บทที่ 8 บุรุษเอาแต่ใจ (1/4)

8

บุรุษเอาแต่ใจ

            จางชิงหนี่ว์ขยับตัวเล็กน้อยอย่างรู้สึกอึดอัด เมื่อบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆ เท้าคางจ้องมองนางด้วยแววตายากจะคาดเดา

            “ชินอ๋อง เอ่อ...พี่อันฉีเจ้าคะ ข้าว่าท่านควรปล่อยข้อมือข้าได้แล้ว” จับธรรมดาสามัญนางคงไม่ว่าอันใด หากแต่เขาขยับนิ้วราวกับกำลังลูบไล้ข้อมือนาง

            ‘บุรุษผู้นี้แท้จริงเป็นคนวิปริตผิดแผก ชอบกินเต้าหู้สตรีหรือนี่’ นางควรจะสงสารสวี่ลู่ฟางดีหรือไม่

            “ขออภัยพี่ลืม” เขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะยอมปล่อยข้อมือนางแต่โดยดี หลังจากสัมผัสผิวนุ่มเนียนของนางจนพอใจ

            ข้อมือยังนุ่มน่าลูบไล้เช่นนี้ แล้วแก้มพองๆ นั่นจะน่าบีบน่าจุมพิตสักเพียงใด

            “ข้าคงต้องขอตัวกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ หากท่านอยากนั่งรอองค์รัชทายาทต่อก็เชิญตามสบายนะเจ้าคะ”

            “...”

            เมื่อเห็นตัวซวยที่ตนไม่อยากอยู่ใกล้ นิ่งเงียบ นางจึงลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปที่โถงงานเลี้ยงเพื่อบอกลาเจ้าของจวน มางานเลี้ยงจวนเขาอย่างไรก็ควรจะมีมารยาทจะไปจะมาต้องบอกกล่าวไม่ให้เสียชื่อวงศ์ตระกูล

            ไม่รู้ว่าเจิ้งเข่อชิงจะเป็นอย่างไรบ้าง องค์รัชทายาทผู้นั้นหรือก็แปลก ในงานจิบชาชมดอกไม้ที่จวนหลิว ชายสูงศักดิ์ผู้นั้นดูเหมือนจะเอาแต่จับจ้องสหายนาง ทั้งที่ควรจะจ้องมองสตรีดอกบัวขาวด้วยแววตาหลงใหล ส่วนชินอ๋องซื่อจื่อก็ดูแปลกไป ไม่เหมือนที่นางเคยอ่านมาเลยสักนิด

            “ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย ข้าน้อยคงต้องขอตัวกลับแล้ว พอดีข้าน้อยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าใดนัก ขออภัยเจ้าค่ะที่ข้าเสียมารยาท”

            “คุณหนูจางเกรงใจกันเกินไปแล้ว”

            “ชิงหนี่ว์เจ้าเป็นอันใดมากหรือไม่ ให้ข้าช่วย...”

            “มิรบกวนคุณหนูเจิ้งหรอก” เสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้นางรีบหันไปดู

            เพราะกำลังครุ่นคิดนางจึงไม่ทันได้มองด้านหลังว่ามีใครเดินตามมาหรือไม่ แท้จริงตัวซวยผู้นั้นเดินตามนางมาตลอด มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดตอนที่นางก้าวเท้าเข้ามาในโถงจัดเลี้ยงคนตระกูลเจิ้งที่กำลังดื่มกินสนุกสนานพร้อมใจกันเงียบกริบหันจ้องมองนางเป็นตาเดียว คงเพราะบุรุษผู้นี้เป็นแน่

            ‘เอ๊ะ! ปิ่นนั่น’ ดวงตาของนางฉายแววสับสนเมื่อเห็นปิ่นหงส์ปักอยู่กลางกลุ่มผมของสหาย

            ยัดเยียดกันเช่นนี้เลยหรือ สหายผู้นี้คงไม่สามารถหลีกหนีโชคชะตาของนางหงส์ค้ำจุนบัลลังก์ได้

            “มิรบกวนทุกท่านแล้ว ข้าน้อยจางชิงหนี่ว์ขอตัวลาเจ้าค่ะ” นางย่อตัวคารวะทุกคนด้วยท่าทางแช่มช้อยงดงามสมเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่

            ‘แล้วเจอกัน’ คุณหนูจางส่งสายตาบอกสหายก่อนจะหันกลับแล้วเดินออกจากโถงจัดเลี้ยงไป

            “ข้าก็ต้องลาเช่นกัน” ชินอ๋องซื่อจื่อกล่าวแล้วเดินออกจากโถงจัดเลี้ยงไปโดยไม่สนใจสีหน้าของผู้อื่น

            “ท่านพ่อ ข้าขอไปส่งสหายกลับจวน...”

            “หากเจ้าไป ข้าจะถือว่าตระกูลเจิ้งไม่ให้เกียรติข้าที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้” คำกล่าวขององค์รัชทายาททำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้รักบุตรสาวหันไปมองด้วยสายตาลำบากใจ

            ‘บุรุษผู้นี้ เหตุใดไม่รีบไสหัวกลับไป’ นางเอ่ยปากไล่ก็หลายรอบ แต่เหตุใดยังหน้าด้านหน้าทนนั่งอยู่

            “กินให้มากหน่อย ข้าไม่ชอบสตรีผอมแห้ง” คนที่โดนก่นด่าอย่างองค์รัชทายาทไม่สนใจสายตาจิกกัดของคุณหนูเจิ้ง ท่าทางการคีบอาหารใส่ชามให้นางช่างลื่นไหลยิ่งนัก

            คนตระกูลเจิ้งที่เห็นสีหน้าของนางได้แต่ทำท่าทางลำบากใจ และก้มหน้ากินอาหารกันอย่างเงียบๆ

            ด้านคุณหนูจางที่กำลังจะขึ้นรถม้าของตน ในจังหวะที่นางกำลังจะจับมือบ่าวรับใช้ที่ทำหน้าที่บังคับรถม้า บุรุษในอาภรณ์สีดำก็แทรกตัวเข้ามาคั่นกลาง ก่อนจะจับมือนางแล้วพยักหน้าเป็นเชิงให้นางเดินขึ้นรถม้า

            จางชิงหนี่ว์ไม่มีทางเลือก จะดึงมือออกจากการเกาะกุมก็ไม่ได้ จึงต้องรีบเดินขึ้นรถม้าซึ่งเขาก็ปล่อยมือเมื่อนางขึ้นไปอยู่บนรถม้าเรียบร้อย

            “...” ชินอ๋องซื่อจื่อนิ่งเงียบอยู่ข้างรถม้าไม่กล่าวอันใด

            “ขอบพระทัยชินอ๋องซื่อจื่อที่มาส่งหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันทูลลา” เสียงหวานของสตรีที่อยู่ในรถม้าดังขึ้นก่อนที่รถม้าจะค่อยๆ เคลื่อนตัว

            รถม้าที่มีตราสัญลักษณ์จวนจางแล่นจากไปสุดสายตา บุรุษในอาภรณ์ดำปักลายสีทองจึงเดินไปขึ้นรถม้าของตนเองที่จอดอยู่ ก่อนจะผลัดเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ที่รัดกุมขึ้น มือใหญ่หยิบหน้ากากหนังที่ต้องใส่ยามออกไปสืบหาข่าวขึ้นมาใส่ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดออกจากรถม้าเมื่อถึงจุดปลอดสายตาคน

            บุรุษชุดดำเร่งจนตามทันรถม้าตระกูลจาง นัยน์ตาดำจับจ้องเพื่อระวังความปลอดภัยให้ เมื่อถึงจุดหมายเขาก็กระโดดเข้าไปในจวนจางทันที โจวอันฉีเลือกต้นไม้ที่สามารถมองเรือนของสตรีดื้อรั้นได้ชัดเจนก่อนจะเอนหลังหลับตาเพื่อรอฟังการมาของนาง

            ย้อนไปเมื่อครั้งที่เจอกันข้างลานฝึกยุทธ์ เขาที่เพิ่งกลับจากการสืบข่าวได้รับรายงานจากเงาว่ามีสตรีน่าสงสัยกำลังนั่งทำอันใดบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจอยู่ เขาจึงรีบร้อนไปตรวจสอบ

            ในครานั้นเขาเกือบจะสังหารนางจริงๆ เมื่อคิดว่านางอาจจะเป็นสายลับจากใคร แต่ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ นางจะใช้มือปัดกระบี่แล้วพุ่งตัวเข้ามากอดขาเขา เมื่อผ้าปิดหน้าผืนนั้นตกลง หัวใจเขาเต้นรัวเร็วเมื่อเห็นดวงหน้าที่คุ้นเคย ต้องเป็นคุณหนูเล็กจางแน่ๆ นางดูไม่ต่างจากตอนเป็นเด็กเท่าใดนัก เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงปล่อยให้นางหนีไป

            ยิ่งเห็นสิ่งยืนยันตรงมุมของผ้าผืนนั้นเป็นอักษรสองตัว ‘ชิงหนี่ว์’ หญิงสาวผู้บอบบาง นุ่มนวล เขาก็ยิ่งมั่นใจ

            เขาเลือกให้คนนำผ้าคลุมหน้าไปคืนให้กับนาง แต่ผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือด เขาเก็บมันไว้ในอกเสื้อ หากว่างเมื่อใดเขาค่อยซักแล้วนำไปเก็บรวมกับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นที่เคยได้มา

            หลังจากนั้นก็เจอนางในงาน เมื่อเห็นสายตาระวังภัยและท่าทางที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยว เขาจึงได้แต่มอบยาให้นางและตัดสินใจจะเข้าหานางฐานะบุรุษสวมหน้ากาก เพราะเมื่อเขาเป็นบุรุษสวมหน้ากาก นางยินยอมที่จะพูดคุยกับเขามากกว่าตอนเป็นชินอ๋องซื่อจื่อ

            โป๊ก ผลเหอเถาถูกปากระแทกหน้ากากหนัง ดึงความคิดของเขากลับมาก่อนจะก้มลงมองหาที่มา

            “นี่ท่าน ลอบเข้าจวนข้าอีกแล้วนะเจ้าคะ” ตั้งแต่เขาให้ความร่วมมือรีบพานางกลับจวน นางรู้สึกได้ว่าแท้จริงเขาไม่ได้น่ากลัวดังเช่นที่เจอกันในวันแรก