บทที่ 6 ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้ (1/4)

6

ตัวซวยที่ไม่อยากเข้าใกล้

            บนโต๊ะอาหารบุรุษตระกูลจางสามคนต่างคีบอาหารใส่ชามให้นางอย่างเอาใจจนชามข้าวนางพูนใกล้ล้น

            “ท่านปู่ ท่านลุงและพี่ใหญ่เจ้าขา พวกท่านกินบ้างเถิดเจ้าค่ะ อย่าเอาแต่คีบให้ข้าเลย”

            “เจ้าตัวเล็กยิ่งนัก ต้องกินให้มากหน่อย” อดีตราชครูของฮ่องเต้และชินอ๋องกล่าว

            “นั่นสิ เดือนหน้าก็จะปักปิ่นแล้ว ตัวยังเล็กกว่าคุณหนูวัยเดียวกันมากนัก เจ้าต้องกินให้มากๆ หน่อยนะหนี่ว์เอ๋อร์” ท่านลุงที่เป็นราชครูให้กับองค์รัชทายาทและชินอ๋องซื่อจื่อกล่าว

            “พูดถึงปักปิ่น เจ้าตอบรับเทียบเชิญงานปักปิ่นของคุณหนูเจิ้งแล้วใช่หรือไม่”

            “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ พี่ใหญ่จะไปกับข้าด้วยหรือไม่”

            “ชิงเทียนต้องไปอยู่แล้ว จะทิ้งเจ้าให้ไปร่วมงานจวนอื่นลำพังได้อย่างไร” เป็นท่านปู่จางจื้อกล่าวตอบ

            “ท่านปู่ ท่านลุงเจ้าขา ข้ามีเรื่องสงสัยอยากสอบถามพวกท่านสักนิด”

            “ถามแต่ท่านปู่กับท่านลุงแล้วพี่ล่ะ หรือเจ้าคิดว่าพี่มีความรู้ไม่มากพอ” จางชิงเทียนแสร้งเล่นบทโศกแย่งชิงความรักจากน้องสาว

            “มีสิเจ้าคะ แต่พี่ใหญ่มีงานค่อนข้างรัดตัวอาจจะไม่รู้เรื่องราวความเป็นไปข้างนอก”

            “เจ้าอยากรู้เรื่องใดเอ่ยปากถามมาได้เลย ปู่ยินดีตอบเจ้า” จางจื้อจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู

            หากไม่เป็นเพราะเรื่องบ้านเมือง หลานสาวตัวน้อยผู้นี้ก็คงไม่ต้องสูญเสียมารดาและบิดาในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน

            “พวกท่านพอจะรู้จักองค์รัชทายาทแห่งแคว้นสือเจ้าหรือไม่เจ้าคะ”

            “องค์รัชทายาทแคว้นสือเจ้าหรือ ก็พอจะเคยเจอตอนมาเจริญสัมพันธไมตรีอยู่สองสามครั้ง อายุก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับชิงเทียน”

            “เจ้าถามเช่นนี้มีเรื่องใดหรือไม่”

            “ข้าเคยได้ยินว่าเขามักจะปลอมตัวเข้ามาเดินเล่นในแคว้นจงฉื้ออยู่เสมอ จริงเท็จประการใดเจ้าคะ”

            “เป็นเรื่องจริง บุรุษผู้นั้นแม้จะเป็นถึงองค์รัชทายาท แต่ก็มักจะติดเล่นอยู่บ้าง” ท่านจางจื้อตอบ

            “แล้วเขาเป็นอันตรายต่อแคว้นเราหรือไม่เจ้าคะ”

            “ลุงคิดว่าไม่ เพราะองค์รัชทายาทผู้นี้ชอบการบริหารบ้านเมืองมากกว่าการสงคราม”

            “เจ้าดูสนใจองค์รัชทายาทแคว้นสือเจ้ามากนะชิงหนี่ว์” จางชิงเทียนที่เงียบมานานเอ่ยถามหลังจากยกชาขึ้นจิบ

            “พอดีวันนั้นที่ข้าออกไปเดินเล่นในตลาด ข้าเจอบุรุษท่าทางสง่างาม ได้ยินพ่อค้าแถวนั้นพูดกันว่าเขาคือองค์รัชทายาทแคว้นสือเจ้า ข้าที่เป็นบุตรสาวแม่ทัพจึงใส่ใจเป็นห่วงความมั่นคงของแคว้นเลยมาซักถามหาคำตอบเจ้าค่ะ”

            “พี่คิดว่าเจ้าถูกบุรุษผู้นั้นล่อลวงไปเสียอีก”

            “พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงไป ข้าไม่มีวันถูกบุรุษล่อลวงแน่นอนเจ้าค่ะ”

            “พี่จะจำที่เจ้ากล่าวไว้”

            “พี่ร้องน้องขานรับเช่นนี้ ลุงกับปู่เจ้าคงต้องรีบเร่งหาบุรุษมาเตรียมเป็นเขยแต่งเข้าเสียแล้ว” ไปหาซื้อทาสที่เป็นคุณชายตกยากมาสักคน แล้วฝึกฝนเป็นสามีที่ดีคอยปกป้องแก้วตาดวงใจของบุรุษตระกูลจาง อย่างไรหากเป็นทาสที่ไถ่ตัวมาย่อมเชื่อฟังและควบคุมง่าย

            “แต่งเข้าก็ดีไม่น้อยขอรับท่านลุง ชิงหนี่ว์จะได้มีอิสระไม่ถูกกดขี่ข่มเหงจากพวกฮูหยินที่คร่ำครึพวกนั้น”

            “ปู่ก็เห็นด้วย” เพราะหลานสาวผู้นี้โตมากับบุรุษทั้งสามอย่างพวกตน กิริยามารยาทนางอาจจะไม่ได้งดงามเช่นคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่ได้เพียบพร้อมในศาสตร์ทั้งสี่อาจจะไม่เป็นที่ถูกใจของฮูหยินเหล่านั้น

            “เช่นนั้นข้าจะได้รีบมองหาบุรุษหน้าตาดีๆ สักคนมาแต่งเข้าจวน” จางชิงเทียนกล่าว

            “ท่านปู่ ท่านลุง พี่ชายเจ้าขา พวกท่านเอาไว้กล่าวเรื่องนี้หลังจากผ่านพ้นงานปักปิ่นของข้าดีหรือไม่เจ้าคะ”

            “งานปักปิ่นของเจ้าหรือ ข้าลืมไปได้อย่างไร” ท่านราชครูกล่าว        

            “เรื่องอื่นปู่ตามใจเจ้า แต่งานปักปิ่นอย่างไรต้องไปจัดที่จวนปู่”

            “เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว” จางชิงหนี่ว์กล่าวเอาใจชายสูงวัย

            “ปู่จะรีบเตรียมงานเพื่อให้งานปักปิ่นของเจ้าออกมาดีที่สุด”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่” คุณหนูจางตอบรับด้วยรอยยิ้ม        การเป็นแก้วตาดวงใจของบุรุษทั้งสามคนนี้ ช่างเป็นโชคดีของนางเหลือเกิน มีคนรักใคร่ห่วงใยเช่นนี้มันดีไม่น้อย

            งานปักปิ่นของคุณหนูเจิ้งเข่อชิงถูกจัดอย่างเรียบง่ายกว่าที่นางคิดไว้มาก คนที่ถูกเชิญมามีแต่ญาติพี่น้อง และสหายคนสำคัญ ยกเว้นบุรุษสองคนนี้

            จางชิงหนี่ว์ก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสายตาไม่ค่อยชอบใจที่เห็นบุรุษสูงศักดิ์ทั้งสองคนมาร่วมงานด้วย พลันนึกถึงบทสนทนาที่ได้พูดคุยกับเข่อชิงซึ่งไปเยี่ยมเยียนนางที่จวนเมื่อสองวันก่อน

            “ข้าจะทำเช่นไรดี บุรุษผู้นั้นไม่ยอมยกเลิกการหมั้นหมาย” แม้จะยังไม่ได้เข้าพิธีหมั้นหมายแต่คนทั้งแคว้นก็รับรู้ว่าคุณหนูเจิ้งคือคู่หมายขององค์รัชทายาท

            “เจ้าคิดได้แล้วหรือ” นางเอ่ยถาม แววตามีประกายยินดีพาดผ่าน อย่างน้อยสหายผู้นี้ก็จะไม่มีชะตากรรมที่น่าสงสาร

            “อืม พอได้ยินที่เจ้าเอ่ยในงานจิบชาชมดอกไม้ ข้าก็คิดได้ทันที เหตุใดข้าต้องพยายามมากมายถึงเพียงนั้นเพื่อบุรุษที่ไม่คิดจะไยดีความรู้สึกข้า”