8 โลกของนางบำเรอ

        ซูกุ้ยฟางดึงตนกลับคืนสู่โลกโบราณที่นางรู้เรื่องราวไม่ถึงแปดบรรทัด เป็นแปดบรรทัดที่ชีวิตของสตรีนางหนึ่งต้องสยิวเสียวซ่านกับบุรุษขาเตียงหักหยางอี้คัง!

ความสับสนประดังประเดเข้ามาในหัว นางก็รับมือไปตามสภาพ แน่นอนใครต่อใครต่างมองหญิงสาวแปลกๆ บ้างกล่าวหาว่าซูกุ้ยฟางเป็นหญิงงามวิปลาสล่มเมือง

หญิงสาวถอนหายใจพรูใหญ่อย่างเบื่อหน่าย กระทั่งฝูปรากฏตัวทางด้านหลัง

“โอ้ คุณหนู”

“อื้อ เมื่อไหร่เจ้าจะหยุดร้องโวยวายเสียที” ซูกุ้ยฟางตำหนิอีกฝ่าย ฝู คือผู้ติดตามและเป็นแม่นมหญิงสาวมาตั้งแต่มารดาเสียชีวิต ซึ่งจะว่าไปหน้าตาก็คุ้นตั้งแต่ซูกุ้ยฟางพบครั้งแรก

“บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวจะโขกศีรษะกับพื้นเดี๋ยวนี้”

“หยุดเลย” มุกนี้ใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่ซูกุ้ยฟางโผล่มาอยู่ในร่างนี้

ฝูมองคุณหนูของตน ทั้งคู่เดินทางมาจากเมืองหลวงด้วยกัน กระทั่งถูกส่งตัวไปขายในตลาด และแม่ทัพหยางยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ

“เมื่อคืน ทุกอย่างสำเร็จหรือไม่คุณหนู”

หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ รู้สึกรังเกียจตนเองที่ต้องพยายามทำตัวเยี่ยงนางคณิกา ซึ่งฝูบอกให้ซูกุ้ยฟางเดินหมากเช่นนี้ ด้วยหยางอี้คังมีสตรีที่อยู่ในใจ ฝ่ายนั้นเป็นลูกสาวเจ้าสำนักคุ้มภัยจากเมืองหลวงมีชื่อว่าม่านลั่วลั่ว

“คุณหนูต้องทำให้ท่านแม่ทัพหลงใหลในตัว มิเช่นนั้นหากปล่อยเวลาเนิ่นนาน คงเป็นท่านที่ต้องลำบาก ตระกูลม่านขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมอำมหิต และอย่าคิดว่าหลังบ้านจะมีนางเสืออยู่ร่วมกันได้สองตัว คุณหนูอาจถูกนางทำร้าย หากไม่วางยาพิษ ก็ทำให้เสื่อมเสียเกียรติด้วยการส่งคนบุกเข้ามาข่มเหงน้ำใจ!”

ซูกุ้ยฟางกลัวมาก กลัวจนตัวสั่นทีเดียว

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเยี่ยงไร ในเมื่อแม่ทัพหยางไม่ได้พึงใจต่อข้า”

นางรับใช้ตบอกตนเองผาง เกิดเหตุเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่นางสืบรู้มาจากคนในเรือน หยางอี้คังคือชายที่ชอบอุ่นเตียง จับกดสตรีไปทั่วหล้า และขาเตียงยังหักเป็นว่าเล่น แต่เกือบสามคืนแล้วที่คุณหนูของตนนอนร่วมเตียงกับท่านแม่ทัพ ทว่าแม้แต่เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดนางยังไม่ได้ยิน!

“นับว่าเป็นเรื่องชวนให้วิตก คุณหนูทั้งเลอโฉม รูปร่างจัดว่าหาผู้ใดเทียบได้ยาก เหมาะเป็นมารดาของบุตรถึงเพียงนี้ แต่แม่ทัพหยางหาได้พึงใจ”

เมื่อกล่าวถึงความงาม ซูกุ้ยฟางก็ส่องกระจกทองเหลืองพิศดูตัวเอง หญิงสาวผู้นี้นับว่าเป็นที่ต้องตาต้องใจผู้คน ถึงขั้นยอมสยบแทบเท้า แต่นางฉงนที่แท่งหยกของแม่ทัพหยางกลับไม่แข็งขันเมื่ออยู่ต่อหน้านาง หรือเขาไม่พิศวาสเรือนร่างนี้ เรื่องนี้นางก็สุดคาดเดา

“ข้าคิดว่าต้องมีเหตุผิดพลาด ทั้งที่พยายามทำตามเจ้าบอก แต่ยิ่งกระทำท่านแม่ทัพกลับยิ่งถอยห่าง เมื่อคืนเขายังออกไปนอกห้อง ไม่กลับเรือนจนถึงรุ่งเช้า”

ฝูทำตาโต ก่อนรีบกล่าวเสริม

“บ่าวมิอาจปล่อยให้เรื่องเหลวไหลเช่นนี้เกิดขึ้นได้ เราต้องวางยาปลุกมังกรของท่านแม่ทัพให้ชูชัน และคุณหนูต้องพลีกายเพื่อให้แผนนี้เสร็จลุล่วง อย่าลืมว่าอย่างไรก็ตาม คุณหนูต้องยืมมือเขาทวงศักดิ์ศรีของตนคืน”

“เหตุใดข้าต้องลงแรงถึงเพียงนั้น” ซูกุ้ยฟางเอ่ยแล้วก็นึกท้อแท้ในชะตาชีวิตตน

ฝูมองหน้าผู้เป็นนาย หลายวันที่ผ่านมาหญิงวัยกลางคนเห็นความปกติของซูกุ้ยฟาง และตอนนี้ทุกอย่างแจ่มชัด คุณหนูดูเหมือนถูกปีศาจสิงร่าง ซึ่งคำพูดของแม่ทัพหยางเมื่อพบหน้าหญิงสาวดูเหมือนจะเป็นความจริง

“ที่เราลำบากลำบนเช่นนี้ เพราะเจ้าบ้านเอี้ยวางแผนไว้ตั้งแต่แรก ทั้งทำให้บิดาท่านถูกโยนความผิดเรื่องการค้าขายสินค้าไม่ได้คุณภาพแก่กองทัพ และยังแพ้พนันจนต้องสูญเสียทรัพย์สินมหาศาล และไม่พอ เขายังต้องการเอาตัวคุณชายใหญ่ไปเป็นชายบำเรอด้วย เมื่อรู้ว่าส่งคุณหนูมาแทนก็คิดขายทิ้งในตลาด ดังนั้นหากท่านไม่พยายามมัดใจแม่ทัพหยางให้ได้ บ่าวเกรงว่านับจากนี้ชีวิตคุณหนูจะลำบาก อย่างไรเราก็ต้องมีเกราะป้องกันภัย ด้วยดูท่าแล้วองค์ชายเกาน่าจะเอาใจออกหากคุณหนู ไม่อย่างนั้นคงยื่นมือมาช่วยเหลือแล้ว”

เรื่องราวในโลกโบราณนี้ประดังประเดเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่เพื่อความอยู่รอด ซูกุ้ยฟางต้องเรียนรู้ให้เร็ว ซึ่งต้องขอบใจบ่าวคนนี้ที่คอยอยู่เคียงข้าง ฝูช่วยเหลือทุกอย่าง อาจมีสิ่งเกินเลยไปบ้าง แต่นางรู้ว่าที่ฝูทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวคุณหนูโฉมงาม

“ข้าไม่ได้ลืม เพียงแต่...ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก ตอนนี้บางสิ่งจึงเลอะเลือนไปบ้าง”

“บ่าวเข้าใจดี ดังนั้นเพื่อไม่ให้มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นอีก คุณหนูจำต้องรีบลงมือเสีย อย่างไรก็นอนร่วมเตียงกับแม่ทัพหยางแล้ว องค์ชายเกาคงมิอาจยกคุณหนูเป็นภรรยาเอก เช่นนี้ทางรอดเดียวของเราก็คือ คุณหนูต้องตกเป็นของแม่ทัพหยางให้เร็วที่สุด”

“เจ้าพูดจาน่าเกลียดเช่นนี้ได้อย่างไร”

“บ่าวเอ่ยตามจริง เรื่องนี่ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างไม่ว่าจะเป็นบนเตียงหรือที่ใด เมื่อผู้ชายต้องการความอภิรมย์ คุณหนู...ย่อมต้องโอนอ่อนผ่อนตาม”

หญิงสาวได้ยินแล้วก็นึกแค้นใจ นางพลัดหลงเข้ามาในโลกนี้เพื่อเป็นของเล่นสำหรับผู้ชายหรอกหรือ ถึงชายผู้นี้จะเป็นถึงแม่ทัพหยาง รูปงาม เก่งกาจ ทว่าความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ สตรีอย่างซูกุ้ยฟางพ่ายแพ้ต่อคนหล่อเหลาก็จริง แต่นางก็เลือก ไม่ได้พิศวาสอยากคว้าหยางอี้คังมาเป็นพ่อของลูกสักนิด ถึงเรื่องราวจะเขียนไว้อย่างนั้นก็เถอะ!

ซูกุ้ยฟางนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง แล้วหันไปมองใบหน้าตนในกระจกทองเหลือง

“ข้างามเยี่ยงนี้ ย่อมทำให้ท่านแม่ทัพหลงเสน่ห์ได้ไม่อยาก”

“แค่หลงใหลไม่พอเจ้าค่ะ คุณหนูต้องทำให้ท่านแม่ทัพหยางคลั่งรักอย่างที่สุด สิ่งสำคัญคือเป็นแม่ให้แก่ลูกชายของเขาให้จงได้”

“ละ แล้วข้าจะทำได้หรือ”

“สตรีสกุลซูไม่ได้มีเพียงความงามนะเจ้าคะ ถึงอย่างไรคำทำนายที่หมอดูตาบอดกล่าวไว้ก็แม่นยำ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังบ่ายหน้าเข้าใกล้ความจริง ขึ้นอยู่กับว่าคุณหนูจะกล้าลงมือทำให้สำเร็จหรือไม่”

ซูกุ้ยฟางฟังคำของฝูแล้วใจก็ไพล่คิดถึงถุงกระดาษที่ใส่บ๊ะจ่าง พลางทบทวนเรื่องราวที่นางอ่านผ่านตา