ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอ

ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอ

หลังจากหลิวซีจินอ่านจดหมายนั้น ภาพที่ตามหลอกหลอนในความฝันก็ปรากฎขึ้น

"ช่วยพวกเราด้วย…” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะไอเป็นระยะ สร้างความหดหู่เหลือเกิน

“ทรมานเหลือเกิน …ข้าหายใจไม่ออกแล้ว…” เสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างน่าสงสาร

นางอดนึกถึงความฝันวันนั้นไม่ได้หากนางปฏิเสธ

การเดินทางไปช่วยแคว้นหนิงหลง คนอีกจำนวนมากอาจจะติดโรคแล้วล้มตายไป…อาจจะเพราะนี่คือครั้งแรกที่แคว้นหนิงหลงพบเจอกับโรคระบาดเช่นนี้ จึงยังไม่สามารถรับมือกับโรคระบาดได้

แน่นอนว่ากว่าหลิวซีจินจะค้นพบการรักษาและป้องกันโรคระบาดนี้นางต้องสูญเสียมารดาและน้องสาวอันเป็นที่รัก...และเห็นคนตายไปหลายร้อยชีวิต

ในเมื่อนางตั้งใจจะอุทิศชีวิตให้กับการเป็นหมอแล้ว

ไยต้องลังเลสิ่งใดอีก...ความรู้ที่นางมีจะต้องเป็นประโยชน์ให้กับคนในใต้หล้า...หลิวซีจินตัดสินใจกับตนเองแล้วจึงเอ่ยกับองครักษ์ที่ยืนรอคำตอบอยู่

"ท่านรอข้าเก็บของสักครู่" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะเข้าห้องไปทันที

หลิวซีจินเก็บของที่จำเป็น หลักฐานกบฏที่ได้จากซ่งเอวี่ย และสมุนไพรรวมถึงอุปกรณ์ฝังเข็มตลอดจนตำราใส่ห่อผ้าของตน นางไม่ลืมที่จะหยิบป้ายที่มีลักษณะคล้ายป้ายแคว้นหนิงหลง หากสิ่งนี้คือของคุ้มภัยนางก็ควรติดตัวไว้ หญิงสาวคิดก่อนจะเก็บของแล้วเดินออกมาจากห้องโดยมีองครักษ์คุ้มกันจากแคว้นหนิงหลงสามคน

"ท่านหมอใหญ่ ท่านจะไม่ให้พวกข้าไปด้วยจริงหรือ?" ฟางหรูเอ่ยน้ำตาคลอหน่วย

"พวกเจ้าไปด้วยใครจะอยู่ดูแลที่นี่......ข้าไปถ่ายทอดวิชาให้หมอต่างแคว้น .... เมื่อพวกเขารับมือได้ข้าก็จะกลับมา..พวกเจ้าวางใจเถอะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ท่านต้องกลับมานะเจ้าคะ" ฟางหรูเอ่ย

"เอ้ ข้าไม่ชอบสีหน้าเช่นนี้ของเจ้าเลย ทำอย่างกับข้าจะไปตาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองใบหน้าของหมอรุ่นน้อง

"เป็นหมอ ต้องไปอยู่คลุกคลีกับโรคระบาดเช่นนั้นไม่ต่างกับการไปสู้รบ ท่านไม่ไปไม่ได้หรือท่านหมอใหญ่" ฟางหรูเอ่ยขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างอดไม่ได้

"ถ้าหมอทุกคนคิดเช่นนี้ จะมีผู้ใดกล้าเสียสละช่วยคนเล่า หากความรู้ของข้าเป็นประโยชน์ข้าก็อยากถ่ายทอดออกไปไม่อยากเก็บไว้ ฝากโรงหมอด้วย ทุกคนดูแลตัวเองด้วย ข้าไปก่อน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถม้า โดยเหล่าหมอกว่าสิบคนคนได้แต่ก้มหน้าพูดอะไรไม่ออกได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายเดินทางปลอดภัย

ตลอดการนั่งรถม้าเดินทางไปแคว้นหนิงหลง หลิวซีจิน

กำ ป้ายที่มีลักษณะคล้ายแคว้นหนิงหลงไว้แน่น  หากสิ่งนี้คือสิ่งคุ้มภัยจากผู้เป็นบิดา... ก็ขอให้นางได้ช่วยพวกเขาได้สำเร็จ

ด้วยเถิด....หญิงสาวคิดก่อนจะเปิดหน้าต่างรถม้าออกไปดูบรรยากาศรอบนอก

ในขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนมาถึงสะพานข้ามเหวลึกนั่นเอง... หลิวซีจิน ได้ยินเสียงองครักษ์ด้านนอกสนทนากัน

"เจ้าดูนั่นสิ!  มันคืออะไรกันแน่?" องครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตะหนกเมื่อเห็นหมอกควันคล้ายกลุ่มลมลูกหนึ่งที่หมุนมาทิศทางที่พวกเขากำลังบังคับม้าอยู่

"ตั้งแต่เกิดมา ข้าไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนเลย" องครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยจะจ้องลูกพายุนั้นด้วยตาเบิกกว้าง

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะโผล่หน้าออกมาดูก็พบลูกพายุหนึ่งที่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

"ท่านหมอ! แย่แล้วท่านรีบลงมาจากรถม้าเถิด มีพายุประหลาดกำลังมุ่งมาทางนี้!" องครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะบังคับม้าหยุด หลิวซีจินที่เห็นลูกพายุอันน่ากลัวที่มาจากที่ใด

ไม่ทราบ นางพยายามออกมาจากรถม้าแต่ทว่าคล้ายกับสวรรค์กลั่นแกล้ง...พายุลูกนั้นพัดนางพร้อมรถม้าราวกับเจาะจงทำร้ายนางก็ไม่ปาน

"ท่านหมอ!" องครักษ์ผู้หนึ่งที่พยายามคว้ามือนางไว้แต่ทว่าคว้าได้เพียงห่อผ้าที่อีกฝ่ายนำติดมาด้วยเท่านั้น...

"กรี๊ด!" หลิวซีจินร้องขึ้นพร้อมกับพายุที่พัดพาร่างนางไปพร้อมกับรถม้า

ผลั่ก!

โครม!

ร่างบางของหลิวซีจินพร้อมรถม้าหล่นร่วงลงไปในเหวลึก...แม้นางจะพอมีวรยุทธ์อยู่บ้างแต่ทว่า...ภัยธรรมชาติเช่นนี้นางต่อสู้ได้อย่างไร?

สวรรค์....นางทำสิ่งใดผิดหรือ?

เหตุใดจึงลงโทษนางเช่นนี้ นางยังไม่ได้มีโอกาสช่วยเหลือผู้ติดโรคระบาดให้แคว้นหนิงหลงเลย...

'ซีจิน...สิ่งที่เจ้าจะพบเจอต่อจากนี้ อย่าได้น้อยใจในโชคชะตา...บางครั้ง.... เราอาจต้องเจออุปสรรคก่อนจะพบความสว่าง เจ้าจงอย่าย่อท้อต่อความตั้งใจเดิมของเจ้า..."

ในขณะที่ร่างบางหมุนไปตามทิศทางของพายุ หลิวซีจิน

นึกถึงประโยคที่มารดานางบอกในความฝันร่างของนางถูกบีบอัดจากพายุจนหายใจไม่ออก... ความตายเช่นนั้นหรือ..คือด่านเคราะห์ที่นางต้องพบเจอ....

นางรู้....ว่าทุกคนต้องตาย...แต่ทว่า...เวลานี้นางกำลังเดินทางเพื่อไปถ่ายทอดการรักษาให้ผู้อื่น....มาตายในเวลานี้เหมาะแล้วเช่นนั้นหรือ? ให้นางช่วยพวกเขาก่อนมิได้หรือ?....หลิวซีจินคิดกับตนเองจิตสุดท้ายของนางก็นึกถึงป้ายแคว้น

หนิงหลงและหลักฐานจากซ่งเอวี่ย...น่าเสียดายจริงที่นางไม่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้... หญิงสาวคิดในขณะที่ถูกบีบอัดจากแรงพายุนั้น....ก่อนสติและความรู้สึกทุกอย่างจะดับไป..