นายพลเฉินเป็นของอวี้หนิง

ในชาติภพแรก ไป๋อวี้หนิง ตกหลุมรัก หลี่เฉินอี้ ผู้เป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทตั้งแต่แรกพบ เธอพยายามเข้าใกล้เขา แต่ภาพลักษณ์ ของ "นางร้าย" ที่เธอรับบทในฐานะนักแสดงสาวผู้มากความสามารถ บวกกับคำให้ร้ายของ ฟางซินเหยียน ทำให้เฉินอี้เข้าใจผิดและมองข้ามความรู้สึกของเธอไป ฟางซินเหยียนยังวางแผนร้าย ทำให้อวี้หนิงต้องเผชิญกับเรื่องอื้อฉาว ถูกสังคมประณามจนถึงขั้นเส้นทางสายอาชีพนักแสดงดับลง เฉินอี้แม้จะรู้สึกผิดและสงสัยในภายหลัง แต่ทว่าทุกอย่างก็กลับสายเกินไปเสียแล้ว เมื่ออวี้หนิงที่เจ็บปวดจากการถูกเข้าใจผิดและการกระทำอันโหดร้ายของคนรอบข้าง จึงได้ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง

          ทว่าก่อนที่วิญญาณของอวี้หนิงจะสลายไป กำไลหยกโบราณ ที่แม่มอบให้ก่อนสิ้นใจ ซึ่งเป็นของวิเศษที่ตกทอดมาในตระกูลรุ่นต่อรุ่น ได้เปล่งแสงและนำพาไป๋อวี้หนิงย้อนเวลากลับไปในช่วงต้นยุค 80s ช่วงเวลาที่เธอกำลังก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงและได้พบกับเฉินอี้เป็นครั้งแรก

          ครั้งนี้...เธอจะทำให้เขาเป็นของเธอให้ได้ และใครก็ตามที่คิดร้ายกับเธอ เธอรับรองว่าจะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู

****

           (เสียงวิทยุดังซ่าสลับกับเสียงผู้ประกาศข่าวที่ฟังไม่ชัดเจน ร่างของหญิงสาวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ ของห้องเช่าที่ว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นอับชื้นและกลิ่นของยาแปลกๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่ว มีเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กๆ ที่ส่องมาเพียงน้อยนิดเท่านั้น เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียว ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก และริมฝีปากที่แห้งผาก)

          อวี้หนิง รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เข้าครอบงำหัวใจมาหลายวันแล้ว นับตั้งแต่วันที่ข่าวฉาวของเธอถูกตีพิมพ์พาดหัวข่าวทุกหน้า หนังสือพิมพ์เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห้อง เผยแพร่ภาพเธอในอิริยาบถต่างๆ ที่ถูกบิดเบือน ถ้อยคำรุนแรงที่ประณามหยามเหยียดเธอว่าเป็น นักแสดงหน้าไม่อาย, ผู้หญิงสำส่อน, ทุกคำพูดกัดกินจิตใจนั้น ทำให้เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้จะลุกขึ้นสู้ต่อไปด้

          ภาพของเฉินอี้ซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด ใบหน้าคมคายของเขาที่เคยมีแววอบอุ่น บัดนี้กลับฉายแววผิดหวังและเย็นชา ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจ อวี้หนิงพยายามนึกทบทวนว่าเธอทำผิดอะไรทำไมความรักที่เธอมีให้เขาตั้งแต่แรกพบจึงกลายเป็นความเข้าใจผิด และถูกทำลายลงด้วยคำให้ร้ายของฟางซินเหยียน คนที่เธอคิดว่าเป็นคนในครอบครัวมาโดยตลอด

          มือที่สั่นเทาของอวี้หนิงเอื้อมไปหยิบขวดแก้วใบเล็กๆ ที่บรรจุของเหลวสีใสขึ้นมา เธอจ้องมองมันนิ่งนาน ก่อนที่น้ำตาเม็ดสุดท้ายจะร่วงหล่นลงมาไหลอาบแก้ม เสียงไซเรนรถพยาบาลดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แต่สำหรับเธอแล้ว มันก็สายเกินไปเพราะว่าในตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน...

          ของเหลวเย็นเยียบค่อยๆ ไหลผ่านลำคอ พร้อมกับความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิดลงไปในที่สุด

          แต่แล้ว...ทำไมเธอรู้สึกแสบตาจังเลยนะ        

          แสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นสาดส่องผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องนอน แผ่ความอบอุ่นไปทั่วผืนผ้าห่มที่ปกคลุมร่างของอวี้หนิง กลิ่นหอมจางๆ ของผ้าปูที่นอนที่เพิ่งซักใหม่ลอยอบอวล พร้อมกับเสียงเพลงจีนเก่าๆ จากวิทยุข้างหัวเตียงดังคลอเบาๆ คล้ายเพลงกล่อมเด็กที่เธอแสนจะคุ้นเคย ทำให้ดวงตาของอวี้หนิงกะพริบถี่ๆ ก่อนจะลืมมันขึ้นอย่างช้าๆ

          ที่นี่ที่ไหนกัน? ความคิดแรกผุดขึ้นในหัว

          เธอเงยหน้ามองเพดานไม้สีอ่อนที่คุ้นตา ภาพวาดดอกโบตั๋นบนผนัง ผ้าปูที่นอนลายดอกกุหลาบเล็กๆ ... นี่คือห้องนอนของเธอ! ห้องนอนใน

อพาร์ตเมนต์ใหม่ของเธอที่เป่ยจิง ซึ่งเธอจากมานานแล้วในความทรงจำสุดท้าย

          อวี้หนิง ยกมือขึ้นลูบหน้าผากของตัวเอง สัมผัสได้ถึงเนื้อตัวที่อุ่น ผิวที่เรียบเนียนไม่ได้อิดโรยเหมือนก่อนหน้านี้ หญิงสาวถึงกับต้องขยับกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วสูดลมหายใจลึกๆ รับรู้ถึงอากาศบริสุทธิ์ที่แตกต่างจากกลิ่นอับชื้นที่เคยคุ้น

          ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปเห็นกำไลหยกโบราณ ที่สวมอยู่ที่ข้อมือ กำไลที่แม่มอบให้ก่อนตาย มันยังคงเปล่งประกายสีเขียวมรกตจางๆ

          นี่ฉันฝันไปงั้นเหรอ? ฝันร้ายนั่น... เธอพึมพำกับตัวเอง

          แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์เก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างใจเย็น พลางสอดส่องสายตาไปตามพาดหัวข่าว และวันที่ที่ระบุไว้อย่างชัดเจน

          วันที่ 20 เดือนพฤษภาคม ปี 1985

          อวี้หนิงเบิกตากว้างขึ้นทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา มือที่ถือหนังสือพิมพ์อยู่ถึงกับสั่นระริก เธอจำวันนี้ได้ดี... วันที่เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัว

          ความทรงจำจากชาติภพก่อนที่เคยหลอกหลอน บัดนี้กลับชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำเข้ามาในหัว เธอจำได้ทุกรายละเอียด ทุกความเจ็บปวด ทุกใบหน้าของคนที่ทำร้ายเธอ และที่สำคัญที่สุด... เธอจำได้นั่นก็คือเฉินอี้

          ฉัน... ฉันย้อนเวลากลับมา? ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของเธอ

          อวี้หนิงกำหนังสือพิมพ์ในมือแน่น ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด ทั้งความตกใจ ความสับสน และที่สำคัญที่สุดคือ ความมุ่งมั่น

          ครั้งนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!

          หญิงสาวสวมกางเกงขายาวสีเข้ม เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อนที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความเรียบร้อย เธอหวีผมยาวสลวยและมองตัวเองในกระจกเงาพร้อมกับผุดรอยยิ้มบางๆ ให้กับใบหน้าสวยหวานของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายที่เคยหมองหม่น บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นอย่างที่เธอไม่เคยมีมาก่อน

          เฉินอี้... ฉันจะทำให้เขาเป็นของฉันให้ได้! และใครก็ตามที่คิดร้ายกับฉัน... ฉันรับรองว่าจะเอาคืนให้สาสม!