ตอนที่ 4 ฉันหวังดีจริง ๆ

ตอนที่ 4 ฉันหวังดีจริง ๆ

ระบบตั้งใจฟังในสิ่งที่โฮสต์พูด ถ้าระบบไม่รู้ว่าโฮสต์กำลังทำอะไร จุดประสงค์ที่ทำนั้นคืออะไร หรือแม้แต่ผลลัพธ์ที่โฮสต์ต้องการคืออะไร ระบบก็ไม่สามารถให้คำแนะนำได้ อย่างที่รู้ว่าในตอนนี้ระบบยังมีข้อจำกัดมากมาย

"หมายความว่าอย่างไร" ผู้ใหญ่บ้านมองหน้าเด็กสาวที่ผอมแห้งจนน่ากลัว ไม่รู้ว่ามีแรงเดินมาถึงที่นี่ได้อย่างไร

"หากคนพวกนั้นมองว่าเป็นการดูถูกพวกเขา แล้วหันมาเล่นงานหมู่บ้านนี้จนราบเป็นหน้ากลองล่ะ... " เธอเว้นระยะ แล้วให้ผู้ใหญ่บ้านคิดต่อเอาเอง

เธอค้นเจอความทรงจำของร่างเดิม ซึ่งไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง ต้องเข้าใจก่อนว่าเธอนั้นรับรู้ได้จากความคิด การเห็น การได้ยินจากร่างเดิม ซึ่งสิ่งที่ร่างเดิมได้ยินมานั้นอาจไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด

ที่เธอคิดแบบนี้ เพราะมีบางครั้งที่ร่างเดิมคิดอีกอย่าง แต่เธอกลับเห็นเป็นอีกอย่าง เธอเลยพูดเรื่องที่ร่างเดิมได้ยินมา และแต่งเรื่องเพิ่มขึ้นมาให้มันดูน่ากลัวอีกสักหน่อย เพื่อให้ผู้ใหญ่บ้านตระหนักในเรื่องนี้ และเขาจะได้ทำตามที่เธอร้องขออย่างง่ายดาย

"ฉันหวังดีจริง ๆ ฉันเกิดและโตในหมู่บ้านแห่งนี้ ถึงไม่ค่อยได้พูดคุยหรือคบหากับใคร แต่ฉันก็เห็นหน้าทุกคนมาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่อยากให้ใครเดือดร้อน เพียงแค่แบ่งเงินที่ได้มาให้ฉันไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุด ให้ฉันได้ไปหาหมอรักษาตัวสักหน่อย คนพวกนั้นต้องการแต่งงานกับฉัน แต่ดูสภาพฉันสิ ผู้ใหญ่ก็เห็นก็รู้ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่แค่คนในหมู่บ้านที่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน แม้แต่คนในหมู่บ้านอื่นหรือคนในเมืองยังไม่มีใครต้องการฉันเลย นี่ไม่เท่ากับการหลอกลวงหรอกหรือ" เชื่อสักทีเถอะ เธอเหนื่อยกับการพูดยาว ๆ เหลือเกิน!

"พวกเขาต้องขนเสบียงอาหารมาให้หมู่บ้านเราด้วยไม่ใช่เหรอ หากคนพวกนั้นคิดว่าทั้งหมู่บ้านหลอกลวงเขาเล่า! " ถึงเหนื่อยก็หยุดพูดไม่ได้

"จะให้ฉันไปพูดกับพ่อแม่ให้เหรอ" ที่พูดมานั้นก็มีเหตุผล ยิ่งเห็นสภาพซูซิน ยิ่งทำให้เขาเชื่อ

"ใช่" ในที่สุดก็พูดออกมาสักที

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย" ในเมื่อตัวเองไม่ได้เสียหายอะไร เอ่ยปากพูดสักหน่อยก็ลดความบาดหมางได้แล้ว

"ผู้ใหญ่ต้องไปคนเดียว ไม่ก็เอาคนที่น่าเชื่อถือไปด้วย หากเห็นว่าเราไปด้วยกัน พ่อกับแม่เลี้ยงคงไม่มีทางให้เงิน แล้วยังจะมองว่าฉันอยากได้อยากมี ไม่ได้มองว่าฉันหวังดี ดีไม่ดีอาจลงมือทุบตีฉันอีก และอีกไม่กี่วันคนเหล่านั้นก็มารับฉันแล้วไม่ใช่เหรอ"

ระบบฟังแล้วก็ต้องยอมรับการเอาตัวรอดของโฮสต์ มิน่าล่ะ โฮสต์คนนี้ถึงอยู่รอดในวันสิ้นโลกได้ และยังเป็นกลุ่มสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่อีกด้วย

"ถ้าอย่างนั้นไปรอที่บ้าน ฉันจะจัดการทางนี้เอง" ถือว่าเด็กคนนี้คิดอ่านรอบคอบมาก ๆ และถือว่าโชคดีที่มาบอกเขาก่อนที่จะมีเรื่องเกิดขึ้น

"ฉันจะแวะไปบ้านหลังอื่นก่อนก็แล้วกัน กลับไปรอที่บ้าน จะได้ไม่มีใครรู้" ยังดีที่วันนี้คนในครอบครัวของเขา รวมถึงลูกเล็กเด็กแดงต่างพากันไปเดินเที่ยวตลาดนัดคอมมูนที่หน้าหมู่บ้าน เลยไม่มีคนรู้ว่าเด็กคนนี้มาหาเขาที่บ้าน

"ฉันไม่สบาย อยากไปหาหมอด้วย แต่ฉันไม่มีเงิน ฉันกลัวว่าจะหายไม่ทันวันที่เขามารับตัว แค่พูดฉันก็เหนื่อยแล้ว" ไหน ๆ ก็จะออกหน้าแล้ว ก็ควรออกหน้าให้ทุกเรื่องไปเลย

"ไปรอที่บ้าน ฉันจะไปตามหมอเท้าเปล่าให้เอง" ที่ผู้ใหญ่บ้านยอมทำตามที่ขอ เพราะเขาเห็นว่าสภาพร่างกายของเด็กสาวคนนี้แย่จริง ๆ

"ขอบคุณผู้ใหญ่มาก ๆ พาหมอเท้าเปล่าเข้าทางหลังบ้านนะผู้ใหญ่ ฉันอยู่ในห้องเก็บฟืน" ซูซินบอก ก่อนจะเดินออกไป

ระบบฟังแล้วรู้สึกว่าประโยคที่โฮสต์ใช้นั้นมันไม่เหมือนการร้องขอความช่วยเหลือ ระบบมองว่ามันเหมือนประโยคคำสั่งมากกว่า หรือเป็นเพราะว่าโฮสต์เคยชินกับการออกคำสั่งเหมือนตอนที่อยู่โลกเก่า แต่ระบบก็เข้าใจ เพราะในโลกเดิมโฮสต์เป็นถึงหัวหน้าทีมล่าสัตว์

ซูซินเดินออกจากบ้านของผู้ใหญ่บ้าน แล้วมุ่งหน้าไปยังท้ายหมู่บ้าน เธอคิดว่าควรไปทำอะไรอีกสักอย่างก่อนจะเข้าบ้าน ไหน ๆ ก็ออกมาแล้ว ควรทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองให้ได้มากที่สุด

"ระบบจะไม่ถามหรือว่าฉันจะไปไหน" ตั้งแต่เข้าไปในบ้านผู้ใหญ่บ้าน ระบบก็เหมือนจะเป็นใบ้ไปเลย

[โฮสต์ต้องการข้อมูลอะไรไหม] เขามีหน้าที่ให้ข้อมูล แต่ดูเหมือนว่าโฮสต์จะไม่ค่อยต้องการข้อมูลจากระบบสักเท่าไร

"ตอนนี้ยัง แค่บอกว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่ผิดเท่านั้นก็พอ" เธอต้องการคนสนับสนุน ถึงแม้คนคนนั้นจะเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ก็ตาม

[โฮสต์จะไปฆ่าคนเหรอ]

"ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ" เธอปรับตัวเก่ง ไม่รู้หรืออย่างไร ในเมื่อโลกนี้ฆ่าคนแล้วมีความผิด เธอก็ไม่คิดที่จะทำ

[โฮสต์พูดถึงความผิด... ] ...และโฮสต์เคยถามว่าฆ่าคนได้ไหม มันเลยทำให้ระบบถามออกไปแบบนั้น

"ฉันแค่จะเป็นขโมยเท่านั้นเอง" มองเธอในแง่ร้ายเกินไปแล้ว

เธอค้นเจอความทรงจำเรื่องหนึ่งของร่างเดิม เธอเลยจะทำในสิ่งที่ร่างเดิมไม่กล้าทำ ส่วนเธอนั้น... ยิ่งกว่ากล้าเสียอีก

"ระบบ มีมิติเก็บของอะไรแบบนี้ไหม" เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสิ่งของที่เธอจะขโมยมานั้นควรมีที่เก็บที่ดี มีเพียงเธอคนเดียวที่ใช้ได้ เลยต้องถามคนที่ร่วมชะตากรรมสักหน่อยว่าพอจะมีตัวช่วยไหม

[ถึงมีโฮสต์ก็ใช้ไม่ได้]

"ไร้ประโยชน์จริง ๆ ไหนบอกว่ามีวิธีช่วยมากมายช่วยคิดเรื่องที่ซ่อนของที่สามารถพกพาติดตัวไปได้ทุกที่หน่อย" ถ้าบอกว่าไม่มี เธอคงไม่พูดต่อ แต่นี่บอกว่ามี เธอเลยต้องหาทางใช้งานมันสักหน่อย

[เช่าได้ แต่ต้องเสียดอกเบี้ย โฮสต์ต้องการเช่าไหม] ระบบไม่อยากให้โฮสต์เป็นหนี้จากการเช่ามิติ เพราะหากทำภารกิจสะสมคะแนนไปเรื่อย ๆ ก็สามารถมีมิติไว้เก็บของโดยไม่ต้องใช้คะแนนเช่า และการเช่านั้นต้องจ่ายดอกเบี้ยในอัตราสูงอีกด้วย

"รอดูก่อนว่าของยังอยู่ไหม เช่าถูกหรือแพง มีข้อดีข้อเสียอย่างไร บอกมาให้หมด" ซูซินอยากรู้ถึงเหตุผลว่าทำไมระบบถึงไม่บอกว่าเช่าได้ตั้งแต่แรก เธอจะได้คำนวณว่ามันคุ้มค่ากับการเช่าไหม