12 จงปฏิบัติตาม

        หญิงสาวก้าวยังไม่ทันถึงจุดหมาย ร่างทรงเสน่ห์ก็ถูกมือใหญ่ฉุดให้เข้าไปอยู่มุมผนังลานซักล้าง คราแรกซูกุ้ยฟางทั้งดิ้นทั้งขัดขืน และเตรียมกรีดร้องเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เสียงกระซิบซึ่งดังจากทางด้านหลังทำให้นางเปลี่ยนใจ

“น้องหญิง เป็นพี่เอง”

ซูกุ้ยฟางตัวแข็งทื่อ นางรับรู้เรื่องต่างๆ จากฝูว่าบิดาเป็นใคร ส่วนมารดาสิ้นใจไปหลายปีแล้ว และพี่ชาย ซูมู่เหยา มีนิสัยดื้อรั้นและอันธพาล ไร้ความรับผิดชอบ แทนที่เขาจะมาเป็นนายบำเรอให้เจ้าบ้านเอี้ย กลับหายตัวไปขอความช่วยเหลือองค์หญิงเจ็ด สุดท้ายเคราะห์กรรมเลยมาตกที่ซูกุ้ยฟางแทน

“ทะ ท่านพี่” หญิงสาวเล่นไปตามน้ำ และสับสนนักว่าชายผู้นี้คือใคร ซูมู่เหยาพี่ชายของนาง หรือเป็นผู้อื่น

คนที่เข้ามาถึงเนื้อถึงตัวหญิงสาวมีสีหน้าฉงน ยามนี้เขาแต่งตัวด้วยชุดดำ ปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เห็นเพียงดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม กระนั้นก็ดูสง่างาม แม้จะน้อยกว่าหยางอี้คัง แต่เนื้อแน่นๆ และกลิ่นกายบุรุษก็ลอยเข้าจมูก

“เสี่ยวกุ้ย เจ้าจำพี่ไม่ได้หรอกหรือ” เขากล่าวจบจึงถอดผ้าคลุมใบหน้าเบื้องล่างออก ในยามนั้นซูกุ้ยฟางแทบกรี๊ด ดวงหน้าที่เห็นในยามนี้ดูอย่างไรก็คล้ายบอสของหล่อน มาติน!

“บอส คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ เอ หรือว่า สะดุดล้มหัวแตกตอนที่ทำอะไรกับนาตาลี!?!” ซูกุ้ยฟางถามพร้อมเขย่าร่างชายหนุ่มอย่างแรง ทั้งดีใจ ตื่นเต้น และเสียขวัญ ในโลกที่จากมานางไม่ได้เสียชีวิตเพียงคนเดียว แล้วมาตินที่กำลังอุ้มนาตาลีแนบอกได้เกิดเหตุใดขึ้นกับเขา

“เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวกุ้ย หยางอี้คังมันข่มเหงจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเชียวหรือ โอ้ เป็นความผิดพี่เอง ไม่น่าปล่อยให้เจ้าเผชิญชะตากรรมเลวร้ายถึงเพียงนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูกุ้ยฟางจึงนิ่งไปชั่วครู่ ชายผู้นี้คงมิใช่มาตินอย่างที่เข้าใจ อาจเป็นไปได้ว่ามีผู้คนที่ใบหน้าเหมือนกัน

“ท่านพี่...” หญิงสาวเล่นสตรีที่สมองเลอะเลือนเช่นเดิม “ขะ ข้า ลืมหลายสิ่งไป ตั้งแต่เกิดเหตุร้ายบนเนินเขานิรนาม และได้ท่านแม่ทัพช่วยเหลือไว้”

“ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ที่ผิดต่อคำสัญญา เสี่ยวกุ้ย...เจ้าอยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่”

หญิงสาวมองอีกฝ่าย ก่อนตอบตามความจริง

“ร่างกายนั้นกุ้ยฟางสบายดี ผิดแต่จิตใจยับเยินเหลือเกิน เพราะท่านแม่ทัพมิได้ดูแลเท่าที่ควร”

“ชายผู้นี้รังแกเจ้าเช่นไร ข้านึกแค้นใจนัก”

“มิได้รังแกหรือข่มเหงข้า เพียงแต่เย็นชาและชอบพูดจาประชดประชัน”

ชายหนุ่มถอนหายใจหนักๆ ออกมา และกล่าวว่า

“เสี่ยวกุ้ย เช่นนี้เจ้าจึงเสียใจมาก กระทั่งความทรงจำต่างๆ เลือนหาย”

หญิงสาวกลอกตามองบน และเอ่ยเสียงติดจะเนือยอยู่สักหน่อย

“กุ้ยฟางก็เห็นเป็นเช่นนั้น”

“เอาเถิด ที่พี่มาในวันนี้ด้วยอยากช่วยเหลือเสี่ยวกุ้ย แต่จะให้ออกหน้าอย่างเอิกเกริกก็เกรงว่าคงไม่เหมาะสม กระนั้นสิ่งหนึ่งที่อยากรู้ เจ้าจำเป็นต้องตอบให้พี่หายข้องใจเสียก่อน”

น้ำเสียงกับสีหน้าเขาแจ้งชัดว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก

“โปรดถามมาเถิดท่านพี่ กุ้ยฟางยินดีตอบทุกอย่างเพื่อให้ท่านกระจ่างใจ”

“ย่อมเป็นสิ่งสำคัญ เอาละ...ระหว่างเจ้ากับอี้คัง ได้ร่วมเตียงกันแล้วหรือไม่”

เมื่อซูกุ้ยฟางได้ยินคำถาม นางก็โล่งใจและตอบออกไปโดยไม่ต้องไตร่ตรอง

“กุ้ยฟางนอนร่วมเตียงกับท่านแม่ทัพทุกคืนวัน”

“เช่นนั้นเจ้ากับเขาก็เป็นสามีภรรยากัน เหลือเพียงตบแต่งเข้าสกุลให้ถูกต้อง”

“เฮ้อ....ท่านมิเข้าใจ เรื่องมันซับซ้อนยิ่งกว่านั้น”

คราวนี้ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย

“มีเรื่องหนักใจอันใด หรือว่าเขารังแกเจ้าหนักหน่วง อย่างที่ใครๆ กล่าวขานว่าเป็นบุรุษเตียงหัก!”

ดวงหน้าสวยหวานร้อนผะผ่าว พลางคิดถึงสัมผัสจากหยางอี้คัง ทุกอย่างมันควรจะหวานซึ้ง ผิดแต่นางยังไม่เคยสัมผัสถึงจุดนั้น

“หามิได้ ท่านแม่ทัพไม่เคยล่วงเกินภายในของกุ้ยฟาง”

บุรุษผู้มาเยือนแปลกใจเป็นล้นพ้น พลางมองสำรวจซูกุ้ยฟาง

“เจ้างามถึงเพียงนี้ เหตุใดหยางอี้คังถึงเพิกเฉย หรือว่าเขามีแผนการใดอยู่ในใจ” เขากล่าวและแสดงท่าทีเป็นเดือดเป็นแค้น

“เรื่องนี้กุ้ยฟางหาทราบไม่ หลายคืนที่ผ่านมาท่านแม่ทัพแสดงอาการเย็นชาต่อกุ้ยฟาง อีกทั้งช่วงนี้มักออกไปนอกเรือน และกลับในเช้าของอีกวัน”

“เยี่ยงนี้ย่อมเป็นการไม่ดี เมื่อมีเสี่ยวกุ้ยแล้ว อี้คังควรให้เกียรติเจ้า”

“กุ้ยฟางก็คิดเห็นเช่นนั้น”

“เอาละ เสี่ยวกุ้ยไม่ต้องห่วง พี่จะจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้องอย่างเร็วที่สุด นับจากนี้เจ้าเพียงรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี แม้พี่ไม่อาจทำตามสัญญาที่ไว้ให้กับเจ้า แต่พี่จักช่วยเจ้าหาบุรุษที่คู่ควรเป็นสามี และหยางอี้คังคือชายผู้นั้นที่สมควรสยบอยู่แทบเท้าเสี่ยวกุ้ยคนงาม”

“แต่เรื่องนี้อาจทำให้ท่านเดือดร้อน อย่าได้กระทำสิ่งใดโดยพลการเลย”

“ฮ่าๆๆ เสี่ยวกุ้ยกล่าวเช่นนี้ คงเป็นห่วงหยางอี้คังใช่หรือไม่ อย่าได้กังวล พี่เพียงแค่จะสั่งสอนเขาเล็กน้อยให้สาสมกับที่เขากล้าทำร้ายจิตใจเสี่ยวกุ้ย อีกอย่างสำหรับน้องสาวผู้นี้ ข้าผู้เป็นถึงองค์ชายแห่งตำหนักบูรพาไฉนจะจัดการให้เจ้าสมหวังไม่ได้!”

ในยามนั้นซูกุ้ยฟางกระจ่างใจต่อสิ่งที่มืดมนในหัว นางรู้แล้วว่าชายผู้นี้แท้ที่จริงคือ เกาจื้อเฉิง หรือองค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นเจ้า

“ละ แล้วเอ่อ...องค์ชายจะทำเช่นไร” ซูกุ้ยฟางสวมบทบาทได้อย่างแนบเนียน อย่างไรเสียนางกับเขาก็เคยพึงใจต่อกัน และดูเหมือนเกาจื้อเฉิงจะเป็นมิตรกับนาง

“ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง เสี่ยวกุ้ยเพียงแต่ทำตัวให้เหมือนเดิม ไม่ว่าอี้คังต้องการสิ่งใด จงปฏิบัติตาม”

“แต่ เขาใจร้ายต่อกุ้ยฟาง”

“มินานหรอกน้องน้อย พี่ชายจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยที่สุด และเขากับเจ้าย่อมได้ตบแต่งเป็นสามีภรรยากัน” เอ่ยจบเกาจื้อเฉิงก็ใช้ผ้าปิดหน้าตนเองเช่นเดิม ก่อนโผนทะยานหายไปราวกับไม่มีตัวตน!