LOGINตอนที่ 25 กดขี่ ข่มเหง
เช้าวันใหม่มาถึง ฟ้ายังไม่ทันสว่าง แต่ซูซินก็ตื่นน
ตอนที่ 30 ทำไมถึงยอมซูซินคว้าเอกสารบนโต๊ะไปอ่าน เมิ่งชวนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ มองดูหญิงสาวตรงหน้าที่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างจริงจัง เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง“คุณอ่านออกเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ“แน่นอนสิ” เธอละสายตาจากกระดาษ ก่อนจะเหลือบมองเขาแวบหนึ่งเมิ่งชวนยิ่งรู้สึกประหลาดใจหนักขึ้นไปอีก ในหมู่บ้านล่าสัตว์แห่งนี้ แทบไม่มีใครอ่านหนังสือได้เลย แม้แต่ตัวเขาเองก็เรียนรู้เพียงแค่ให้เขียนชื่อตัวเองได้ และรู้ตัวอักษรไม่กี่ตัวเท่านั้น คนส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือ มีเพียงเด็กเล็ก ๆ บางคนที่พ่อแม่ส่งไปเรียนในหมู่บ้านด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครอ่านคล่องจนสามารถอ่านเอกสารได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิง...ผู้หญิงในหมู่บ้านล่าสัตว์แทบไม่ได้รับโอกาสให้เรียนหนังสือเลย เพราะทุกคนต้องทำงานตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครสนใจว่าเด็กหญิงจะอ่านออกเขียนได้หรือไม่ ขอแค่ทำงานบ้าน ดูแลครอบครัว และช่วยเหลือสามีในยามจำเป็นก็พอแต่ตอนนี้… ภรรยาของเขากำลังอ่านออกเสียงให้เขาได้ยินด้วย“…การเดิ
ตอนที่ 29 หยุดเดี๋ยวนี้เมิ่งชวนเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ สายน้ำเย็นไหลผ่านร่างกายที่เหนื่อยล้าหลังจากการล่าสัตว์หลายวันติดต่อกัน ความสกปรกถูกชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และยาสระผมเขาหยิบก้อนสบู่ขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว สบู่นี้ต่างจากสบู่ที่เขาเคยใช้ เป็นสบู่เนื้อเนียนละเอียดกว่ามาก ไม่ใช่สบู่หยาบที่คนในหมู่บ้านซื้อมาใช้ ส่วนยาสระผมที่อยู่ในขวดเล็ก ๆ ก็ให้กลิ่นหอมแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนสบู่ดีขนาดนี้…คนที่นี่ไม่มีโอกาสได้ใช้กันแน่ ๆ ยาสระผมยิ่งแล้วใหญ่ ของแบบนี้หายากมาก ถ้าไม่ใช่หมู่บ้านล่าสัตว์รอบนอกที่มีเส้นทางค้าขายกว้างขวางกว่าที่นี่ ก็แทบไม่มีโอกาสได้เห็น... แล้วสามแม่ลูกเอามาจากไหนกันเมิ่งชวนเก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะจัดการตัวเองให้สะอาดเรียบร้อย เมื่อออกจากห้องน้ำมา เขาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามลมอาหารอะไรกัน ถึงได้หอมขนาดนี้... เขาก้าวเท้าเดินไปที่ครัว แต่ระหว่างทางกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงรอบบ้านเขาออกไปล่าสัตว์ไม่ถึงสองอาทิตย์
ตอนที่ 28 พ่อตัวเหม็น!เมิ่งชวนที่นั่งอยู่บนหลังม้ากวาดตามองเพื่อนนักล่าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไม่พอใจกับการโดนเอาเปรียบ แม้เขาจะเข้าใจความคับแค้นใจของทุกคนเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ ถึงพูดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น“กลับไปพักก่อน ฉันจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ไม่เปิดช่องให้ใครแย้ง เพราะตอนนี้ทุกคนควรไปพักผ่อนชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาลหลายคนชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น พวกเขามองหน้ากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพูดขึ้น“จัดการเองอีกแล้วเหรอเหล่าชวน” ชายร่างใหญ่ถามเสียงต่ำ“ฉันจะหาทางให้พวกเราได้ในสิ่งที่ควรได้ ตอนนี้ทุกคนกลับไปพักก่อน พวกเราเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว พักก่อนค่อยมาคุยกันอีกที” เมิ่งชวนบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจังเหล่านักล่ามองดูสภาพของกันและกัน ก็ต้องยอมรับว่าพวกเขาอิดโรยไม่น้อย แม้ในใจยังคุกรุ่นเรื่องส่วนแบ่งที่ไม่เป็นธรรม แต่ลูกพี่พูดถูก ร่างกายพวกเขาอ่อนล้าเกินกว่าจะตัดสินใจทำอะไรในเวลานี้“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปพักก่อนก็ได้ แต่พอพักเสร็จ พวกเราจะมาคุยด้วยอีกครั้ง”
ตอนที่ 27 เกินไปตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ซูซินใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยสารพัดงานที่ต้องทำ บ้านที่เคยเงียบเหงาเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น เด็ก ๆ ที่เคยซูบผอม เพราะกินไม่เป็นเวลาหรือกินไม่ครบห้าหมู่ ตอนนี้กลับมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเล็กน้อย แก้มยุ้ยน่าหยิก โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กอย่างเสี่ยวชิงที่พอกินข้าวอิ่มก็มักจะมาเกาะแขนเธอออดอ้อนทุกวันมื้ออาหารของบ้านนี้ไม่เคยขาด เธอคอยจัดเตรียมอย่างตั้งใจ ไม่ให้ขาดสารอาหาร ทั้งข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ฟักทองในตอนเช้า ข้าวสวยร้อน ๆ คู่กับผัดผักและเนื้อสัตว์ในตอนกลางวัน ส่วนตอนเย็นเธอพยายามทำอาหารให้ครบห้าหมู่ และที่ขาดไม่ได้เลยคือของหวานง่าย ๆ อย่างมันต้มน้ำขิง หรือฟักทองเชื่อมน้ำผึ้งที่เด็ก ๆ โปรดปรานเสี่ยวชิงมักจะช่วยงานอย่างกระตือรือร้น เจ้าตัวเล็กชอบช่วยล้างถ้วยชาม หรือแม้แต่ช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบ ส่วนพี่ชายแม้ปากจะบ่น แต่ก็เดินตามเธอต้อย ๆ ช่วยแบกของหนักและปีนขึ้นไปเก็บของจากที่สูงให้เธอทุกครั้งเวลาผ่านไป ร่างกายของเธอก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่เคยซีดขาวเริ่มเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้น เธอออกแรงท
ตอนที่ 26 รู้ตัวบ้างไหมหลังจากกลับมาถึงบ้าน เสี่ยวชิงก็ตื่นพอดี เธอเลยให้เด็กทั้งสองคนล้างหน้าให้เรียบร้อย ก่อนจะมากินข้าวเช้าพร้อมกัน เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วเธอก็แบ่งงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ช่วยกันทำเสี่ยวชิงยังคงตื่นเต้นที่ได้ช่วยงานแม่ เธอวิ่งไปวิ่งมาอย่างกระตือรือร้น ต่างจากพี่ชายที่ยังคงแกล้งทำเป็นไม่เต็มใจ แต่ก็เดินตามและช่วยงานอยู่ตลอดหลังเสร็จงานในบ้าน เธอก็พาทั้งสองไปซักผ้าที่ลำธารหลังบ้าน ซึ่งเธอถามป้าจางแล้วว่าคนอื่น ๆ พากันไปซักผ้าที่ไหน เธอไม่อยากซักที่บ้าน อยากออกไปรอบนอกเพื่อสำรวจพื้นที่ และไม่อยากไปซักในแหล่งอาหาร ซึ่งป้าจางบอกว่าพวกเขาซักผ้าในลำธาร แต่อยู่อีกฟากหนึ่ง ไม่ใช่บริเวณที่เธอทำกับดักไว้“เอาล่ะ วันนี้เราต้องซักผ้ากัน” เธอบอกเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม“ค่ะ! ” เสี่ยวชิงพยักหน้าหงึกหงักและตอบรับอย่างเต็มใจซูซินหัวเราะเบา ๆ เมื่อหันไปมองเสี่ยวชุน เขาที่ยืนกอดอกอยู่แอบเหล่มองเธอ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเหมือนไม่สนใจ แต่ถึงอย่างนั้นเสี่ยวชุนก็ช่วยงานเธอทุกอย่างตามที่บอก ถึงปากจะพูดว่าไม่ชอบ ไม่อยากทำ แต่สอง
ตอนที่ 25 กดขี่ ข่มเหงเช้าวันใหม่มาถึง ฟ้ายังไม่ทันสว่าง แต่ซูซินก็ตื่นนอนแล้ว เสียงไก่ขันดังอยู่ไกล ๆ ทำให้ได้บรรยากาศสดชื่น ในขณะที่อากาศยามเช้าค่อนข้างเย็น อาจทำให้ใครหลาย ๆ คนไม่อยากลุกจากที่นอน แต่คงไม่ใช่สำหรับตัวเธอ หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินตรงเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเช้าวันนี้เธอจะทำโจ๊กข้าวฟ่าง ต้มด้วยน้ำแกงกระต่ายที่เหลือจากเมื่อวาน ปรุงรสเล็กน้อยเพื่อให้มีรสชาติ และเธอยังทำไข่ต้มสมุนไพร โดยใช้ไข่เป็ดและไข่ไก่ที่เก็บมาเมื่อวาน ต้มในน้ำสมุนไพรให้มีกลิ่นหอม และสมุนไพรนี้เธอก็ได้มาจากป้าจางเธอยังเอาผักดองออกมาจากมิติ เพื่อนำมากินคู่กับโจ๊ก และยังมีแป้งนึ่งโรยน้ำผึ้งเพื่อเป็นของหวานตบท้ายอาหารคาวขณะที่กำลังเตรียมอาหาร เธอก็นึกถึงเรื่องของเมื่อวาน ตอนแรกตั้งใจออกจากบ้านแค่คนเดียว แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมีหนุ่มน้อยเดินตามอยู่ห่าง ๆ เธอไม่อยากให้เสี่ยวชิงอยู่บ้านคนเดียว เลยตัดสินใจกลับไปพามาด้วย กลายเป็นว่าเราไปบ้านป้าจางทั้งสามคน และสิ่งที่ป้าจางบอกเล่าให้ฟัง ทำให้เธอได้รู้ถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ“พวกผู้ชายน่ะ







