ตอนที่ 5 ทำทุน

ตอนที่ 5 ทำทุน

บริเวณท้ายหมู่บ้านในวันนี้ค่อนข้างเงียบ เพราะผู้คนต่างไปอยู่ที่ตลาดนัดคอมมูนด้านหน้าหมู่บ้านกันหมด ซูซินค่อย ๆ เดินไปตามแนวต้นไม้ แล้วหยุดลงใต้ต้นไม้เก่าแก่ที่เปลือกไม้แตกร้าว และรากแผ่ขยายออกมาเป็นวงกว้าง

ความจริงแล้ว เธออยากชื่นชมธรรมชาติและนอนตากแดดให้สมใจ แต่ติดที่ว่าตอนนี้ต้องรีบเร่งหาบางสิ่งที่ถูกฝังไว้ใต้ดิน…

สิ่งที่เธอค้นหาคือ เงินที่ครอบครัวของร่างเดิมได้มาอย่างไม่ถูกต้อง พวกเขาไม่กล้าใช้ ไม่กล้าอวด และแน่นอน… ไม่กล้าเก็บไว้ในบ้าน ด้วยกลัวว่าความลับดำมืดนี้จะถูกเปิดเผย

ซูซินขุดดินขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กองดินเก่าแน่นและแข็ง บ่งบอกว่ามันถูกฝังมานานแล้ว เธอค่อย ๆ ใช้มือปัดฝุ่นออก เผยให้เห็นห่อผ้าเก่าคร่ำครึที่ถูกมัดแน่นด้วยเชือกหยาบ ๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่มัน ก่อนจะแก้มัดออก เผยให้เห็น… ธนบัตรที่ซ้อนกันเป็นตั้ง!

"ระบบ เช่ามิติเก็บของเดี๋ยวนี้เลย" เงินจำนวนมากขนาดนี้ เธอไม่สามารถพกไปไหนมาไหนได้

ถึงแม้จะไม่ได้มากมายมหาศาลจนถึงขั้นเป็นเศรษฐี แต่ก็มากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตของใครบางคนได้ เมื่อตรวจสอบแล้ว เธอก็เก็บเงินทั้งหมดส่งเข้าระบบโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนจะกลบดินกลับให้เป็นเหมือนเดิม ไม่เหลือร่องรอยให้ใครสงสัยได้

เมื่อเธอจากไป สายลมก็ได้พัดพากลุ่มดินทับถมรอยเท้าของเธอจนเลือนหายไป เหมือนกับว่าเธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน

“ระบบเช็กหรือยังว่ามีมากน้อยแค่ไหน” เมื่อออกมาไกลแล้ว ก็ถามว่ามันคุ้มค่ากับการเช่าไหม

เธอฟังเกี่ยวกับเงื่อนไขในการเช่ามิติแล้ว ต้องบอกว่าเธอเคยชินกับการที่ต้องแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ในโลกเดิมเป็นแบบนั้นเสมอ มันเลยทำให้เธอไม่คิดมากเกี่ยวกับการเสียดอกเบี้ย

[ระบบกำลังคำนวณ อาจต้องใช้เวลา เพราะค่าเงินแตกต่างกัน]

"ยังมีพื้นที่ว่างอีกเยอะไหม ฉันจะไปเอาเงินเพิ่มอีกจุดหนึ่ง" ซูซินคิดว่าไหน ๆ ก็เอาไปแล้ว ก็ควรเอาไปให้หมด ไม่ว่าเอาไปมากหรือเอาไปน้อย ก็ถือว่าเอาไปอยู่ดี

[ยังพอมีพื้นที่ว่าง ถ้าขนาดไม่ใหญ่เท่ากับที่โฮสต์เพิ่งให้มา แต่ถ้ามากกว่านั้นอาจต้องเช่าเพิ่มเติม]

ร่างเดิมบังเอิญไปเห็นที่ซ่อนทั้งสองแห่ง และได้ยินว่ามันมีมูลค่ามาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เคยปริปากพูดหรือบอกใคร ไม่แม้แต่จะมาดูด้วยซ้ำ เพราะร่างเดิมกลัวโดนทำร้าย และยิ่งได้ยินคนในครอบครัวบอกว่าเงินบางส่วนเอามาจากบ่อนการพนัน อีกส่วนคือเงินของญาติแม่เลี้ยงที่นำมาฝากไว้เพื่อไม่ให้ใครหาเจอ ซึ่งจริงไหมเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่ามันคือเงินที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้อง

"ฉันต้องไปอยู่ในพื้นที่ห่างไกล และไม่รู้ว่าที่นั่นเป็นแบบไหน มีเงินไปทำทุนก่อนก็ดี" ซูซินพยักหน้าสนับสนุนความคิดเห็นของตัวเอง

[โฮสต์ไม่กลัวว่าเจ้าของเงินจะมาหาเรื่องโฮสต์เหรอ] ชีวิตก่อนโฮสต์อาจจะเก่งมาก แต่ตอนนี้แค่พูดประโยชน์ยาว ๆ โฮสต์ยังหยุดพักก่อนค่อยพูดต่อเลย แม้แต่ตอนขุดเงินยังใช้เวลาตั้งนานกว่าจะทำสำเร็จ หากมีปัญหาตอนนี้ รับรองว่าตายทันที และแน่นอนว่าภารกิจแรกระหว่างระบบกับโฮสต์คงเละไม่เป็นท่าแน่นอน

"ไม่กลัว ฉันไม่รู้จักพวกนั้นสักหน่อย แบบนี้ดีแล้วหากมีคนมาตามหาเงิน ครอบครัวของร่างเดิมก็จะซวย แล้วดูสภาพฉันก่อน ไม่มีใครคิดว่าฉันจะมีแรงขุดดินหาเงินหรอกนะ ระบบ ฉันอยากให้เจ้าของเงินมาทวงเงินตอนที่ฉันยังไม่ออกเดินทางเหลือเกิน อยากเห็นความยากลำบากของครอบครัวนี้บ้าง มีอะไรที่พอจะทำได้และเอาคืนได้บ้าง" ลำพังร่างกายนี้คงทำอะไรมากไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากเอาคืนให้ร่างเดิมบ้าง

[ระบบนึกว่าโฮสต์จะเอาเงินคืนเจ้าของ ส่วนเรื่องเอาคืน ระบบแนะนำให้เอาทรัพย์สินมาให้มากที่สุด หรือไม่ก็... ยอมเสียสละทุนบางส่วนนี้ แล้วแจ้งเจ้าหน้าที่เข้ามาจับ ถือเป็นการเอาคืนได้อย่างสาสม เพราะคนที่ทำผิดจะถูกทรมานและถูกส่งไปยังค่ายแรงงาน พวกเขาจะถูกบังคับให้ทำงานหนักไม่ได้หยุด] ระบบแนะนำ

"แบบนี้ค่อยมีประโยชน์หน่อย นึกว่าจะตอบไม่ได้เสียแล้ว" บางทีคนพวกนั้นก็ควรโดนแบบที่ร่างเดิมโดนเสียบ้าง

[แต่ของแบบนี้ต้องใช้เวลา และอีกไม่กี่วันโฮสต์ต้องออกเดินทางแล้ว เวลาคงไม่พอ]

"ไม่เป็นไร แค่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่าง ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำ" ซูซินมองซ้ายมองขวา ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในป่าทึบท้ายหมู่บ้าน

บริเวณนี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามานัก เพราะเต็มไปด้วยต้นไม้สูงทึบและเถาวัลย์พันเกี่ยวจนแทบหาทางเดินไม่เจอ มีเพียงครอบครัวของร่างเดิมที่รู้ว่ามีทรัพย์สินซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้อายุนับร้อยปี

ใต้รากไม้ที่แตกแผ่กระจายแน่นหนา มีโพรงลับซึ่งถูกขุดขึ้นด้วยน้ำมือของมนุษย์ ผืนดินอัดแน่นไปด้วยความชื้นและซากใบไม้ทับถมกันแน่นหนา ทำให้มันดูกลมกลืนไปกับธรรมชาติรอบข้างจนไม่มีใครสังเกตเห็น

เมื่อปัดเศษดินและใบไม้แห้งออก ก็เห็นไม้กระดานที่ถูกตัดแต่งอย่างหยาบ ๆ เพื่อใช้ปิดบังโพรงใต้ดิน ซูซิน

รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเปิดไม้กระดาน และสิ่งที่เธอเห็นคือหีบไม้ใบใหญ่ที่ฝุ่นจับหนา และมีคราบเปื้อนจากความชื้นจนไม้เริ่มผุพัง แต่นั่นไม่อาจปกปิดความจริงที่ว่า ข้างในซุกซ่อนบางสิ่งที่มีค่ามหาศาล

เมื่อฝาหีบถูกเปิดออก ประกายแสงของโลหะเย็นเฉียบสะท้อนกับดวงตาของซูซิน ทองแท่งขนาดเล็กถูกเรียงซ้อนกันแน่นขนัด ด้านข้างมีถุงผ้าใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วย ธนบัตรเก่า ซึ่งยังคงอยู่ในสภาพดี นอกจากนี้ยังมี เครื่องประดับเงินแท้ ทองคำ และหยกแกะสลัก วางซ้อนทับกันอยู่

"ไม่คิดว่ามันจะเยอะขนาดนี้" ซูซินมองกองทรัพย์สมบัติตรงหน้า พลางกระตุกมุมปากเล็กน้อย

"ระบบเช่าพื้นที่ให้เพียงพอต่อสมบัติพวกนี้" ร่างเดิมแค่เห็น แต่ไม่เคยรู้ว่ามันมีอะไรบ้าง

[โฮสต์ รอบแรกยังคำนวณและประเมินมูลค่าไม่เสร็จ] ระบบต้องแจ้งก่อน เรื่องคำนวณนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องประเมินมูลค่าให้เสร็จเสียก่อน

"ไม่เป็นไร เก็บเข้าไปก่อน ระบบดูสิ สถานที่แห่งนี้ช่างเป็นที่ซ่อนที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ …แต่น่าเสียดาย ของพวกนี้ได้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว คนพวกนั้นจะไม่มีวันได้เห็นมันอีกอย่างแน่นอน"

เธอจัดการเก็บทรัพย์สินทั้งหมดใส่ถุงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งเข้าระบบ แล้วหันมาปิดฝาหีบ กลบโพรงดินให้กลับคืนสู่สภาพเดิม ไม่หลงเหลือร่องรอยเอาไว้เลยแม้แต่น้อย