บทที่ 5 บุรุษสวมหน้ากากกับท่าทางแปลกๆ ของเขา (2) (3/4)

           “พวกท่านรีบใส่อาภรณ์เถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้” นางเอ่ยพลางส่งยิ้มให้กับชายงามทั้งสามที่ช่วยให้งานของนางลุล่วงไปได้

            “...” บุรุษสวมหน้ากากตวัดสายตามองเช่นกัน ทำให้ทั้งสามคนได้แต่ก้มหน้า

            คุณชายผู้นี้หวงแหนฮูหยินยิ่งนัก...

            “พวกท่านจะนั่งดื่มกินก่อนก็ได้นะเจ้าคะ ประเดี๋ยวผู้ดูแลนำบุรุษมาให้ข้าเลือกเพิ่ม พวกท่านค่อยไปก็ได้”

            “นี่เจ้ายังจะเลือกบุรุษมาเพิ่มอีกหรือ”

            “ข้ายังวาดได้ไม่มาก จึงต้องหาคนเพิ่มอีกเจ้าค่ะ”

            “ที่นี่เป็นหอชายงามอยู่นานไม่ดี เจ้าควรรีบกลับจวน” บุรุษสวมหน้ากากบอกพลางรินชา

            “ท่านก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ มิเช่นนั้นท่านอาจจะถูกผู้อื่นเอาไปนินทาได้ว่าท่านเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ”

            “หากการที่ข้ามาอยู่ที่นี่ในตอนนี้เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อพี่ชายเจ้าคงมิต่างกัน”

            “ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

            “ห้องที่อยู่ติดกับห้องเจ้า คือห้องที่พี่ชายของเจ้ากำลังดื่มกินกับสหาย”

            ‘พี่ใหญ่ มาเที่ยวหอชายงามจริงๆ หรือ’

            “ท่านโกหก”

            “ไม่เชื่อก็ลองออกไปด้านนอกแล้วไปลอบมองห้องข้างๆ ดู”

            “คิดว่าข้าไม่กล้าหรือ” นางกล่าวก่อนจะเดินออกไปที่ประตูแล้วเปิดออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากประตูนางก็รีบปิดมันอย่างรวดเร็ว

            “หรือเจ้าไม่กล้าแล้วคุณหนู...” บุรุษสวมหน้ากากยังกล่าวไม่ทันจบ สตรีตัวน้อยก็พุ่งตัวเข้ามาหาก่อนจะดันเขาให้ถอยห่างจากประตูมากที่สุด มือเรียวปิดปากเอาไว้ไม่ยอมให้เอ่ยวาจา

            ‘พี่ชายข้าอยู่หน้าห้อง’ จางชิงหนี่ว์กล่าวอย่างไร้เสียง

            ‘เชื่อข้าแล้วใช่หรือไม่’

            “ท่านช่วยหาวิธีพาข้ากลับไปส่งที่จวนก่อนที่พี่ชายข้าจะกลับได้หรือไม่” นางพยักหน้าก่อนจะยื่นดวงหน้าหวานเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูบุรุษสวมหน้ากาก

            ตอนนี้นางไม่สนแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าพี่ชายนางอยู่ห้องข้างๆ การเอาตัวรอดให้กลับถึงจวนได้ก่อนเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

            “ได้ เช่นนั้นเรารีบกลับกันเลยหรือไม่”

            “อืม” นางตอบเสียงเบาพลางพยักหน้ารัวๆ แต่ก่อนที่จะผละเพื่อถอยออกห่างร่างเล็กก็ถูกเขาช้อนอุ้มตัวลอยจากพื้น

            “ข้าขอเก็บของก่อนเจ้าค่ะ”

            “ประเดี๋ยวคนของข้าจะเก็บให้” เขาบอกแล้วทำท่าจะกระโดดออกทางหน้าต่าง

            “รอก่อนเจ้าค่ะ ข้าลืมให้ตำลึงกับเขาทั้งสามคน”

            “ก็รีบโยนไปซะ” บุรุษสวมหน้ากากบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญ

            ทันทีที่นางโยนถุงเงินหนักอึ้งออกไป บุรุษสวมหน้ากากก็พานางออกมาจากที่นั่นทันทีพร้อมกับน้ำตานางที่ตกใน

            ‘ข้าโยนเงินผิดถุง’ นั่นเป็นเงินเก็บของนางซึ่งมีจำนวนไม่น้อย

            ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อคุณหนูจางก็ถูกพากลับมาส่งถึงจวนโดยเขาเลือกวางนางลงบริเวณสวนที่นางเคยเจอเขาครั้งก่อน

            “ขอบคุณท่านที่มาส่งเจ้าค่ะ” นางบอกด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเศร้าสร้อย สีหน้ายังคงปรากฏความเสียใจ

            “เป็นอันใดไป เหตุใดถึงทำหน้าเช่นนั้น”

            “ข้า...โยนเงินให้ชายงามเหล่านั้นผิดถุงเจ้าค่ะ”

            “ผิดถุงอย่างไร”

            “ข้าโยนเงินเก็บถุงใหญ่ของข้าให้ไป แทนที่จะเป็นถุงนี้เจ้าค่ะ”

            “นึกว่าเรื่องใหญ่อันใด”

            “สำหรับท่านอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับข้าเรื่องนี้มันใหญ่มากเจ้าค่ะ” เพราะมันเท่ากับความฝันที่จะทำให้บุรุษตระกูลจางที่รักนางทั้งสามคนอยู่สุขสบายมันยิ่งห่างไกลออกไป

            หรือต่อจากนี้นางควรวาดภาพบุรุษขายให้มากขึ้น

            “เช่นนั้นก็เอาของข้าไป”

            “ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านจะมอบเงินของท่านให้ข้าได้อย่างไร” ชื่อแซ่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ จะเป็นตัวร้ายหรือไม่ก็ไม่รู้

            “เหตุใดข้าจะมอบเงินให้เจ้าไม่ได้”

            “เอ่อ...ข้าจะกล่าวอย่างไรดี เอาเป็นว่าชื่อแซ่ท่านข้ายังไม่รู้จัก แล้วจู่ๆ ท่านจะมอบเงินให้ข้าเช่นนี้ ข้ามิกล้ารับไว้หรอกเจ้าค่ะ”

            “เรียกข้าตงเฉิน รู้จักชื่อแซ่ข้าแล้ว เจ้าก็ยื่นมือออกมารับเงิน”

            “อย่างไรก็ไม่เหมาะสมเจ้าค่ะ”

            “เช่นนั้นต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมรับเงินข้าไป” เขาเพียงแต่ไม่อยากให้สตรีผู้นี้โศกเศร้า นางเหมาะกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมากกว่า

            “ให้ข้าได้ทำประโยชน์แก่ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “ทำประโยชน์ อย่างไร”

            “ท่านมีฮูหยินหรือยังเจ้าคะ” คำกล่าวของนางทำให้บุรุษสวมหน้ากากกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

            “ไม่”

            “เลิกมองช้าเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้จะเสนอตัวเป็นฮูหยินให้ท่าน แต่ข้ามีสหายเป็นคุณหนูงดงามถึงสองนาง หากท่านสนใจข้าก็ไม่รังเกียจที่เป็นผู้เฒ่าจันทราช่วยผูกด้ายแดงให้”