คือระบบ! คือ” โม่ชิงเหยียนมองมันนิ่งก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ“…คือปัญหา” เจ้าแมวระบบนิ่งค้างสองวินาทีก่อนจะทรุดลงกับโต๊ะ“ข้าจบแล้ว…” มันพึมพำอย่างสิ้นหวัง“ระบบรุ่นใหม่ยังไม่ทันได้เฉิดฉาย ก็ต้องพังเพราะผู้ใช้ไม่ให้ความร่วมมือ…”โม่ชิงเหยียนเหลือบมองมันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง“…สามวันสินะ” เจ้าแมวระบบเงยหน้าพรวดตาเป็นประกาย“ท่านจะทำ!?”เขาไม่ตอบทันทีเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วพูดเรียบ ๆ“…ข้าจะพิจารณา” แมวระบบนิ่งก่อนจะตะโกนลั่น“พิจารณาไม่ทันนะเจ้าคะ!!!” เสียงของมันก้องไปทั่วห้องโม่ชิงเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ สีหน้าเรียบกว่าความวุ่นวายในห้องตรงหน้าเสียอีกทว่าคิ้วที่ขมวดนิดๆ กับดวงตาที่จ้องเจ้าแมวระบบอย่างไม่พอใจบอกชัดว่าเขาไม่ได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่า

“ติ้งๆๆๆๆๆ!” เสียงแหลมดังขึ้นในห้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยโม่ชิงเหยียนสะดุ้งตาเบิกกว้างเล็กน้อย“…อะไร ระบบรวน! ระบบรวน! ระบบรวนเจ้าค่ะ!!!”เสียงโวยวายดังลั่นบนตักของเขาเจ้าแมวระบบกำลังม้วนตัวเป็นก้อน ขนฟูฟ่องตั้งชี้ หางดีดไปมาเหมือนโดนไฟช็อตโม่ชิงเหยียนลุกพรวด! ทันที“ผลัวะอั๊ก!” เจ้าแมวระบบกลิ้งตกลงพื้นอย่างสวยงาม เสียงกระแทกดังพอประมาณมันนอนแผ่ตาเหลือกเล็กน้อยขาเกร็ง“…ข้า…ยังไม่พร้อมตาย…อะยังไม่ตายนี่” โม่ชิงเหยียนก้มลงมองนิ่งเงียบสองวินาทีก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ“…นี่ข้าทำงานหนักจนเริ่มเห็นภาพหลอนแล้วหรือ”“ไม่ใช่ภาพหลอนเจ้าค่ะ!!!” เจ้าแมวระบบเด้งขึ้นมานั่งทันทีขนยังฟูเสียงยังสั่น“ข้าคือระบบ! ระบบของจริง! ของแท้! มีประกัน—เอ๊ะ ไม่มีประกัน!”โม่ชิงเหยียนหรี่ตาลงก้มมองมันช้า ๆสายตาเหมือนกำลังประเมินสมุนไพรแปลกชนิดหนึ่ง“ข้ากลัวแมววววววว”“ไม่ไม่ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะนายท่านข้าไม่กัดข้านักรักและน่าสงสารถูกโยนไปตรงนั้นทีตรงนี้ที”“…พูดได้แถมโวยวายเก่ง” เขาพึมพำเจ้าแมวระบบชี้อุ้งเท้าใส่เขา“ท่านราชครู! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาวิเคราะห์ข้า! ระบบกำลังรวน!”“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า” โม่ชิงเหยียนเดิน

“คราวนี้จะไปจริง ๆ ใช่ไหม”น้ำเสียงนางเรียบแต่มีแววขบขันเจืออยู่เล็กน้อย“ข้าจะได้เสียใจถูก ก่อนหน้านั้นเศร้าแทบตายสามวัน…เจ้าระบบตัวดีก็โผล่กลับมาเหมือนเดิม” เจ้าแมวระบบสะดุ้งยิ้มแห้ง ๆ จนหนวดกระตุก“เอ่อ…ข้าน่ะนะ…” มันเกาศีรษะตัวเอง“ทำตามหัวใจตัวเองเอ๊ย ไม่ใช่! ทำตามระบบคอนโทรลของข้า!”มันรีบแก้“…ให้มาก็ต้องมา ให้ไปก็ต้องไป…” เสียงเริ่มแผ่วลงหลี่หว่านชิงมองมันแล้วค่อยๆ ทำหน้าเศร้า เศร้าที่ไม่ได้หนักหนาอะไรแต่พอให้คนมอง…ใจหวิว“นั่นสินะ…” นางพูดเบา ๆ“ไม่อยากจะบอกลากันเลย” นางยิ้มบาง“…ว่าแต่ จะมาอีกเมื่อไหร่กัน” ประโยคท้าย…เบาแต่มีรอยยิ้มซ่อนอยู่เจ้าแมวระบบชะงักหัวหมุนไปหนึ่งรอบเหมือนประมวลผลไม่ทัน“เอ๊ะเอ๊ะ!? แบบนี้ข้าควรตอบยังไงดี!?” มันทำหน้าลนลานก่อนจะนิ่งไปแล้วมองนางดวงตากลมโตสั่นนิด ๆ“…ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ” เสียงมันเบาลงต่างจากทุกครั้งที่จ้อไม่หยุด“…แต่ใด ๆ คือ…” มันยกอุ้งเท้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะจับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น“…ข้ารักท่านนะ นายหญิง”คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศชัดเจนหลี่หว่านชิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม ยิ้มที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง“อืม” นางตอบสั้น ๆ“…ข้าก็รักเจ้า”

ตำหนักบูรพาที่เร่งรีบและลนลานด้วยกำลังจัดสถานที่สำหรับงานแต่งตั้งไท่จือเฟยแสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ ตกกระทบพื้นเป็นลายเงาอ่อน ๆ กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยแผ่วเบา ราวกับช่วยกลบความวุ่นวายของลานหลวงที่เพิ่งผ่านพ้นตอนนี้เหลือเพียงสองคนหลี่หยางหลินยืนอยู่ใกล้โต๊ะไม้ มือไพล่หลัง สีหน้าเรียบสงบดังเดิม แต่ดวงตา…กลับไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียวส่วนหานซินหยิงยืนอยู่ไม่ไกลท่าทางเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เหมือนยังไม่ชินกับความเงียบแบบนี้นางสูดหายใจเข้าเหมือนรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ อย่างที่เป็นเสมอ“ไท่จือ…ท่านพูดมาเถอะเพคะ” เสียงใสแต่จริงจัง“จะให้ข้าทำอะไรเพื่อท่านตอบแทนที่ท่านแต่งข้าฮ่าาาา มีอะไรบอกมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ความเงียบตกลงมาอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาทีหยางหลินก็อมยิ้มรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“เจ้านี่…ชัดเจนจริง ๆ” เขาพูดช้า ๆสายตาเขามองนางนิ่ง“…ข้าเห็นแล้วรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที” หานซินหยิงอ้าปากค้าง“กลัวทำไม” นางเผลอพูดเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจหยางหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนระยะห่างหายไปก่อนที่เขาจะยื่นม

ตำหนักบูรพายังคงเงียบสงบท่ามกลางแสงไฟที่ส่องกระจายออกจากโคมไฟสูงประดับในห้องใหญ่ เสียงหัวเราะของอี้จือก้องกังวานไปทั่วห้อง ด้วยความรู้สึกภูมิใจในที่สุดทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ตามที่คาดหวังและวางแผนไว้"ฮ่าาาา ในที่สุดก็มีวันนี้สินะ อี้จือ เจ้าก็เห็นไหม? สวรรค์มีตา!"ราชครูเฉินอี้หยูพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง อี้จือหัวเราะเบาๆ ด้วยความยินดี ท่านราชครูเฉินหยุดยืนตรงหน้าอี้จือและกล่าวต่อไปด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ในที่สุดท่านสีก็ได้ตำแหน่งไท่จือแล้ว! และเจ้าก็ได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทได้แต่งกับท่านสี่ด้วย นั่นหมายความว่าอะไรรู้ไหม?"อี้จือยิ้มบางๆ ด้วยท่าทางเงียบขรึม แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความพึงพอใจที่เก็บซ่อนไว้ "ท่านพ่อโปรดพูดมา"พูดเบาๆ ก่อนที่จะหันไปมองใต้เท้าเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ "ท่านสี่ก็ยังคงเป็นท่านสี่อยู่ดีใช่ไหมเคยปรารถนาในตัวเจ้าอย่างไรก็ยังเป็นอย่างนั้น?""นั่นหมายความว่า..." อี้จือกล่าวด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ "ท่านสี่มีอำนาจในมือแล้ว! แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องเกรงใจท่านสี่ ฝ่าบาทรู้ดีว่าท่านสี่มีความหมายกับราชวงศ์อย่างไร ถึงได้แต่งเจ้าให้กับท่านสี่ นั่นไม่ใช

โม่โฉว่ยืนกอดอกมองไปยังหยงเจี้ยนที่นั่งอยู่หน้าพระแท่นในห้องทรงงาน ท่าทีของหยงเจี้ยนดูสงบเสงี่ยมแม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยการวางแผน และทบทวนคำพูดที่ต้องใช้ในช่วงเวลานี้ แต่ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงให้เห็นถึงความเครียดหรือความกังวลใดๆ มันเหมือนกับการร่างภาพในหน้ากระดาษที่ไร้อารมณ์ ส่วนโม่โฉวเองก็รู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ การที่ไท่จือถูกปลดนั้น ย่อมหมายถึงการเปิดทางให้เขาก้าวขึ้นมาแทนที่ โม่โฉวยิ้มบางๆ นึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น"ท่านสี่ ตอนนี้ไท่จือถูกปลดแล้ว ต่อไปท่านจะดำเนินแผนการเช่นไร" โม่โฉวเอ่ยถามออกไป น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง เขารู้ดีว่าฝ่าบาทจะต้องมอบตำแหน่งไท่จือให้กับหยงเจี้ยน เพราะสุดท้ายแล้วมันคือจุดมุ่งหมายของฝ่าบาทที่ต้องการยาอายุวัฒนะที่อยู่กับหยงเจี้ยนท่าทีของเขาไม่ได้เผยอารมณ์หรือความรู้สึกใดๆ เกี่ยวกับคำถามนั้น "นั่นไม่ใช่ข้าที่ต้องเดินตามแผน" หยงเจี้ยนพูดเสียงต่ำอย่างมีน้ำหนัก เขาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแล้วมองไปยังโม่โฉวอย่างไม่ลังเล ก่อนที่จะพูดต่อไป "แต่จะต้องเป็นฝ่าบาทที่จะต้องคิดว่าควรทำเช่นไรต่อจากนี้ ข้าส่งเจ้าออกวังหลวงเพื่

ที่ตำหนักบูรพาอี้จือสะอื้นอย่างหนัก ภายในห้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะระบายออกไปได้ เสียงสะอื้นก้องกังวาน อี้จือมองไปที่หยงซินที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเย็นชาของเขาทำให้อี้จือรู้สึกเหมือนถูกทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะพยายามปกปิดอารมณ์ไว้ แต่ก็ไม่สามารถซ่อนความหวาดกลัวในใจ"ไท่จือท่านจะทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะ..." เสียงของอี้จือสั่นเครือ แม้จะพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่มันก็หลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ซ้วนซ้วนที่ยืนข้างๆ รีบเดินเข้าไปประคองอี้จือไว้อย่างอ่อนโยน"ไท่จือ ท่านจะทำอะไรกับนางก็ได้ แต่กรุณาอย่าทำให้นายหญิงเจ็บปวดเลยนะเจ้าคะ" เสียงของซ้วนซ้วนอ่อนลง แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความวิตกกังวลในใจได้หยงซินที่ยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อาจยอมรับได้ ก้าวเข้ามาใกล้และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว"ข้าได้ยินว่าเจ้าไปที่ตำหนักเทียนฮวา หากไม่ทำอย่างนี้เจ้าก็ไปอีก ทางเดียวที่ข้าทำได้คือผูกเจ้าไว้ที่นี่!" เสียงดังกังวานในห้อง อี้จือสะอื้นหนักขึ้นจนตัวโยนไปมา"ไท่จือ ท่านทำกับข้าอย่างนี้ไม่ได้!" เสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหยงซินยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่อี้จืออย่างไม่ละสายตา เหมือนว

โม่โฉว่ที่ทองตามแผ่นหลังของหลินหยูไปจนลับสายตาหยงเจี้ยนขยับกายก้าวเดิน โม่โฉว่เอ่ยปากถามในทันที“องค์ชายท่านจะไปไหน”หยงเจี้ยนถอนหายใจแล้วพูดเบาๆ“ข้าจะไปดูว่า ม่านม่านคนนั้นนางร้องไห้จนตาบวมอย่างที่นักพรตจอมลวงโลกคนนั้นพูดจริงหรือไม่”ฮ่องเต้หยงตบโต๊ะดังลั่น เสียงดังสนั่นไปทั้งห้อง ดวงตาคู่คมแสดงความโกรธแค้นที่กำลังปะทุขึ้นในตัวเขา"ป่านนี้ยังไม่มีเบาะแส บ้านตระกูลเหรินซีไม่มีเบาะแสใดเลยหรือ" เสียงของเขาดังลั่น เครียดและขุ่นมัวจนทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้งไปด้วยความตึงเครียดบุรุษในอาภรณ์ชุดดำประสานมือก้มหน้าอย่างเคารพ แล้วรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ค้นทุกซอกทุกมุมล้วนไม่มีเบาะแสใดเลย ข้าพบเพียงบางเรื่องที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้อง แต่ยังไม่มีความชัดเจน ฝ่าบาท ความจริงแล้วเรื่องราวต่อจากนี้ อาจต้องสืบเสาะจากองค์ชายสี่จะดีกว่า""ปัง!" เสียงของฮ่องเต้หยงดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้แรงจนแทบจะทำให้โต๊ะไม้เก่าๆ แทบพัง ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ"เจ้าสี่กลับมาครั้งนี้ ราวกับมีใครเสี้ยมสอนการวางตัวที่แปลกออกไป และยังระวังตัวมากยิ่งขึ้น! ข้าตั้งใจจะเก็บเขาไว้ก่อน จึงไม่ควรแหวกหญ้าให้งูตื่น!"

หลินหานก้าวเข้าไปในห้องตำหนักเทียนฮวาอย่างเร่งรีบ ยังไม่ทันได้วางผลไม้ในมือ ร่างบางของม่านม่านที่เพิ่งลุกจากแท่นนอนก็วิ่งพรวดเข้ามากอดเอวเขาแน่น เสียงสะอื้นดังอู้อี้ซบอยู่กับอกกว้าง ไหล่เล็กสั่นไหวราวกับพยายามกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้จนสุดกำลัง หลินหานตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรีบวางของลงแล้วโอบกอดน้องสาวกลับอย่างแผ่วเบา"เกิดอะไรขึ้นน้องพี่ เจ้าเป็นอะไรไป"เขาก้มลงมองใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา นิ้วยาวยกขึ้นเช็ดหยดน้ำใสที่แก้มให้อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงที่เคยหยอกล้อกลับแผ่วลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินบ่อยนัก“พี่สามฮืออออท่านอย่าถามข้าไม่อยากเล่า”"ค่อยๆ เล่าก็ได้ หากเจ้ายังไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด พี่อยู่ตรงนี้แล้วโอ๋ๆๆๆ อย่าร้องนะของพี่อย่าร้องไห้สิ"หลินหานกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าน้องสาวจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ ขณะนั้นหลี่หลินที่ยืนอยู่ด้านข้างกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด"องค์ชายสี่คนนั้น ฮึ ข้านึกแล้วว่าพอข้าไม่อยู่ เขาก็รังแกนายหญิงได้ลงคอ"เสียงของหลี่หลินสั่นด้วยความโกรธปนเจ็บใจ"คนอะไรไม่เคยจะรู้อะไรเลย นายหญิงดีด้วยแค่ไหน ยังกล้าทำแบบน

"โม่โฉว่มาแล้วหรือ?" หยงเจี้ยนกล่าวเสียงต่ำ ขณะหันไปมองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงของโม่โฉว่ก้มคุกเข่าลงด้วยความนอบน้อมที่สุด ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความเคารพและความซื่อสัตย์ต่อนาย"การเดินทางเป็นอย่างไรบ้าง?" หยงเจี้ยนถามเสียงแผ่วอย่างสนใจ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาค่อยๆ ขึ้นมาน้อยๆ โม่โฉว่ยิ้มบางๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ขอบพระทัยองค์ชายสี่ การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นที่สุด ข้าพบว่าในครั้งนี้ ตระกูลเดิมของพระมารดาขององค์ชายมีผู้ไปเยือนตามที่คาดไว้"หยงเจี้ยนขยับมุมปากยิ้มเล็กน้อย ขบคิดในใจ ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก หากเป็นอย่างที่คิด ก็หมายความว่าเราใกล้ความจริงเข้าไปทุกที"โม่โฉว่ยิ้มบางๆ ก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง "องค์ชายจะต้องประหลาดใจ คนเหล่านั้น...คือคนของเฉิน อี้หยู"คำพูดของโม่โฉว่ทำให้บรรยากาศรอบๆ เงียบสงัดไปชั่วครู่ หยงเจี้ยนที่นั่งอยู่หรี่ตามองโม่โฉ่วด้วยสายตาที่ฉายความประหลาดใจเล็กน้อย"เฉิน อี้หยูอย่างนั้นหรือ ยังไม่เลิกสอดส่องข้าสินะ" หยงเจี้ยนพูดเสียงต่ำเหมือนพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกถึงแรงกดดันจากชื่อที่ได้ยิน โม่โฉว่ไม่ตอบคำถาม เขามองนายของตนด้วยความจริงใจ "ใช่ค

“เสี่ยวเปา”พึมพำออกมาเบาๆ ด้วยเสียงแหบแห้ง“ตามหมอหลวง ใครก็ได้ตามหมอหลวง” ดึง เสื้อคลุมของตัวเองออกมาคลุมให้กับ ชลชลที่นอนหงายเหยียดยาว“ฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองนั่นเสื้อคลุมมังกร คนผู้นี้ไม่ทราบว่าเป็นใครกัน”ตู้กังกับเจียงหยา ทรุดกายลงคุกเข่า“เสื้อคลุมมังกรแล้วอย่างไร” ยิ้มทั้งสีหน้าและแววตา เจียจิว มองหลงตี้ตาไม่กะพริบ ก้มลงแนบใบหูกับอกข้างซ้ายประสานมือกดไปที่ช่องออกทำซีพีอาร์ ก้มลงแนบหูกับออกก่อนจะกดริมฝีปากกับปากบางเป่าลมหายใจเข้าไปช่วยชีวิต ชลชลอย่างสุดกำลัง“แค่กๆๆๆ อ่อกกๆๆ ”ร่างของชลชลสะท้อนขึ้นมาข้างบน สำลักน้ำออกมาจากลำคอลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม“ฝ่าบาท” หลงตี้กอดซบชลชลไว้ในอ้อมแขน น้ำตาไหลรินไม่อายสายตาของคนทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น“ข้าคิดถึงเจ้า ข้าคิดถึงเจ้าที่สุด แล้วสวรรค์ก็เมตตาส่งเจ้ามาพบกับข้าอีกครั้ง”ชลชล อมยิ้มช่าง โชคดีเหลือเกินว่าแต่ ไอ้หมอนั่นคนที่ชนชลชลจนตกสะพานนั่นมา มัน ใต้เท้าหลัวชัดๆแต่เป้นสมัยหนุ่มๆ“บ็อกๆๆๆๆ ”เสียง ลุกหมาตัวน้อยเห่าขู่คนทั้งหมด หลงตี้หันไปมองสุนัขตัวน้อยก่อนจะส่งเสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกันกับชลชล“ฝ่าบาทว่าแต่ เจ้าตัวน้อยเป็นหมาของใคร”“ข้ายกให

เฉิงตูโลกปัจจุบัน ชลสอดมือลงไปในกระเป๋ากางเกง เดินทอดน่องมองทิวทัศน์รอบๆ ที่แสนจะงดงามของเมืองเฉิงตู บางอย่างของเฉิงตู รูู้สึกคุ้นเคยเสียจริงชลชลอมยิ้มนี่เขาเป็นเอามาก เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่ฝันไม่ได้เป็นความจริงเสียหน่อยคนบ้าที่ไหนจะย้อนเวลาได้มีเฉพาะในนิยายเท่านั้น แล้วยังย้อนเวลาไปเป็นหมาอีกเสียงไกด์นำเที่ยวส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ไทยกับจีนปนกันไปมา ชลชลพอจะฟังออกบางคำบางคำก้ผสมปนเปกันมั่วไปหมดสวนสวย ด้านข้างกับรูปแกะสลักสุนัขพันธ์ุเชาเชา ชลชลอดที่จะเดินไปที่นั่นไม่ได้แหงนหน้ามองรูปสลักก่อนจะยิ้ม ใครช่างทำ เหมือนของจริงเปี๊ยบเลยหยุดยืนอยู่นานสองนานก่อนจะทอดสายตาออกไปสะพาน สูงที่งดงามจนไม่อาจละสายตาชลชลก้าวขาขึ้นไปบนสะพาน“เดี๋ยวก่อน คุณจะไปไหน”เสียงหญิงชาวจีนคนหนึ่ง ตวาดแวดใส่สามีหรือคู่รักไม่อาจทราบได้ ชลชลก็แค่เหลือบตามองไม่ทันได้เห็นใบหน้าของคนผู้ชายที่ยืนหันหลัง“ผมเบื่อแล้ว แม้แต่ตอนมาเที่ยวคุณยังหาเรื่องทะเลาะกับผม”“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ”ยังตวาดไม่เลิกไม่อายสายตาใคร“ใครบอกไม่ได้ ผมบอกว่าได้ก็ได้สิ”ก้าวขาจากไป หญิงชาวจีน กระชากแขนสุดแรงก่อนที่ร่างสูงของอีกคนจะเซถลาชนเข้ากับร่างส

โลกปัจจุบัน“พี่ชล พี่ปานระพีมาเยี่ยม พี่”ธารธาร เดินเข้ามากอดอกที่หน้าประตูด้วยใบหน้า เบื่อหน่ายเต็มกำลัง“เชิญพี่เขาเข้ามา”“แต่พี่เขามากับ...ใครอีกคน”“เชิญเขาเข้ามา พี่ไม่ได้อะไรกับเขาแล้ว”ธารธารถอนหายใจ หันหลังเดินออกจากห้องไป“ชลเป็นอย่างไรบ้าง หายหรือยัง”น้ำเสียงห่วงใย ชลชลยิ้ม“พี่ปานระพีเล่าสบายดีไหม”“ก็ต้องสบายดิ ไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย พี่มีใครจะแนะนำ”ชลชลกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ แม้จะทำใจไว้แล้วแต่ก้อดที่จะใจสั่น ไหววูบคล้ายจะเป็นลมเสียไม่ได้“นี่ ปัญยภัทร...เขาเป็น...อืมเราสองคนกำลังคบกันปัญยพัทรเขาย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของพี่”พูดรัวเร็ว ชลชลยิ้มบางๆ กับใบหน้าที่คุ้นตาของหลงต่าชินอ๋องใน นามปัญยพัทร“ยินดีที่รู้จัก “อีกคนยิ้มเจื่อนๆ“ชลไม่โกรธพี่นะ”“ม่ายยย ไม่ โกรธจะโกรธเรื่องอะไรพี่สบายดีก็ดีแล้วมีความสุขก็ดีแล้วอีกอย่าง ชลก็ว่าเขา เป็นคนดีนะ”“ชลรู้ได้อย่างไร”“อ่อ เอิ่ม คือ ไม่สิ รู้สึกว่าถูกชะตากับน้องเขา”“อืม พี่ กลัวว่าชลจะโกรธแต่ได้ยินแบบนี้ ก็โล่งใจ”ปัญยภัทรยิ้ม แห้งๆ“ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรแล้วตอนนี้ ชลเองก็ ...กำลังมองหาใครสักคนเหมือนกัน”“อืมไม่มีอะไรแล้วพี่กลับก่อน

จวนเสนาบดี“555สำเร็จสำเร็จไปขั้นหนึ่ง ของมีค่าเหล่านั้นข้าชนออกมาจนสิ้น สับเปลี่ยนบ้างหยิบฉวยออกมาเฉยๆ บ้าง เจ้าหน้าโง่ จ้านกงก็ไม่มีทางต่อกรกับข้า ฝ่าบาทก็เอาแต่เศร้าโศกเสียใจเรื่อง หมาป่วย แบบนี้อีกไม่นาน บีบให้สละบัลลังก์เสียก้ไม่ยาก หรือจะส่งมือสังหารอีกที”คนสนิทยิ้มกริ่ม“ใต้เท้า สิ่งของมีค่าควรเมืองเหล่านั้นมาอยู่ที่นี่หมดแล้ว ใต้เท้าจะไม่เชยชมมันหน่อยหรือไร”สอพลอ ใต้เท้าหลัวยิ้ม ก่อนจะก้าวขาไปเปิด หีบห่อของสิ่งของมีค่าเหล่านั้นที่สับเปลี่ยนหยิบฉวยมา“ข้านี้สุดแสนจะ ภูมิใจ”อ้าปากค้างเมื่อเห็นสิ่งของ ในนั้นว่าไม่ใช่สิ่งของมีค่าอย่างที่ควรจะเป็น ปาสิ่งของในมือลงบนพื้นแตกกระจาย กำมัดแน่นด้วยความรู้สึกเจ็บแค้นอย่างที่สุดก่อนหน้านั้น“ฝ่าบาทก็แค่ สับเปลี่ยนของพวกนั้นเสียเชื่อว่าไม่นานใต้เท้าหลัวจะต้องส่งคนมาชิงของพวกนั้นคืนไปหรือดีหน่อยอาจหาทางยักยอกหรือสับเปลี่ยนอย่างนั้นไม่สู้เราสับเปลี่ยนเสียก่อน”ชลชลนั่งอธิบายแผนการให้หลงตี้ฟังก่อนวันที่จ้านกงจะมาขอรับผิดชอบสิ่งของมีค่าควรเมืองเหล่านั้น“เจ้าเชื่อว่าข้าจะต้องมาชิงเอาของไปอย่างนั้นหรือ”“ของที่กำลังจะเป็นของเขา ฝ่าบาท คิดว่าเขา

วังหลวงภพอดีต"ท่านหมอ เสี่ยวเปาเป็นอย่างไรบ้าง""ฝ่าบาทพระอาญาไม่พ้นเกล้า อาการของใต้เท้าเสี่ยวเปาสาหัสยิ่งนัก ข้าน้อยเกรงว่า..."ตู้กังปาดน้ำตา"ทำอย่างไรจึงจะช่วยเจ้าหมาตัวนี้ได้""ฝ่าบาทลูกดอกทำลายหัวใจ ข้าน้อยไม่แน่ใจว่าจะฟื้นฟูมันกลับขึ้นมาได้""ข้าควรทำเช่นไร""ฝ่าบาท มีทางเดียวจำต้องป่าวประกาศออกไปหาคนที่มีความถนัดด้านสรีระและการรักษาสัตว์โดยเฉพาะ""ตู้กังป่าวประกาศออกไปทั่วแคว้นใครสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเสี่ยวเปาให้ดีขึ้นมาได้ข้าจะปูนบำเหน็จให้อย่างงาม""ฝ่าบาท นั่นแค่หมาทำไมต้องทุ่มเทเพียงนี้"จ้านกงก้าวขาเข้ามาข้างในตู้กังกับหมอหลวงจากไปหลงตี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น"เสี่ยวเปาไม่ใช่แค่หมา เสี่ยวเปาคือทุกอย่างของข้า""ฝ่าบาท เลิกคิดว่าเจ้าหมานั่นเป็นทุกอย่างได้แล้วเราคือมนุษย์พวกมันก็แค่สัตว์เลี้ยงหย่อนใจ""ไม่ไม่ จ้านกงท่านเลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วนอกจากเสี่ยวเปา ข้าไม่ต้องการสิ่งใด”จ้านกงกอดรวบลำตัวของหลงตี้ไว้แน่น“ฝ่าบาท ฝ่าบาทลืมเลือนความสัมพันธ์ของเราแล้วหรือ ฝ่าบาทลืมจ้านกงแล้วหรือ ฝ่าบาทลืมรสจูบของจ้านกงแล้วหรือ”หลงตี้ดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของจ้านกง จ้านกงพลิกร่างของ

จวนเสนาบดีของใต้เท้าหลัว"พลาดย่างนั้นหรือข้าให้เจ้าสังหารหลงตี้แต่พลาดไปโดนเจ้าหมาโง่นั่นได้อย่างไร""ใต้เท้าเจ้าหมานั่น รู้ได้ทันทีว่าข้ากำลังเล็งธนูไปที่ฝ่าบาท""อืม ไม่น่าเชื่อเจ้าหมานั่นจะฉลาดเพียงนั้น""ใต้เท้า"จ้านกงประสานมือ"มีเรื่องใด"โบกมือให้มือสังหารออกไปก่อนกลัวว่าความลับเรื่องส่งมือสังหารสังหารหลงตี้จะสร้างความไม่พอใจให้กับจ้านกงเขาประเมินจ้านกงต่ำไป"ของสำคัญใต้เท้าจ้านกงนำมันมาเก็บไว้ที่จวนแม่ทัพเรียบร้อยแล้วใต้เท้าส่งของเลียนแบบไปสับเปลี่ยนได้เต็มที่ระหว่างนี้ทยอยนำออกมาเสีย""555ไม่น่าเชื่อ ท่านแม่ทัพช่างทำงานได้รวดเร็วเพียงนี้""แล้วเรื่องที่ข้าไหว้วานใต้เท้า"ยิ้มมุมปาก"ข้า ส่งคนลอบสังหารทว่ากลับเป็นเจ้าหมาโง่นั่นที่รับลูกดอกแทน""เจ้าหมาโง่555สมน้ำหน้ายิ่งนัก อยากเห็นเหลือเกินว่าที่นี่จะเห่าหอนอย่างไร""เป็นเรื่องดีใช่หรือไม่""เป็นเรื่องดีที่สุดเจ้าหมานั่นสมควรตายอย่างที่สุดส่วนคนผู้นั้นไว้ข้านั่งบนบัลลังก์จึงค่อยกำจัดเขายังไม่สาย"ใต้เท้าหลัวยิ้มมุมปาก"ข้าจะทยอยส่งของเข้าไปสับเปลี่ยนเสียทั้งหมดในเร็ววัน วันนี้พบเจอเรื่องดี เด็กๆ นำสุราอาหารมาฉลองมิตรภาพของข้ากับ