LOGINShare
ตอนที่ 3 ระบบเอาตัวรอด
publish date:
2026-10-21 22:13:06ตอนที่ 3 ระบบเอาตัวรอด
"มันมีภารกิจอื่นไหม แบบทำได้เลย ไม่ใช่รอถึงเจ็ดวัน ก็เห็นอยู่ว่าร่างนี้อ่อนแอมาก แม้แรงจะหายใจยังไม่มี บางทีก็ควรมองดูสภาพบ้างก็ดีนะ" ความจริงแล้วไม่ได้คาดหวัง แค่ลองพูดดูเท่านั้น เพราะในวันสิ้นโลก คนที่มีระบบต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามีประโยชน์มาก ๆ
[ต้องทำภารกิจแรกสำเร็จก่อน โฮสต์จึงจะสามารถร้องขอได้] หากไม่ทำก็ไม่สามารถเริ่มการทำงานได้ ระบบก็ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือหรือสนับสนุนได้เช่นกัน
"เรามาตายไปด้วยกันดีไหมระบบ" ซูซินพูดพลางพยุงตัวเองลุกขึ้น
เธอแค่พูดอย่างนั้นเอง อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ในโลกที่ไม่มีพวกกลายพันธุ์ทั้งที เธอไม่มีทางยอมตายง่าย ๆ แน่นอน อีกทั้งเธอเคยชินกับการพึ่งพาตัวเองอยู่แล้ว เลยไม่ได้ใส่ใจระบบอะไรมากนัก แค่ลองถามดูเผื่อได้ การเอาตัวรอดคือสิ่งที่เธอต้องทำอยู่แล้ว บอกตามตรงว่าระบบคือผลพลอยได้เท่านั้นเอง
[...] โฮสต์จะรู้ไหมว่าระบบไม่มีวันตาย หากโฮสต์ตาย ระบบก็แค่ถอนการติดตั้งเท่านั้นเอง
"ระบบ มีข้อห้ามอะไรบ้าง ฉันฆ่าคนได้ไหม" โลกที่จากมานั้นไม่มีข้อห้ามเหล่านี้เลย ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติ ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับสามัญสำนึกเท่านั้นเอง
[มีกฎหมายข้อห้ามในเรื่องนี้ หากพบเห็นคนทำผิดก็สามารถแจ้งเจ้าหน้าที่ แล้วให้เจ้าหน้าที่ทำการสอบสวนเป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งแตกต่างจากโลกเดิมของโฮสต์]
"ตบตีล่ะ มีข้อห้ามไหม" ที่ถามเพราะร่างนี้แทบไม่รู้อะไรเลย
[ความจริงแล้วไม่สามารถทำได้ แต่ก็ยังมีข้อยกเว้นที่คนสามารถลงโทษกันเองได้] เหมือนที่มนุษย์บางพื้นที่ชอบเอาช่องโหว่ทางกฎหมายมาหาประโยชน์ให้ตัวเอง
"ฉันตบแม่เลี้ยงแบบป้องกันตัวได้ไหม" ความจริงแล้วไม่อยากรู้คำตอบมากนัก เพราะหากถึงคราวคับขันเธอไม่สนหรอกว่าใครเป็นใคร แค่ชวนระบบคุยเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง
[หากเป็นการป้องกันตัว โฮสต์สามารถทำได้] ระบบไม่ห้าม หากสามารถเอาตัวรอดได้
"ระบบมีชื่อว่าระบบอะไร" ซูซินถามไปด้วย ล้างตัวไปด้วย เธอสามารถจัดการตัวเองได้ในเวลาไม่นาน ถึงจะเป็นร่างใหม่ แต่วิญญาณยังคงเดิม เลยทำอะไรรวดเร็วเหมือนเดิม อาจมีติดขัดบ้าง แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
[ระบบเอาตัวรอด]
"ฟังดูดี แต่เราจะรอดไหมต้องรอดูหลังจากนี้" ซูซินพูดแล้วเดินออกไปข้างนอก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเดินออกนอกบ้าน โดยที่สายตาสอดส่องสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัว
[โฮสต์ต้องกดรับภารกิจก่อน]
"ไม่มีรางวัลแรกเริ่มให้เหรอระบบ ฉันได้ยินมาว่าคนที่มีระบบจะได้รางวัลครั้งแรกทุกคน" เธอก็ฟังมาอีกที แต่ไม่รู้ว่าจริงไหม
[โฮสต์ใช้รางวัลนั้นไปแล้ว]
"ตอนไหน" เธอเพิ่งลืมตาตื่น ยังไม่เห็นมีรางวัลอะไรเลย
[การย้ายมิติมาอยู่ในโลกที่มีทรัพยากรธรรมชาติมากมายคือรางวัลของโฮสต์ แต่ถึงอย่างนั้นช่วงที่โฮสต์มาอยู่นั้นยังอยู่ในยุคที่อาหารขาดแคลน ยังมีโรคระบาด มีภัยพิบัติจากธรรมชาติ แต่ก็ถือว่าน้อยกว่าโลกที่โฮสต์จากมา การทำงานที่นี่เป็นระบบคอมมูน มีการจัดสรรปันส่วนให้ทีหลัง คล้าย ๆ กับโลกเดิม มีการทำการเกษตร และยังมีหลายพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำและภูเขาขนาดใหญ่ที่ยังมีทรัพยากรธรรมชาติอีกมาก] ระบบอธิบายแบบคร่าว ๆ
"ฉันกดรับแล้ว จะช่วยเหลือหรือสนับสนุนอะไรก็มาได้เลย ฉันพร้อมให้ระบบช่วยเหลือแล้ว" เดินยังไม่ถึงไหน เธอก็หอบแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าร่างเดิมจะทำงานหนักทั้งที่ร่างกายอ่อนแอขนาดนี้
[ระบบสามารถให้คำแนะนำและสามารถหาวิธีต่าง ๆ ให้โฮสต์ได้ แต่ระบบไม่สามารถชี้ทางว่าต้องทำแบบไหน โฮสต์ต้องทำภารกิจแรกให้สำเร็จก่อน มันจะเป็นการปลดล็อกระบบไปในตัว แล้วระบบจะสามารถเปิดหน้าต่างการทำงานได้หลากหลายมากกว่านี้ ตอนนี้ระบบมีข้อจำกัดมากมาย]
[ระบบจะพัฒนาไปพร้อมกับโฮสต์ หากโฮสต์มีความสามารถต่ำ ระบบก็มีความสามารถต่ำเหมือนกัน]
"เข้าใจแล้ว ตอนนี้ฉันขอใช้สมองแก้ปัญหาก่อนก็แล้วกัน แต่หากระบบรู้ว่ามีวิธีไหนที่มีประสิทธิภาพมากกว่าก็บอกมาได้เลย ตอนนี้ฉันตั้งใจจะไปบ้านของหัวหน้าชุมชน เพื่อให้เขามาจัดการกับครอบครัวของร่างเดิม ก่อนที่ฉันจะถูกส่งตัวไป ฉันต้องได้เอาคืน เพื่อแก้แค้นให้ร่างเดิมสักหน่อย" อีกทั้งเธอจะไม่ออกไปแต่ตัวแน่นอน เธอต้องมีเงินติดตัวไว้ด้วย
"ผู้ใหญ่บ้านอยู่ไหม ฉันซูซิน มีเรื่องมาขอความช่วยเหลือ" ซูซินตะโกนเรียกที่หน้าบ้าน ก่อนจะหายใจเหนื่อยหอบ
"อยู่ ๆ ใครมาล่ะ เปิดประตูเข้ามาเลย" เสียงตะโกนตอบรับดังมาจากในบ้าน
"ฉันซูซินเอง" เธอตอบกลับพร้อมทั้งเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้าน
"มีอะไรเหรอ" ผู้ใหญ่บ้านค่อนข้างแปลกใจ เพราะปกติเด็กคนนี้ไม่ค่อยพูดค่อยจากับใครในหมู่บ้านเลย
"ฉันมีเรื่องจะมาปรึกษาผู้ใหญ่" ซูซินต้องค่อย ๆ พูดแล้วพักเหนื่อยก่อน ค่อยพูดต่อ
"มีอะไรก็พูดมาได้เลย แล้วมานี่ที่บ้านรู้ไหม" เขาไม่อยากให้คนบ้านนั้นมาโวยวายทีหลัง
"ฉันไม่สบาย นอนไม่ได้สติตั้งหลายวัน ตื่นมาอีกทีก็ไม่เห็นมีใครอยู่บ้านเลย" ความจริงแล้วเธอออกมาทางหลังบ้าน ไม่อยากให้ใครเห็น เพราะจากที่ค้นความจำของร่างเดิม มีครั้งหนึ่งที่เธอถูกกักขัง เพียงเพราะต้องการไปหาอะไรกินเพื่อประทังชีวิต
ขนาดออกไปหาของกินยังโดนขัง ถ้ารู้ว่าเธอออกมาบ้านผู้ใหญ่ ไม่โดนทุบตีไปด้วยหรอกหรือ
"มีอะไรก็ว่ามาได้เลย" ผู้ใหญ่ก็อยากรู้เหมือนกัน
"ฉันอยากให้ผู้ใหญ่ไปช่วยพูดกับที่บ้านให้หน่อย พวกเขาจะส่งฉันไปไกลขนาดนั้น แต่กลับให้ฉันอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ ดูเสื้อผ้าที่ฉันใส่สิ ปะจนไม่มีพื้นที่ว่างแล้ว" เธอหยุดพูดเพื่อพักเหนื่อย ก่อนจะพูดต่อ
"พวกเขารับเงินมาแล้ว แทนที่จะแบ่งออกมาเพื่อรักษาหน้าตาของหมู่บ้านบ้างก็ไม่ทำเลย ฉันเคยได้ยินมาว่าหมู่บ้านที่ฉันจะไปอยู่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ทางการเลยให้ท้ายพวกเขา บางครั้งยังเลือกมองข้ามในสิ่งที่พวกเขาทำผิด แล้วจะส่งฉันไปในสภาพแบบนี้นะเหรอ ฉันว่าทำแบบนี้หมู่บ้านของเราจะเดือดร้อนเอานะผู้ใหญ่"
ซูซินหายใจเหนื่อยหอบ หลังจากที่ตัวเองได้พูดประโยคที่ยาวเหยียดออกไป
Latest chapter
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 30 ทำไมถึงยอม
ตอนที่ 30 ทำไมถึงยอมซูซินคว้าเอกสารบนโต๊ะไปอ่าน เมิ่งชวนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ มองดูหญิงสาวตรงหน้าที่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างจริงจัง เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง“คุณอ่านออกเหรอ” เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ“แน่นอนสิ” เธอละสายตาจากกระดาษ ก่อนจะเหลือบมองเขาแวบหนึ่งเมิ่งชวนยิ่งรู้สึกประหลาดใจหนักขึ้นไปอีก ในหมู่บ้านล่าสัตว์แห่งนี้ แทบไม่มีใครอ่านหนังสือได้เลย แม้แต่ตัวเขาเองก็เรียนรู้เพียงแค่ให้เขียนชื่อตัวเองได้ และรู้ตัวอักษรไม่กี่ตัวเท่านั้น คนส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือ มีเพียงเด็กเล็ก ๆ บางคนที่พ่อแม่ส่งไปเรียนในหมู่บ้านด้านนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครอ่านคล่องจนสามารถอ่านเอกสารได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิง...ผู้หญิงในหมู่บ้านล่าสัตว์แทบไม่ได้รับโอกาสให้เรียนหนังสือเลย เพราะทุกคนต้องทำงานตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครสนใจว่าเด็กหญิงจะอ่านออกเขียนได้หรือไม่ ขอแค่ทำงานบ้าน ดูแลครอบครัว และช่วยเหลือสามีในยามจำเป็นก็พอแต่ตอนนี้… ภรรยาของเขากำลังอ่านออกเสียงให้เขาได้ยินด้วย“…การเดิ
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 29 หยุดเดี๋ยวนี้
ตอนที่ 29 หยุดเดี๋ยวนี้เมิ่งชวนเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ สายน้ำเย็นไหลผ่านร่างกายที่เหนื่อยล้าหลังจากการล่าสัตว์หลายวันติดต่อกัน ความสกปรกถูกชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และยาสระผมเขาหยิบก้อนสบู่ขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว สบู่นี้ต่างจากสบู่ที่เขาเคยใช้ เป็นสบู่เนื้อเนียนละเอียดกว่ามาก ไม่ใช่สบู่หยาบที่คนในหมู่บ้านซื้อมาใช้ ส่วนยาสระผมที่อยู่ในขวดเล็ก ๆ ก็ให้กลิ่นหอมแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนสบู่ดีขนาดนี้…คนที่นี่ไม่มีโอกาสได้ใช้กันแน่ ๆ ยาสระผมยิ่งแล้วใหญ่ ของแบบนี้หายากมาก ถ้าไม่ใช่หมู่บ้านล่าสัตว์รอบนอกที่มีเส้นทางค้าขายกว้างขวางกว่าที่นี่ ก็แทบไม่มีโอกาสได้เห็น... แล้วสามแม่ลูกเอามาจากไหนกันเมิ่งชวนเก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะจัดการตัวเองให้สะอาดเรียบร้อย เมื่อออกจากห้องน้ำมา เขาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามลมอาหารอะไรกัน ถึงได้หอมขนาดนี้... เขาก้าวเท้าเดินไปที่ครัว แต่ระหว่างทางกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงรอบบ้านเขาออกไปล่าสัตว์ไม่ถึงสองอาทิตย์
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 28 พ่อตัวเหม็น!
ตอนที่ 28 พ่อตัวเหม็น!เมิ่งชวนที่นั่งอยู่บนหลังม้ากวาดตามองเพื่อนนักล่าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไม่พอใจกับการโดนเอาเปรียบ แม้เขาจะเข้าใจความคับแค้นใจของทุกคนเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ ถึงพูดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น“กลับไปพักก่อน ฉันจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ไม่เปิดช่องให้ใครแย้ง เพราะตอนนี้ทุกคนควรไปพักผ่อนชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาลหลายคนชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น พวกเขามองหน้ากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพูดขึ้น“จัดการเองอีกแล้วเหรอเหล่าชวน” ชายร่างใหญ่ถามเสียงต่ำ“ฉันจะหาทางให้พวกเราได้ในสิ่งที่ควรได้ ตอนนี้ทุกคนกลับไปพักก่อน พวกเราเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว พักก่อนค่อยมาคุยกันอีกที” เมิ่งชวนบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจังเหล่านักล่ามองดูสภาพของกันและกัน ก็ต้องยอมรับว่าพวกเขาอิดโรยไม่น้อย แม้ในใจยังคุกรุ่นเรื่องส่วนแบ่งที่ไม่เป็นธรรม แต่ลูกพี่พูดถูก ร่างกายพวกเขาอ่อนล้าเกินกว่าจะตัดสินใจทำอะไรในเวลานี้“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปพักก่อนก็ได้ แต่พอพักเสร็จ พวกเราจะมาคุยด้วยอีกครั้ง”
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 27 เกินไป
ตอนที่ 27 เกินไปตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ซูซินใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยสารพัดงานที่ต้องทำ บ้านที่เคยเงียบเหงาเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น เด็ก ๆ ที่เคยซูบผอม เพราะกินไม่เป็นเวลาหรือกินไม่ครบห้าหมู่ ตอนนี้กลับมีเนื้อมีหนังขึ้นมาเล็กน้อย แก้มยุ้ยน่าหยิก โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กอย่างเสี่ยวชิงที่พอกินข้าวอิ่มก็มักจะมาเกาะแขนเธอออดอ้อนทุกวันมื้ออาหารของบ้านนี้ไม่เคยขาด เธอคอยจัดเตรียมอย่างตั้งใจ ไม่ให้ขาดสารอาหาร ทั้งข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ฟักทองในตอนเช้า ข้าวสวยร้อน ๆ คู่กับผัดผักและเนื้อสัตว์ในตอนกลางวัน ส่วนตอนเย็นเธอพยายามทำอาหารให้ครบห้าหมู่ และที่ขาดไม่ได้เลยคือของหวานง่าย ๆ อย่างมันต้มน้ำขิง หรือฟักทองเชื่อมน้ำผึ้งที่เด็ก ๆ โปรดปรานเสี่ยวชิงมักจะช่วยงานอย่างกระตือรือร้น เจ้าตัวเล็กชอบช่วยล้างถ้วยชาม หรือแม้แต่ช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบ ส่วนพี่ชายแม้ปากจะบ่น แต่ก็เดินตามเธอต้อย ๆ ช่วยแบกของหนักและปีนขึ้นไปเก็บของจากที่สูงให้เธอทุกครั้งเวลาผ่านไป ร่างกายของเธอก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่เคยซีดขาวเริ่มเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้น เธอออกแรงท
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 26 รู้ตัวบ้างไหม
ตอนที่ 26 รู้ตัวบ้างไหมหลังจากกลับมาถึงบ้าน เสี่ยวชิงก็ตื่นพอดี เธอเลยให้เด็กทั้งสองคนล้างหน้าให้เรียบร้อย ก่อนจะมากินข้าวเช้าพร้อมกัน เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วเธอก็แบ่งงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ช่วยกันทำเสี่ยวชิงยังคงตื่นเต้นที่ได้ช่วยงานแม่ เธอวิ่งไปวิ่งมาอย่างกระตือรือร้น ต่างจากพี่ชายที่ยังคงแกล้งทำเป็นไม่เต็มใจ แต่ก็เดินตามและช่วยงานอยู่ตลอดหลังเสร็จงานในบ้าน เธอก็พาทั้งสองไปซักผ้าที่ลำธารหลังบ้าน ซึ่งเธอถามป้าจางแล้วว่าคนอื่น ๆ พากันไปซักผ้าที่ไหน เธอไม่อยากซักที่บ้าน อยากออกไปรอบนอกเพื่อสำรวจพื้นที่ และไม่อยากไปซักในแหล่งอาหาร ซึ่งป้าจางบอกว่าพวกเขาซักผ้าในลำธาร แต่อยู่อีกฟากหนึ่ง ไม่ใช่บริเวณที่เธอทำกับดักไว้“เอาล่ะ วันนี้เราต้องซักผ้ากัน” เธอบอกเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม“ค่ะ! ” เสี่ยวชิงพยักหน้าหงึกหงักและตอบรับอย่างเต็มใจซูซินหัวเราะเบา ๆ เมื่อหันไปมองเสี่ยวชุน เขาที่ยืนกอดอกอยู่แอบเหล่มองเธอ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเหมือนไม่สนใจ แต่ถึงอย่างนั้นเสี่ยวชุนก็ช่วยงานเธอทุกอย่างตามที่บอก ถึงปากจะพูดว่าไม่ชอบ ไม่อยากทำ แต่สอง
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 25 กดขี่ ข่มเหง
ตอนที่ 25 กดขี่ ข่มเหงเช้าวันใหม่มาถึง ฟ้ายังไม่ทันสว่าง แต่ซูซินก็ตื่นนอนแล้ว เสียงไก่ขันดังอยู่ไกล ๆ ทำให้ได้บรรยากาศสดชื่น ในขณะที่อากาศยามเช้าค่อนข้างเย็น อาจทำให้ใครหลาย ๆ คนไม่อยากลุกจากที่นอน แต่คงไม่ใช่สำหรับตัวเธอ หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินตรงเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเช้าวันนี้เธอจะทำโจ๊กข้าวฟ่าง ต้มด้วยน้ำแกงกระต่ายที่เหลือจากเมื่อวาน ปรุงรสเล็กน้อยเพื่อให้มีรสชาติ และเธอยังทำไข่ต้มสมุนไพร โดยใช้ไข่เป็ดและไข่ไก่ที่เก็บมาเมื่อวาน ต้มในน้ำสมุนไพรให้มีกลิ่นหอม และสมุนไพรนี้เธอก็ได้มาจากป้าจางเธอยังเอาผักดองออกมาจากมิติ เพื่อนำมากินคู่กับโจ๊ก และยังมีแป้งนึ่งโรยน้ำผึ้งเพื่อเป็นของหวานตบท้ายอาหารคาวขณะที่กำลังเตรียมอาหาร เธอก็นึกถึงเรื่องของเมื่อวาน ตอนแรกตั้งใจออกจากบ้านแค่คนเดียว แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมีหนุ่มน้อยเดินตามอยู่ห่าง ๆ เธอไม่อยากให้เสี่ยวชิงอยู่บ้านคนเดียว เลยตัดสินใจกลับไปพามาด้วย กลายเป็นว่าเราไปบ้านป้าจางทั้งสามคน และสิ่งที่ป้าจางบอกเล่าให้ฟัง ทำให้เธอได้รู้ถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ“พวกผู้ชายน่ะ
You May Also Like
รัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ
เซเรีย2.0K viewsจิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค
Clear Clouds2.2K viewsOMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค3.0K viewsหวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย
กัญจารีย์4.9K viewsแสนหลง
เนื้อทราย797 viewsแม่ครับ...ผมอยากเป็นจอมยุทธ์
ดำชมพู573 viewsจอมนางข้ามภพ
ชงเมิ่ง4.1K viewsทะลุมิติไปพิชิตใจจอมปีศาจ
Yaya-rin 810 views
