LOGINตอนที่ 34 สาเหตุที่แท้จริง
บรรยากาศที่เครียดอยู่แล้วยิ่งหนักขึ้น และชุนปิ
ตอนที่ 35 ครอบครัวที่แท้จริงเมิ่งชวนคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านต่ออีกนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับ ซึ่งก่อนกลับอีกฝ่ายก็ยังเร่งเรื่องเอกสาร จะได้รีบจัดสรรเสบียงอาหารได้ถูก ซึ่งเขาก็เพียงยิ้มรับไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเดินตามภรรยาและลูก ๆ อย่างเงียบ ๆ แม้ในใจจะมีเรื่องให้คิดมากมาย แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด เขายังเฝ้ามองลูกชายลูกสาวทั้งสองคนตั้งแต่เกิดเรื่องที่ลูกชายของเขาพาน้องสาวหนีออกจากหมู่บ้านมาตามแม่ถึงที่นี่จนเกิดเรื่องราวใหญ่โต เขาก็ไม่เคยพาลูกมาที่นี่อีกเลย เขาพยายามหลีกเลี่ยง ไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอเหตุการณ์แบบที่เขาเจอ สำหรับเขานั้นไม่เป็นไร แต่ลูกของเขายังเล็กนัก เขาไม่อยากให้ลูกต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่วันนี้เจ้าตัวยืนยันที่จะเข้าไปให้ได้ ซึ่งเขาเตือนตั้งแต่ยังไม่ออกจากบ้านแล้ว แต่ก็ยังดื้อรั้นจะเข้าไป พอเข้าไปก็ต้องเจอกับผู้หญิงใจร้ายที่ทำร้ายจิตใจลูกของตัวเองได้ลงคอ เขายอมรับว่ารู้สึกผิด หากเขาห้ามอย่างเด็ดขาดคงไม่เป็นแบบนี้ในตอนนั้นเขากำลังจะพูดสวนกลับแล้ว แต่ภรรยาของเขาจ้องมองมาพร้อมส่งสัญญาณไม่ให้เขาพูดอะไรออกไป เขาเลยต้องเฝ้าดูอย่างเ
ตอนที่ 34 สาเหตุที่แท้จริงบรรยากาศที่เครียดอยู่แล้วยิ่งหนักขึ้น และชุนปิงก็ยังไม่หยุดพูดจาถากถาง เขามีนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว ยิ่งคนคนนั้นเป็นเมิ่งชวนที่มีความสามารถ เป็นนายพรานที่เก่งที่สุดในแถบนี้ เป็นนักล่าที่น่ากลัว แต่ทุกอย่างที่เมิ่งชวนเป็นนั้นมันไร้ค่า เพราะยังต้องก้มหน้าก้มตาทำงานให้พี่ชายของเขาอยู่ดีหากเก่งจริง เมียคงไม่หนีมาอยู่กับเขาแบบนี้หรอก! เขาเสนอความสุขความสบายให้เมียของเมิ่งชวน ผู้หญิงสวย รูปร่างดี หน้าตาดีไม่ควรอยู่ในที่แบบนั้น และแน่นอนว่าตอนนี้เมียของเมิ่งชวนมาเป็นเมียของเขาแล้ว หากเมิ่งชวนดีจริง เธอคงไม่ทิ้งมา..“ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าทำไมแกกล้าพาครอบครัวมาที่นี่” เขาเอ่ยถามเสียงเย็น“คิดจะมาขอส่วนแบ่งเพิ่มอย่างนั้นหรือ หรือไม่ก็จะมาอ้อนวอนให้พี่ชายของฉันช่วย” คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากคนในครอบครัวและพวกคนงานที่อยู่รอบ ๆเมิ่งชวนไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่นั่งมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองหรือหวั่นไหวแต่อย่างใด แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้น... หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา ในอ้อมแขนมีเด็ก
ตอนที่ 33 สตรีโง่งมซูซินได้ยินอย่างนั้นก็หันมองเสี่ยวชุนที่กำลังนั่งเกร็ง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด ดวงตากลมโตสะท้อนความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนพยายามข่มอะไรบางเอาอย่างไว้“เป็นอะไรหรือเปล่า ไหวไหม คุณ ๆ หยุดรถก่อน” ซูซินเอ่ยถาม พร้อมทั้งสั่งให้เมิ่งชวนหยุดรถม้าก่อนเด็กชายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนรีบส่ายหน้า แต่ดวงตาของเขากลับไม่กล้ามองออกไปด้านนอก เหมือนกลัวว่าจะเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเผชิญกับอดีตที่ไม่อยากจดจำซูซินพอจะเดาได้ว่า สาเหตุของความหวาดกลัวนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับแม่แท้ ๆ ของเขา เธอไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเพิ่งจะรู้จากเสี่ยวชิงว่าแม่แท้ ๆ อยู่ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน เธอไม่รู้ถึงความสัมพันธ์หรือความบาดหมางของพวกเขา“ผมไม่เป็นไร” เสียงของเด็กชายฟังดูแข็งทื่อ ไม่ได้หนักแน่นเหมือนทุกครั้ง แต่ถึงจะพูดแบบนั้น มือของเขาก็ยังจิกแน่นอยู่ที่เสื้อของตัวเอง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนกำลังพยายามระงับอารมณ์บางอย่างไว้เขากำลังกลัว... เขาเคยย้ำบอกตัวเองว่าไม่กลัว แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ภา
ตอนที่ 32 แม่จริง ๆเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นบริเวณหน้าบ้าน ซูซินที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัวชะเง้อมองออกไปทางหน้าต่าง ก็เห็นกลุ่มชาวบ้านจำนวนมาก รวมถึงเหล่านักล่าและผู้อาวุโสทั้งชายหญิง พวกเขามารวมตัวกัน สีหน้าของแต่ละคนดูเคร่งเครียด เห็นได้ชัดว่าเรื่องขาดแคลนข้าวสารเป็นปัญหาใหญ่สำหรับทุกคนเมิ่งชวนเปิดประตูออกไปยืนเผชิญหน้ากับฝูงชน เสียงพูดคุยเงียบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา“เหล่าชวน วันนี้เจ้าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” ชายชราผู้หนึ่งเป็นฝ่ายเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล“พวกเจ้าออกล่าสัตว์แทบเป็นแทบตาย สุดท้ายได้ข้าวมาแค่นิดเดียว แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย! ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าวเสริม“ใช่ ทุกครั้งยังได้มากกว่านี้” หญิงชราส่ายหน้าไปมาอย่างท้อแท้ใจ“ถ้าลูกพี่จะเข้าป่าล่าสัตว์ก็ต้องบอกพวกเรานะ อย่าเข้าไปคนเดียว” บางครั้งอาหารไม่เพียงพอ ลูกพี่ของเขาก็เข้าไปล่าสัตว์คนเดียว แต่พอได้มาก็แบ่งปันให้ทุกคนอยู่ดี“หยุดก่อนดีไหม เพิ่งกลับมาเอง เรากินอย่างอื่นแทนก็ได้ พวกผู้หญิงไปขุดเผือกขุ
ตอนที่ 31 อยากให้เชื่อตอนนี้ซูซินเข้าใจในหลาย ๆ เรื่องแล้ว ถึงเขาจะไม่พูดออกมาทั้งหมด แต่เพราะก่อนหน้านี้เธอได้พูดคุยกับป้าจางหรือแม้แต่คนอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ที่นี่ ทำให้เธอสามารถเข้าใจในสถานการณ์ที่เมิ่งชวนกำลังเผชิญได้ในทันที“คุณไม่จำเป็นต้องลงชื่อในเอกสารนี้” เธอกล่าวเสียงหนักแน่น“หมายความว่าอย่างไร” เมิ่งชวนขมวดคิ้ว“ฉันอ่านออกเขียนได้ สามารถสอนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านให้เรียนหนังสือได้ด้วย ถ้าแค่ต้องการให้อ่านออกเขียนได้นะ แต่ถ้าต้องการเอกสารรับรองการจบการศึกษาหรืออะไรนั้น ฉันคงทำให้ไม่ได้ หากยังไม่มั่นใจ ให้ทดสอบเสี่ยวชุนกับเสี่ยวชิงได้เลย ฉันสอนทั้งสองคนมาบ้างแล้ว เสี่ยวชุนจำตัวอักษรได้แทบทั้งหมด และเริ่มนับเลขได้คล่องแล้ว ส่วนเสี่ยวชิงอาจช้าสักหน่อย แต่ก็ถือว่ารู้จักตัวอักษรบ้างแล้ว หากไม่มีใครว่าอะไรและไม่มีใครคัดค้าน ฉันสามารถสอนหนังสือได้” เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วหันไปสบตาเขาเมิ่งชวนนั่งมองอีกฝ่ายนิ่ง เขาประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน เพราะวันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างทำให้เขาแปลกใจจนนับครั้งไม่ถ้วนเลยทีเดียว“และฉันก็มีความรู้ด้า
ตอนที่ 30 ทำไมถึงยอมซูซินคว้าเอกสารบนโต๊ะไปอ่าน เมิ่งชวนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ มองดูหญิงสาวตรงหน้าที่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างจริงจัง เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง“คุณอ่านออกเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ“แน่นอนสิ” เธอละสายตาจากกระดาษ ก่อนจะเหลือบมองเขาแวบหนึ่งเมิ่งชวนยิ่งรู้สึกประหลาดใจหนักขึ้นไปอีก ในหมู่บ้านล่าสัตว์แห่งนี้ แทบไม่มีใครอ่านหนังสือได้เลย แม้แต่ตัวเขาเองก็เรียนรู้เพียงแค่ให้เขียนชื่อตัวเองได้ และรู้ตัวอักษรไม่กี่ตัวเท่านั้น คนส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือ มีเพียงเด็กเล็ก ๆ บางคนที่พ่อแม่ส่งไปเรียนในหมู่บ้านด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครอ่านคล่องจนสามารถอ่านเอกสารได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิง...ผู้หญิงในหมู่บ้านล่าสัตว์แทบไม่ได้รับโอกาสให้เรียนหนังสือเลย เพราะทุกคนต้องทำงานตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครสนใจว่าเด็กหญิงจะอ่านออกเขียนได้หรือไม่ ขอแค่ทำงานบ้าน ดูแลครอบครัว และช่วยเหลือสามีในยามจำเป็นก็พอแต่ตอนนี้… ภรรยาของเขากำลังอ่านออกเสียงให้เขาได้ยินด้วย“…การเดิ







