Masukตอนที่ 42 ข้าคือฮองเฮา
ยามอิ๋น(03:00-04:59)...
หลิวซีจินลืมตาขึ้นก็พบเพดานห้องที่หรูหรา นางยกแขนและมือขึ้น อาภรณ์ที่นางสวม ล้วนไม่ใช่อาภรณ์ของนางเหตุการณ์ก่อนหน้ามิใช่ความฝัน...นางมาอยู่ในร่างหลิวซีจินฮองเฮาจริงๆ หญิงสาวคิดก่อนลุกเดิน สำรวจรอบห้อง....นางเดินเข้าไปใกล้คันฉ่องอย่างช้าๆ หญิงสาวมองดูคันฉ่องที่ปรากฏใบหน้างามหยดย้อยของฮองเฮาหลิวซีจิน...เวลานี้นางไม่ใช่หลิวซีจินหมอหญิงคนเดิม.....
นี่นาง...เกิดใหม่ในร่างคนตายเช่นนั้นหรือ?
หรือสวรรค์จะให้โอกาสนางได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้...หลิวซีจินคิดในขณะที่ใช้มือจับที่ใบหน้างามที่ไม่ใช่ของตนเองก่อนจะมองในคันฉ่องหรูหรา
ก่อนสลบไป...นางได้เห็นความทรงจำของหลิวซีจินฮองเฮาที่ผุดขึ้นมา
หลิวซีจินฮองเฮาผู้นี้เป็นบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีนามว่าหลิวโซว่ เพราะหลิวโซว่เคยรับคมดาบให้ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้ในเวลานี้ เพื่อตอบแทนความดีของเสนาบดีหลิวโซว่ ประจวบกับความดีเรื่องการช่วยฮ่องเต้
องค์ก่อนทำงานเพื่อบ้านเมืองมาโดยตลอดหลิวซีจินซึ่งเป็นบุตรสาวจึงถูกยกให้แต่งกับชุนหลุนซีในเวลาต่อมา....ในตอนนั้นหลิวซีจินอายุเพียงสิบหกหนาวเท่านั้นก็ถูกแต่งเข้าตำหนักเป็นชายาเอกของชุนหลุนซีที่เป็นองค์รัชทายาท...ต่อมาเมื่อฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ ชุนหลุนซีที่เป็นบุตรชายคนโตที่
เกิดจากฮองเฮาจึงถูกแต่งตั้งเป็นฮ่องเต้จนถึงปัจจุบัน...และ หลิวซีจินจึงถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮาตามความเห็นของขุนนางทั้งหลาย....ในคราแรก...หลิวซีจินก็เหมือนเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่ทว่านานวันเข้า... เมื่อนางไม่ได้รับความสนใจจากฮ่องเต้ผู้เป็นสามี นางก็แสดงความร้ายกาจออกมาอย่างชัดเจน สังหารสนมไม่น้อย…สังหารสตรีที่เดินทางมาจากต่างแคว้นเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ก็ไม่น้อยเช่นกัน นางกำนัลที่คิดปีนเตียงชุนหลุนซีนางก็จัดการไปไม่น้อยเช่นกัน แต่ทว่าความผิดเหล่านี้กลับไม่มีผู้ใดจับได้ว่าเป็นฝีมืออีกฝ่าย...หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาวางแผนทุกสิ่งได้แยบยลนัก...มีเพียงการลงโทษเล็กน้อย...เวลาที่นางโบยสนมของเขา...ส่วนเรื่องสนมที่นางกำจัดนั้น...นางมักจะทำให้ทุกเหตุการณ์เกิดขึ้นคล้ายอุบัติเหตุ....ดูแล้วชีวิตสตรีผู้นี้นั้นติดอยู่ในวังวนแห่งความหลงผิดยิ่งนัก...นางไม่เข้าใจเท่าใดนักว่าเหตุใดสตรีที่เป็นหมอรักษาชีวิตผู้อื่นจะต้องมาอยู่ในร่างสตรีที่คอยแต่จะสังหารคนเช่นนี้...ไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย....
แต่จะเพราะอะไรก็ช่างเถิด....
นางขอยืมร่างอีกฝ่ายทำตามความตั้งใจของนางก่อนก็แล้วกัน...แต่ทว่า...จะว่า 'ยืม' ก็ไม่ถูกนักเพราะฮองเฮาผู้นี้หมดลมไปตั้งสามวันแล้ว นี่คือ....การเกิดใหม่ของนางต่างหาก....หญิงสาวคิดในขณะที่มองบรรยากาศภายในตำหนักเวลานี้นางมีความทรงจำของเจ้าของร่างก่อนหน้า...ดังนั้นผู้อื่นคงจะจับผิดนางได้ยากอยู่
หลิวซีจินฮองเฮาตายแล้วคงเพราะสิ้นอายุขัย....ส่วนนางก็มาเกิดใหม่ในร่างอีกฝ่าย... ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายทำไว้...ผู้อื่นจะตามมาแก้แค้นเมื่อใดค่อยเตรียมรับมือ...ขอเพียงได้ทำในสิ่งที่นางตั้งใจไว้ก่อนตาย...อย่างอื่นนางไม่คิดสน หญิงสาวคิด...ก่อนจะเรียกหมอหลวงมาพบอีกครั้ง นางไม่รอช้ารีบซักถาม
หมอหลวงเกี่ยวกับโรคระบาดทันทีณ ตำหนักฮองเฮา
"หมอหลวง เวลานี้มีผู้ติดโรคระบาดมากเท่าใด และฝ่าบาทจัดการอย่างไรบ้าง" หลิวซีจินถามขึ้นทันที แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเห็นว่าอยู่ในโรงหมอแห่งหนึ่งแต่อย่างไรก็ต้องทราบข้อมูลให้ละเอียดมากกว่านี้หน่อย
"ทูลฮองเฮา เวลานี้มีผู้ติดเชื้อถึงหนึ่งร้อยกว่าชีวิตและเพิ่มจำนวนขึ้นในทุกวัน ก่อนหน้าฝ่าบาทได้ส่งคนไปรับหมอที่เคยรับมือกับโรคระบาด แต่ทว่าราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง หมอผู้นั้นถูกพายุพัดลงเหวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวงจื่อหลาง ซึ่งเป็นหมอประจำพระองค์ฮองเฮาตอบ...หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็อยากบอกอีกฝ่ายเหลือเกินว่าหมอหญิงที่ถูกพัดลงเหวนั้นมาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว...หญิงสาวคิดก่อนจะถามต่อ
"แล้วเวลานี้ผู้ติดโรคระบาดอยู่ที่ใดหรือท่านหมอ"
หญิงสาวเอ่ยถามก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นดื่มด้วยสีหน้าปกติ"ตอนนี้ผู้ติดโรคถูกนำไปรวมกัน อยู่ที่โรงหมอเฉินฮั่ว
พ่ะย่ะค่ะ" หมอจื่อหลางตอบ พร้อมกันนี้เขารู้สึกประหลาดใจ ไม่น้อยที่จู่ ๆ ฮองเฮาก็หันมาสนใจเรื่องผู้ติดโรค ทั้งที่ก่อนหน้านางไม่เคยสนใจเลยแม้แต่น้อย...ตั้งแต่เขาเป็นหมอประจำตัวของอีกฝ่ายมา...นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางดูห่วงใยปวงประชา... จื่อหลางหมอหลวงวัยสามสิบห้าหนาวคิดกับตนเอง...."เวลานี้...มีการรักษากันอย่างไร? และป้องกันอย่างไร?"หลิวซีจินไม่เว้นช่วงรีบเอ่ยถามต่อจื่อหลางต่อทันที
"เวลานี้ให้รับประทานกันเจียง(ขิง)ร่วมกับ เจียงหวง(ขมิ้น)พ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวงตอบ
"สมุนไพรสองชนิดนั้นช่วยได้...แต่ไม่ทั้งหมด แล้วหมอที่ไปรักษาผู้ติดเชื้อมีการป้องกันอย่างไร?" นางถามต่อทันที
"ใช้เพียงผ้าคลุมใบหน้าพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวงจื่อหลางตอบอย่างรวดเร็วเช่นกัน
"แล้วหมอของเรามีมากเท่าใด?" หลิวซีจินถามต่อไป
"ยี่สิบคนสลับกันดูแลผู้ป่วยครั้งละสิบคนพ่ะย่ะค่ะ เวลานี้...หมอที่ถูกส่งไปติดโรคนี้ไปสองรายเหลือสิบแปดพ่ะย่ะค่ะ"
หมอจื่อหลางเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าหมอง"ยี่สิบคนต่อคนไข้หนึ่งร้อยคนจะพอได้อย่างไร?"
หลิวซีจินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล"เพราะหมอหลายคนถอนตัวไม่รักษาโรคระบาด เนื่องจากกลัวติดโรคไปด้วย หลายเดือนมานี้มีหมอหลายคนตายเพราะติดโรคระบาดนี้...หมอที่ยอมไปรักษาโรคระบาดกับ
จวิ้นอ๋องนั้นจึงมีน้อยยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ" จื่อหลางเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย...เพราะตัวเขาเองก็หวาดกลัวโรคระบาดนี้เช่นกัน"ท่านหมอ ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วย.... เรื่องนี้ขอท่านโปรดเก็บเป็นความลับ ท่านเตรียมสมุนไพรแปดอย่างนี้ให้มากหน่อย...สมุนไพรเหล่านี้น่าจะหาได้จากคลังโรงหมอในวัง บางส่วนหาได้ตามครัวเรือน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำกระดาษกับพู่กันวาดอักษรลงบนกระดาษก่อนจะยื่นให้หมอจื่อหลาง
"หาได้แน่นอน ว่าแต่ฮองเฮาอยากได้แบบสดหรือแบบแห้งหรือพ่ะย่ะค่ะ" จื่อหลางถามขึ้น
"สมุนไพรพวกนี้ข้าจะส่งไปโรงหมอเฉินฮั่ว... ขอเป็นแบบแห้งก็ย่อมได้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น
"สมุนไพรที่ฮองเฮาเขียนไว้หาได้ไม่ยากพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะรีบจัดการให้โดยเร็ว" ตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินจากไปเพื่อจัดเตรียมของตามคำสั่งฮองเฮา
ด้านหลิวซีจินที่สั่งการเรื่องสมุนไพรบางส่วนแล้วนาง
ไม่รอช้า รีบส่งคนไปเชิญเสนาบดีหลิวโซว่ทันที...นางจะไม่ปล่อยให้เวลาเลยผ่านไปโดยไร้ประโยชน์โดยเด็ดขาด...หญิงสาวคิดก่อนจะนำกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งลงมาแล้วจึงร่างอักษรลงไป...แน่นอนว่าการรักษาโรคระบาดนี้ต้องใช้สมุนไพรหายาก... นางคิดว่าหลิวโซว่คงสามารถหามาให้นางได้อย่างแน่นอน ...ส่วนสมุนไพรที่หาได้ทั่วไปก็ให้เป็นหน้าที่ของจื่อหลางก็แล้วกัน'สวรรค์ ในเมื่อท่านให้โอกาสข้าแล้ว โปรดวางใจเถิด เกิดใหม่ครานี้ข้าจะทำให้ดีที่สุด ก่อนตายความรู้ที่ข้ามีจะไม่ตายไปกับข้า'
หลิวซีจินหมอหญิงคิดก่อนจะเร่งวาดอักษรลงบนกระดาษอย่างตั้งใจเพื่อรอท่านเสนาบดีหลิวโซว่
ตอนที่ 42 ข้าคือฮองเฮายามอิ๋น(03:00-04:59)...หลิวซีจินลืมตาขึ้นก็พบเพดานห้องที่หรูหรา นางยกแขนและมือขึ้น อาภรณ์ที่นางสวม ล้วนไม่ใช่อาภรณ์ของนางเหตุการณ์ก่อนหน้ามิใช่ความฝัน...นางมาอยู่ในร่างหลิวซีจินฮองเฮาจริงๆ หญิงสาวคิดก่อนลุกเดิน สำรวจรอบห้อง....นางเดินเข้าไปใกล้คันฉ่องอย่างช้าๆ หญิงสาวมองดูคันฉ่องที่ปรากฏใบหน้างามหยดย้อยของฮองเฮาหลิวซีจิน...เวลานี้นางไม่ใช่หลิวซีจินหมอหญิงคนเดิม.....นี่นาง...เกิดใหม่ในร่างคนตายเช่นนั้นหรือ?หรือสวรรค์จะให้โอกาสนางได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้...หลิวซีจินคิดในขณะที่ใช้มือจับที่ใบหน้างามที่ไม่ใช่ของตนเองก่อนจะมองในคันฉ่องหรูหราก่อนสลบไป...นางได้เห็นความทรงจำของหลิวซีจินฮองเฮาที่ผุดขึ้นมาหลิวซีจินฮองเฮาผู้นี้เป็นบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีนามว่าหลิวโซว่ เพราะหลิวโซว่เคยรับคมดาบให้ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้ในเวลานี้ เพื่อตอบแทนความดีของเสนาบดีหลิวโซว่ ประจวบกับความดีเรื่องการช่วยฮ่องเต้องค์ก่อนทำงานเพื่อบ้านเมืองมาโดยตลอดหลิวซีจินซึ่งเป็นบุตรสาวจึงถูกยกให้แต่งกับชุนหลุนซีในเวลาต่อมา....ในตอนนั้นหลิวซีจินอายุเพียงสิบหกหนาวเท่านั้นก็ถูกแต่งเข้าตำ
ตอนที่ 41 การฟื้นคืนชีพ"สวรรค์! เหตุใดท่านไม่ให้ข้าช่วยพวกเขาก่อน! ไยต้องให้ข้าตายก่อนจะมาช่วยคนพวกนี้ด้วย! ใจร้ายเกินไปแล้ว!"สิ้นเสียงของนาง...ทันใดนั้นเอง... ก็มีเสียงฟ้าผ่าตรงหน้าหลิวซีจินครั้งหนึ่ง เปรี้ยง!พรึ่บ!หลิวซีจินมองสายฟ้านั้นนางรู้สึกราวกับร่างโปร่งแสงนี้ถูกบางอย่างดึงดูดไปอีกครั้ง....ก่อนสติทุกอย่างจะดับวูบไป....ณ ตำหนักฮองเฮาแคว้นหนิงหลง....หลังจากที่หลิวซีจินฮองเฮาหมดลมหายใจวันนี้นับเป็นวันที่สามแล้ว..... แต่ทว่า...ร่างกายฮองเฮานั้นยังคงอุ่นคล้ายคนมีชีวิตอยู่ สร้างความประหลาดใจให้หมอหลวงและทุกคนเป็นอย่างมาก“วันนี้ฮองเฮาหมดลมครบสามวันแล้ว ฝ่าบาทบอกไว้ว่าหากนางไม่ฟื้นภายในสามวันให้จัดการนางตามพิธีขอรับ” หมอหลวงและผู้ที่รับหน้าที่ประกอบพิธีศพเอ่ยขึ้นกับเสนาบดีหลิวโซว่ผู้เป็นบิดาด้านเสนาบดีหลิวโซว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นบุตรสาวมาตายจากไปโดยไร้สาเหตุเช่นนี้..เขาไม่เชื่อว่านางจะเป็นลมหมดสติและตายไปเสียดื้อ ๆ....แม้นางจะร้ายกาจแต่นางก็คือบุตรสาวคนเดียวของเขา......หลิวซีจิน…'เจ้าจะต้องไม่ตายเปล่า พ่อจะหาความยุติธรรมให้เจ้า....' เสนาบดีหลิวโซ
ตอนที่ 40 ไร้ผลพรึ่บ!ผลั่ก!"ฝ่าบาท! เหตุใด! เหตุใดมนต์ของข้าถึงทำอะไรท่านไม่ได้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาเมื่อเห็นว่านอกจากสิ่งที่นางทำจะไม่ได้ผลแล้วอีกฝ่ายยังชักกระบี่ใส่ตนอีก"เพราะเจ้ามันโง่เขลาอย่างไรเล่า น่าเสียดายยิ่งนักเสนาบดีหลิวโซว่ไม่ควรมีบุตรีเช่นเจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะที่สาวเท้าเข้ามาหาหลิวซีจินฮองเฮาที่ก้าวถอยหลังทันใดนั้นเองจู่ ๆ ก็มีแสงสีเขียวประหลาดออกมาจากป้ายแคว้นหนิงหลงที่ผู้เป็นฮ่องเต้แขวนอยู่ก่อนจะพุ่งไปยังร่างของผู้เป็นฮองเฮาในเวลานี้"เจ้าตายเสียเถิดหลิวซีจิน!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะจ้วงกระบี่ใส่ผู้เป็นฮองเฮาแต่ทว่า...ปลายคมกระบี่ยังไม่ถึงตัวนาง จู่ ๆ ร่างบางของผู้เป็นฮองเฮาก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียอย่างนั้น...กรี๊ด!ตุบ!ด้านหลิวซีจินที่เป็นร่างโปร่งแสงที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงง....ด้านชุนหลุนซีที่บัดนี้เพิ่งสังเกตว่าคล้ายกับว่าป้ายหนิงหลงที่เขาแขวนอยู่เป็นประจำนั้น มีแสงสีเขียวกระจายพุ่งไปยังร่างของฮองเฮาที่หมดสติอยู่....นี่มันเรื่องใดกัน?เขาสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติก่อนจะหันไปตะโกนไปยังทิศทางประตู"ใครอยู่ด้านนอก! มาดูแลฮองเฮา
ตอนที่ 39จิตสุดท้าย...พรึ่บ! คล้ายกับความฝันหลิวซีจินหมอหญิงลืมตาขึ้นในสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นตา นางตายแล้วใช่หรือไม่? หลิวซีจินหมอหญิงสังเกตร่างของตนก็พบว่าโปร่งแสง...เวลานี้นางคงจะเป็นวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัย...หญิงสาวคิดก่อนสังเกตไปรอบห้องที่แห่งนี้คือที่ใด?และเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?ที่แห่งนี้ดูแล้ว เป็นห้องของคนชั้นสูงมองจากความกว้างของห้องและเครื่องของใช้นั้นดูมีราคามากทีเดียว ในขณะที่ร่างบางโปร่งแสงของหลิวซีจินหมอหญิงกำลังมองดูโดยรอบ ทันใดนั้นนางก็เห็นสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในห้อง...อารมณ์ของผู้มาใหม่นั้นคล้ายว่ากำลังโกรธเคืองบางอย่าง ดูจากการแต่งกายของอีกฝ่ายอาภรณ์สีแดงหรูหราและเครื่องประดับบนศีรษะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงมีตำแหน่งไม่ธรรมดา และดูเหมือนทั้งคู่คงจะมองไม่เห็นนาง...เพล้ง!สตรีอาภรณ์สีแดงหรูหราคว้าแจกันมาปาลงพื้นจนแตกกระจายราวกับต้องการระบายโทสะ พอดีกันกับที่สตรีอีกคนก็วิ่งเข้ามาตามหลังผู้เป็นนาย"เหตุใดฝ่าบาทไม่เคยคิดแลข้า! ไม่ว่าข้าจะทำเช่นไร ฝ่าบาทกลับไม่คิดสนใจข้าเลย!" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้น น้ำตาไหลอาบใบหน้างาม"ฮองเฮา โปรดระงับโท
ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอหลังจากหลิวซีจินอ่านจดหมายนั้น ภาพที่ตามหลอกหลอนในความฝันก็ปรากฎขึ้น"ช่วยพวกเราด้วย…” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะไอเป็นระยะ สร้างความหดหู่เหลือเกิน“ทรมานเหลือเกิน …ข้าหายใจไม่ออกแล้ว…” เสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างน่าสงสารนางอดนึกถึงความฝันวันนั้นไม่ได้หากนางปฏิเสธ การเดินทางไปช่วยแคว้นหนิงหลง คนอีกจำนวนมากอาจจะติดโรคแล้วล้มตายไป…อาจจะเพราะนี่คือครั้งแรกที่แคว้นหนิงหลงพบเจอกับโรคระบาดเช่นนี้ จึงยังไม่สามารถรับมือกับโรคระบาดได้แน่นอนว่ากว่าหลิวซีจินจะค้นพบการรักษาและป้องกันโรคระบาดนี้นางต้องสูญเสียมารดาและน้องสาวอันเป็นที่รัก...และเห็นคนตายไปหลายร้อยชีวิตในเมื่อนางตั้งใจจะอุทิศชีวิตให้กับการเป็นหมอแล้ว ไยต้องลังเลสิ่งใดอีก...ความรู้ที่นางมีจะต้องเป็นประโยชน์ให้กับคนในใต้หล้า...หลิวซีจินตัดสินใจกับตนเองแล้วจึงเอ่ยกับองครักษ์ที่ยืนรอคำตอบอยู่"ท่านรอข้าเก็บของสักครู่" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะเข้าห้องไปทันทีหลิวซีจินเก็บของที่จำเป็น หลักฐานกบฏที่ได้จากซ่งเอวี่ย และสมุนไพรรวมถึงอุปกรณ์ฝังเข็มตลอดจนตำราใส่ห่อผ้าของตน นางไม่ลืมที่จะหยิบป้ายที่มี
ตอนที่ 37 ขอความช่วยเหลือณ ห้องตำราส่วนพระองค์“ถวายบังคมฝ่าบาท” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นเมื่อเดินทางมาจากการตามล่ากบฏ“พี่ใหญ่ อยู่กันสองคน ท่านไม่ต้องมากพิธี ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง” ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นพี่ชาย“ข้าคิดว่า ซ่งเอวี่ย หนีหายเข้าไปในแคว้นเฉิง ข้าส่งเรื่องนี้เข้าทูลฮ่องเต้แคว้นเฉิงแล้ว ทางนั้นจะช่วยตามหาอีกแรง” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม กับผู้เป็นฮ่องเต้“ข้าไปค้นหาตามแถบชายแดนในแคว้นเฉิงและโรงหมอที่หนึ่ง ไม่พบเช่นกัน ช่างเถิด ...เวลานี้ข้าเป็นห่วงประชากรที่ติดโรคระบาด.... ข้าต้องการหมอฝีมือดีที่สามารถถ่ายทอดให้คนในแคว้นเรา” ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น“ท่านไม่ไว้ใจสำนักหมอหลวงของเราหรือ?” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ“มิใช่มิไว้ใจ แต่การแพทย์เราต้องยอมรับว่าไม่สามารถรับมือโรคระบาดนี้ได้ พวกเขาต่างก็กลัวตายล่าสุดมีผู้ติดโรคระบาดตายไปไม่น้อย หมอของเราก็เอาไม่อยู่อีกทั้ง ชุนชวนหยูเองก็สงสัยเช่นกัน...ว่าคนในสำนักหมอหลวงมีความผิดปกติ” ชุนหลุนซีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ข้าว่าลองขอสูตรยาจากโรงหมอต่างแคว้นที่เคยประสบโรคระบาดนี







