นายพลเฉินเป็นของอวี้หนิง

ณ ค่ายทหารในชานเมืองเป่ยจิงยังคงเงียบสงบในยามสาย เสียงผู้คนพลุกพล่านน้อยกว่าในตัวเมือง มีเพียงเสียงนกหวีดที่ดังแว่วมาจากลานฝึกซ้อม และเสียงฝีเท้าของทหารที่เดินสวนกันไปมา อวี้หนิงยืนอยู่หน้าป้อมยามของค่ายทหาร เธอมาถึงที่นี่ก่อนเวลาเล็กน้อยตามที่นัดกับเหมยฮวาไว้ เพื่อนสนิทของเธอที่กำลังฝึกงานด้านสื่อสารมวลชนที่นี่ กลิ่นอายของดินปืนและระเบียบวินัยทางทหารทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ความทรงจำเกี่ยวกับค่ายทหารแห่งนี้ยังคงแจ่มชัดในสมอง เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่มาที่นี่ในชาติที่แล้ว เธอรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นเพียงใด แต่ในชาตินี้... ความรู้สึกเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจอย่างแน่วแน่ ทว่า ความคิดของเธอหยุดชะงัก เมื่อรถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้า และนั่นมะนทำให้อวี้หนิงเบิกตากว้างขึ้นทันที ภาพของคนขับที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถคันนั้น... เฉินอี้! หลี่เหมยฮวาลดกระจกลง พร้อมรอยยิ้มร่าเริงสดใส “อวี้หนิง! ทางนี้จ้ะ!” อวี้หนิงก้าวเข้าไปใกล้รถ พลางสำรวจใบหน้าของเฉินอี้ที่อยู่หลังพวงมาล

อวี้หนิงหันขวับไป ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ฟางซูเหลียนแม่เลี้ยงของเธอกำลังเดินตรงมาหาด้วยท่าทางถมึงทึง ข้างกายเธอคือ ท่านนายพลไป๋บิดาของอวี้หนิง ใบหน้าของท่านเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด น้าซูเหลียนเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ พร้อมกับใช้สายตาจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ "นึกว่าหนีหายไปอยู่ไหน ที่แท้ก็มาเกาะแกะพวกทหารอยู่นี่นี้เอง แกไม่อับอายบ้างหรือไงยะ! ท่านนายพันเฉินคะ ดูสิคะ ลูกสาวคนนี้ของน้า ช่างไม่รู้จักระมัดระวังตัวเสียจริง" เฉินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองอวี้หนิงสลับกับคุณน้าซูเหลียน ดวงตาคมกริบกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเงียบๆ พ่อของอวี้หนิงไม่พูดอะไร เพียงแต่ถอนหายใจ สายตาเลื่อนลอยไปที่อื่น อวี้หนิงพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ เธอรู้ว่าคุณน้าซูเหลียนคืออีกหนึ่งคนที่คอยบงการชีวิตเธอในชาติที่แล้ว "คุณน้าคะ หนูมาเยี่ยมเพื่อน ไม่ได้มาเกาะแกะใคร!" "ปากกล้า! แกมีหน้ามาเถียงฉันอีกหรือ? หรือว่าแกอยากจะเป็นขี้ปากชาวบ้านให้มากไปกว่านี้อีก!" คุณน้าซูเหลียนทำท่าจะยกมือขึ้นตบหน้าอวี้ห

เมื่อเดินเข้าไปในโรงอาหาร บรรยากาศก็เป็นไปอย่างเรียบง่าย มีนายทหารบางส่วนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ อวี้หนิงรู้สึกถึงสายตาที่มองมาบ้าง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร เฉินอี้เดินนำเธอไปยังมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบ "คุณอยากทานอะไร? ที่นี่มีโจ๊ก หมั่นโถว และผัดผัก" อวี้หนิงรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก การที่เขาพาเธอมาทานอาหารด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นถึงความห่วงใยที่เธอไม่เคยได้รับในชาติที่แล้ว เธอคิดว่านี่คือโอกาสที่จะได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับเขา "โจ๊กก็ดีค่ะท่านนายพันเฉิน" เฉินอี้พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปตักอาหารมาให้เธอ เขาตักโจ๊กร้อนๆ พร้อมกับหมั่นโถว และผัดผักบางอย่างมาวางตรงหน้าเธอ "อร่อยดีครับอันนี้ ผมชอบทานบ่อย" อวี้หนิงมองอาหารตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะได้ทานอาหารกับเขาในบรรยากาศแบบนี้ "ขอบคุณมากค่ะท่านนายพันเฉิน" เธอก้มหน้าลงทานโจ๊กอย่างช้าๆ รสชาติที่เรียบง่ายแต่ทว่ามันทำให้อบอุ่นหัวใจยังไงก็ไม่รู้ เฉินอี้นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ ทานอาหารของเขาไปอย่างเ

           เมื่อฟางซินเหยียนและจางเหว่ยเดินลับสายตาไปแล้ว บรรยากาศในโรงอาหารก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เสียงพูดคุยและเสียงจานชามดังขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่อวี้หนิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย เธอหันไปมองเฉินอี้ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่          "ขอบคุณนะคะท่านนายพันเฉิน"          เฉินอี้มองเธอ ดวงตาคมคู่นั้นดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับ"          เขากลับไปทานอาหารต่ออย่างเงียบๆ อวี้หนิงมองแผ่นหลังที่กว้างขวางของเขา และรู้สึกว่าการย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด แต่เป็นการสร้างโอกาสใหม่ๆ ในความสัมพันธ์ของเธอกับเขาด้วย เธอรู้ว่าเฉินอี้ในชาตินี้ไม่เหมือนกับเฉินอี้ที่เธอรู้จักในชาติที่แล้วเลยแม้แต่น้อย          หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉินอี้ขับรถมาส่งอวี้หนิงที่บริเวณทางเข้าค่ายทหารตามที่ตกลงกันไว้ อวี้หนิงลงจากรถและ

อวี้หนิงตัดสินใจที่จะแอบดู เธอหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ที่อยู่ใกล้กับประตูห้องประชุม พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ และค่อยๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านใน ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของอวี้หนิงหรี่ลงด้วยความเย็นชา ฟางซินเหยียนยืนอยู่ตรงกลางห้องประชุมที่ว่างเปล่า ร่างระหงของเธอถูกรัดด้วยชุดเดรสเข้ารูปที่ดูสวยงามหรูหรา และที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือจางเหว่ย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเธอเล่ห์และแววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจอันเร่าร้อน จางเหว่ยเดินเข้าไปประชิดฟางซินเหยียน มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ดึงเข้ามาใกล้ “ที่รัก... คุณเล่นละครเก่งจริงๆ เลยนะ เมื่อเช้านี้ ทำหน้าตาออดอ้อนท่านนายพันเฉินซะ” ฟางซินเหยียนซบหน้ากับอกของจางเหว่ยอย่างออดอ้อน “ก็เขาเป็นเป้าหมายของเรานี่คะ จะไม่ให้ทำตัวดีๆ ได้ยังไงล่ะ? อีกอย่าง... คุณเองก็เล่นดีเหมือนกันนะ ทำเป็นไม่รู้จักยัยอวี้หนิง ทั้งที่จริงๆ แล้วก็อยากจะเหยียบย่ำมันจะตายอยู่แล้ว” จางเหว่ยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูหยาบกระด้าง “แน่นอนสิครับ ใครจะไปอยากรู้จักผู้หญิงที่ขึ้นช