ข้ามขอบฟ้า มาหารัก

ข้ามขอบฟ้า มาหารัก

last updateHuling Na-update : 2025-01-02
By:  Alisha_LannaKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Mga Ratings. 2 Rebyu
49Mga Kabanata
1.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

มาร่วมไทม์ไลน์เส้นทางชีวิตรักของมิส USA ที่ต้องการแค่ไปเปิดประสบการณ์ชีวิตที่อเมริกาและเก็บเงินมาเพื่อเปิดร้านตามความฝันที่บ้านเกิด แต่ดันไปเข้าตาหนุ่มๆสายฝอ เลยเป็นที่มาของความรักชุลมุนอิรุงตุงนัง เรื่องชวนปวดหัวในอดีตของใครบางคนที่ตามมาหลอกหลอน ที่ทำให้เธอต้องยืนหยัดเพื่อแก้ปัญหา รวมถึงการได้ท่องเที่ยวตามรอยสถานที่ต่างๆ ไปพร้อมกับมิส USA สาวไทย สายสตรอง นิยายแนวโรมานซ์ จบดี ไม่มีนอกกาย ผู้ชายธงเขียว นางเอกสู้คน

view more

Kabanata 1

Ep.1 จุดเปลี่ยนของมิสยูเอสเอ

Ich stieg aus meinem Auto und ging langsam in Richtung des Anwesens. Meine Hände zitterten, und mein Körper war schweißnass.

Ich konnte immer noch nicht glauben, dass es vorbei war. Dass ich endlich von ihm geschieden war. Der Beweis dafür war gerade in meiner Handtasche. Ich war hier, um ihm die endgültigen Papiere zu bringen und Noah abzuholen.

Ich betrat das Haus und folgte den gedämpften Stimmen, blieb jedoch stehen, als ich mich der Küche näherte.

Jetzt konnte ich sie klar hören, und was ich hörte, versetzte mir einen eisigen Schock.

„Ich verstehe immer noch nicht, warum du nicht mit mir und Mama leben kannst?“, fragte Noah seinen Vater.

Meine zitternden Hände fuhren zu meiner Brust. Mein Herz brach bei der Traurigkeit in seiner Stimme. Ich hätte alles für ihn getan, aber diese Scheidung war unvermeidlich.

Unsere Ehe war ein Fehler. Alles an uns war ein Fehler. Es hatte nur eine Weile gedauert, bis ich die Wahrheit sah.

„Du weißt, warum, Noah, deine Mutter und ich sind nicht mehr zusammen“, antwortete er leise.

Es war wirklich komisch. Während unserer ganzen Ehe hatte er nie einmal sanft mit mir gesprochen. Es war immer kalt. Immer flach und ohne Emotionen.

„Aber warum?“

„So etwas passiert einfach“, murmelte er.

Ich konnte mir sein Gesicht vorstellen, wie er die Stirn runzelte. Er versuchte, Noah zu erklären, dass er keine weiteren Fragen stellte. Aber Noah war mein Sohn. Neugier und Hinterfragen lagen in seinem Blut.

„Liebst du sie nicht?“

Ich blieb fast atemlos bei dieser einfachen, herzlichen Frage. Ich machte einen Schritt zurück und lehnte mich gegen die Wand. Mein Herz raste, während ich gespannt auf seine Antwort wartete.

Ich wusste, was seine Antwort sein würde. Ich hatte es immer gewusst. Jeder, mit Ausnahme von Noah, wusste wahrscheinlich die verdammte Antwort.

Die Wahrheit war, er liebte mich nicht. Hatte mich nie geliebt und würde mich nie lieben. Das war so klar wie der Tag. Aber trotzdem wollte ich seine Antwort hören. Würde er unserem Sohn die Wahrheit sagen oder ihn anlügen?

Er räusperte sich, offensichtlich zögernd. „Noah...“

„Papa, liebst du Mama oder nicht?“, fragte Noah wieder, seine Stimme entschlossen.

Ich hörte ein resigniertes Seufzen. „Ich liebe sie, weil sie mir dich geschenkt hat“, sagte er schließlich.

Es war eine Beschwichtigung, keine Antwort.

Ich schloss die Augen gegen den Schmerz, der mich überkam. Nach all dieser Zeit. Es tat immer noch weh. Ein kleiner Teil von mir hatte gehofft, dass seine Antwort anders wäre.

Er hatte mir nie diese drei Worte gesagt. Weder als wir heirateten, noch als ich Noah zur Welt brachte, noch in den Jahren danach oder als wir miteinander schliefen.

Er hielt sich während unserer ganzen Ehe zurück. Ich gab ihm alles, aber er gab mir nichts zurück außer Schmerz und Herzschmerz.

Wir waren verheiratet, aber anstatt von zwei, waren wir zu dritt in unserer Ehe. Er, ich und die Liebe seines Lebens. Die Frau, die er neun lange Jahre nicht loslassen konnte.

Tränen füllten meine Augen, aber ich rieb sie schnell weg. Ich war es leid zu weinen. Es war genug, einem Mann hinterherzulaufen, der mich nicht wollte.

„Hat dir schon mal jemand gesagt, dass es unhöflich ist, Gespräche von anderen zu belauschen?“

Seine tiefe Stimme durchbrach den stillen Raum. Sie unterbrach meine Gedanken. Ich richtete meine Schultern auf und betrat die Küche.

Da stand er, am Küchentresen. Mein jetzt Ex-Mann, Rowan Woods.

Seine spöttischen grauen Augen fixierten mich.

Meine Augen wanderten zu meinem Sohn. Mein Stolz und meine Freude. Das einzige Gute in meinem Leben. Sein gutes Aussehen hatte er definitiv von seinem Vater. Er hatte mein braunes Haar und seine durchdringenden grauen Augen.

„Hallo“, sagte ich und schenkte ihnen ein kleines Lächeln.

„Hallo, Mama“, Noah legte sein halbgegessenes Sandwich weg, sprang vom Tresen und stürmte auf mich zu. Er umarmte mich an der Taille. „Ich habe dich vermisst.“

„Ich hab dich auch vermisst, mein Schatz“, sagte ich und küsste ihm die Stirn, bevor er sich von mir löste und zurück zu seinem Essen ging.

Ich stand da und fühlte mich unwohl. Das war früher mein Zuhause, aber jetzt fühlte ich mich fremd darin. Als würde ich nicht dazugehören.

Dabei war ich in Wahrheit nie wirklich dazugehörig.

Ob absichtlich oder unabsichtlich, er hatte dieses Haus mit IHR im Hinterkopf gebaut. Das war IHR Traumhaus, alles bis hin zur Farbwahl.

Das hätte das erste Anzeichen dafür sein sollen, dass er sie nicht loslassen wollte. Dass er meine Liebe zu ihm nicht erwidern würde.

„Was machst du hier?“, fragte er genervt und schaute auf seine Uhr. „Du hast versprochen, meine Zeit mit Noah nicht zu stören.“

„Ich weiß... Ich habe heute das Scheidungsurteil bekommen und dachte, ich könnte dir eine Kopie bringen, während ich Noah abhole.“

Sein Gesicht wurde eisern, und seine Lippen bildeten eine dünne Linie. Jedes Mal, wenn er mich so ansah, brach ein Stück von mir. Ich hatte ihn geliebt, so lange ich mich erinnern konnte, aber das bedeutete ihm keinen Deut.

Immer wieder hatte er mein Herz gebrochen und meine Seele zerschlagen. Ich hatte weiter geliebt. Festgehalten. Gedacht, dass sich etwas ändern würde, aber es tat es nie.

Als wir heirateten, dachte ich, dass ich endlich Liebe bekommen würde. Die Liebe, nach der ich mich seit meiner Kindheit gesehnt hatte. Ich lag falsch. Die Ehe verwandelte sich in einen Albtraum. Ich kämpfte ständig mit dem Gespenst seiner Vergangenheit. Dem Gespenst eines Mädchens, mit dem ich mich niemals messen konnte, egal wie sehr ich es versuchte.

Ich rieb meine Brust. Versuchte, den Schmerz zu lindern, der sich dort festgesetzt hatte.

Es half nichts. Es tat immer noch verdammt weh, obwohl wir schon monatelang getrennt waren.

„Noah, könntest du bitte in dein Zimmer gehen? Deine Mutter und ich müssen etwas besprechen“, sagte Rowan durch zusammengebissene Zähne, das Wort „Mutter“ kam ihm mit Abscheu über die Lippen.

Er sah uns einen Moment lang an, bevor er nickte.

„Kein Streiten“, befahl er, bevor er den Raum verließ.

Sobald er außer Hörweite war, schlug Rowan mit seiner Faust auf die Theke. Seine grauen Augen waren eisig, als er mich ansprach.

„Du hättest sie verdammt noch mal in mein Büro schicken können, anstatt meine Zeit mit meinem Sohn zu stören“, ließ er in einem Knurren los. Seine Hände waren zur Faust geballt, und er sah aus, als würde er gleich explodieren.

„Rowan...“, seufzte ich, unfähig, den Satz zu beenden.

„Nein. Verdammte Nein! Du hast mein Leben vor neun Jahren auf den Kopf gestellt, du hast es wieder getan, als du diese verdammte Scheidung verlangt hast. Wolltest du mir damit weh tun? Mich von meinem Sohn zu trennen, weil ich dich nicht lieben konnte? Nachricht für dich, Ava: Ich hasse dich verdammt noch mal.“

Er atmete schwer, als er fertig war. Die wütenden Worte schossen aus seinem Mund wie Kugeln, die direkt auf mich zielten. Ich spürte, wie sie mein Herz durchbohrten. Jedes Wort zerschmetterte mein bereits zerbrechliches Herz.

„Ich-ich...“

Was sollte man sagen, wenn der Mann, den man immer noch liebte, sagte, dass er einen hasste?

„Verpiss dich einfach aus meinem verdammten Haus... Ich bringe Noah nach Hause, wenn meine Zeit mit ihm vorbei ist“, schnappte er.

Ich legte das Scheidungsurteil auf die Theke. Ich wollte mich entschuldigen, als mein Handy klingelte. Ich holte es aus meiner Tasche und schaute auf die Anrufer-ID.

MUTTER.

Ich wollte es ignorieren, aber sie rief mich nie an, es sei denn, es war etwas Wichtiges.

Ich wischte über den Bildschirm und hielt das Telefon ans Ohr.

„Mutter...“, seufzte ich.

Sie ließ mir keine Chance, den Satz zu beenden.

„Komm sofort ins Krankenhaus! Dein Vater wurde erschossen!“, sagte sie fast hysterisch, bevor sie auflegte.

Mein Handy rutschte mir aus der Hand. Ich war schockiert.

„Was ist los?“, drang seine Stimme in mein Gehirn.

Mein Herz raste, ich sah nicht auf, während ich mein Handy wieder aufnahm und ihm antwortete.

„Vater wurde erschossen.“
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Nina Nana
Nina Nana
สนุกดีเพลินๆ รักพี่เสียดายน้องเลย
2025-06-16 23:41:21
0
0
Neennara
Neennara
สนุกดีค่ะ อ่านยาวๆไปเพลินๆ
2025-05-28 15:44:56
0
0
49 Kabanata
Ep.1 จุดเปลี่ยนของมิสยูเอสเอ
“เฮ้อ เสร็จสักที” หญิงสาวถอนหายใจ พลางหันไปรอบห้อง ก็เหลือแค่ตัวเองคนเดียว แทบจะเป็นปกติแบบนี้ทุกวัน โดนรับน้องมาตลอดสามปี จนต้องกลับช้ากว่าทุกคนอยู่เสมอ แต่อุษาคิดว่าเธอเป็นพนักงานที่มาทีหลัง จึงต้องเรียนรู้งานมากกว่าคนอยู่มาก่อน จึงไม่คิดอะไรมากนัก เริ่มมืดแล้ว เธอรีบเดินกลับห้องพัก ที่อยู่ใกล้ที่ทำงาน ทำอาหารง่ายๆกินเอง อาบน้ำอาบท่าแล้วก็นั่งไถโทรศัพท์ ไลน์ที่คุ้นเคยก็เตือนขึ้นมา “อูฐ ทำไรอยู่? ฉันตื่นเช้ามาเดินเล่น ที่นี่อากาศดีสุดๆ”“จะนอนแล้วสิ ชอบทักมาตอนใกล้จะหลับทุกที”“อีกสามชั่วโมง ถึงจะเข้างาน ช่วงนี้ราฟาเอลดีกับฉันมาก เหนื่อยก็ให้พัก ถ้าทิปได้น้อย ก็ยังแอบให้ค่าแรงเพิ่ม ชิลๆได้” ไม่ทันที่อุษาจะพิมพ์ตอบ เจนรีบส่งข้อความต่อทันที“งั้นเธอนอนเถอะ อยากให้เธอมาอยู่ที่นี่กับฉันจริงๆ ฉันเห็นใจเธอนะ โดนเอาเปรียบตลอด ได้ไปเที่ยวไหนบ้างมั้ยเนี่ย”“ไม่มีเวลาหรอกเจน วันหยุดฉันก็อยากพักผ่อนนอนทั้งวัน อากาศข้างนอกก็แย่ ประหยัดเงินด้วย งั้นฉันนอนก่อน สี่ทุ่มกว่าละ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าอูฐสักที”“ฝันดี เลิกงานวันนี้ราฟาเอลชวนฉันไปแฮงค์เอ้าท์หลังเลิกงาน จะเที่ยวเผื่อเธอนะ จุ้บ” อุษาไ
Magbasa pa
Ep.2 สถานที่ใหม่ในโลกใบเดิม
อุษาจึงเดินตรงไปเลือกตักอาหาร 2-3 อย่าง และน้ำผลไม้ เธอเลือกนั่งใกล้กับผู้หญิงคนหนึ่ง มีผิวสีแทนเข้ม ผมสีดำขลับของเธอ ดูสีเข้มกว่าอุษาไปอีก “ขอโทษนะ ฉันขอนั่งตรงนี้จะได้ไหม”“ทำไมจะไม่ได้ คุณนั่งได้ทุกที่ ที่คุณอยากนั่ง โดยไม่ต้องขอ” สาวผิวเข้มตอบ พลางกินต่อ อุษานั่งทานแบบเงียบๆ…โทรศัพท์ของอุษาก็สั่นขึ้นมา พ่อนั้นเอง…“ฮัลโหล ป๊า หนูไม่กล้าโทรหาตอนนั้น เห็นมันดึกอยู่ ตอนนี้หนูอยู่ที่โรงแรม กำลังกินข้าวในห้องอาหาร คุยเสียงดังไม่ได้”“ป๊าพึ่งเห็นข้อความที่ส่งมา เมื่อตอนตื่นนอนนี่เอง ใช้ไลน์โทรได้นี่ดีมากเลย ประหยัดเงิน ป๊าจะได้โทรหาได้บ่อย” “ค่ะป๊า แล้วแม่ละ” “แม่เค้าอาบน้ำอยู่ แต่ป๊าบอกละว่าจะโทรหาลูก สัญญาณลูกไม่ค่อยดีเลยนะ”“ที่นี่ wi-fi อาจไม่ค่อยดีมั้งค่ะป๊า ส่งข้อความเอาก็ได้ถ้ามีอะไร รักป๊ากับแม่นะ บอกแม่ด้วย”“โอเค ป๊ากับแม่ก็จะไปทำงานแล้วเหมือนกัน” หลังวางสาย สาวผิวเข้ม ก็พูดกับอุษาว่า“ห้องอาหารที่นี่ มีเวลากำหนดนะ รีบกินก่อนจะหมดเวลา” “พอดีฉันพึ่งมาอเมริกาครั้งแรก รู้สึกสับสนนิดหน่อย เหมือนหิวแต่ก็กินได้น้อย”สาวผิวเข้ม มองอุษาแล้วเริ่มแนะนำตัว“ฉันชื่อ โรสมาเรีย เป็นค
Magbasa pa
Ep.3 สิ่งมีชีวิตในโรงแรม
อุษาเลือกวันหยุดให้ตัวเองทุกวันศุกร์ ทำงานจันทร์ถึงพุธ 15.00-23.00 น. พฤหัสบดีและเสาร์-อาทิตย์ 7.00-16.00 น. แต่ถ้างานมีปัญหา ต้องพร้อมแก้ปัญหา สามารถทำงานนอกเวลาได้ตลอด 24 ชั่วโมง เช้าวันเสาร์กับงานวันแรก อุษามาทำงานก่อนเวลา เพื่อมาคุยงานกับทุกคนที่ฟร้อนท์ ซึ่งเธอจะมีพนักงานใต้บังคับบัญชาอยู่ห้าคน คือ เดเนียล ผู้ช่วยผู้จัดการควบตำแหน่งหัวหน้าพนักงานต้อนรับ นิโคล่า,ไซม่อน,โซเฟีย เป็นพนักงานต้อนรับ เอมี่เป็นพนักงานรับโทรศัพท์เหลือแค่ไซม่อน ที่เข้างานในช่วงเย็น อุษาจึงไม่ได้เจอตอนนี้ เธอคิดว่าไว้ตอนสี่โมงเย็น ค่อยไปเจอเขา ส่วนโซเฟียที่เข้างานกะดึกมาทั้งคืน พออุษาคุยเรื่องงานจบ ก็ได้เวลาเลิกงานไปพักผ่อนเมื่อคืนเอมิเลียเทรนงานให้เธอผ่านออนไลน์อย่างละเอียดดีพอสมควร พร้อมกำชับให้จำไว้เสมอว่า“ลูกค้าอยู่ด้านขวาเสมอ” เท่ากับ “The customer is always right”เธอเข้าใจดี ว่าต้องเจอกับลูกค้าทุกรูปแบบ ฉะนั้นไม่มีเวลามาอ่อนแอหรือทำไม่ได้ทุกคนดูยังไม่ค่อยเปิดใจให้อุษา แค่ไม่มีใครพูดจาโต้แย้งอะไรกับเธอ แต่อุษารู้สึกได้ อาจเพราะเธอเป็นคนมาใหม่ ในตำแหน่งหัวหน้าและดันเป็นคนเอเชีย อายุก็แค่ 27 ซึ่งทุ
Magbasa pa
Ep.4 คนที่ถูกเลือก
จะเที่ยงคืนแล้ว อุษาขอตัวกลับเพราะต้องตื่นหกโมงเช้า แพทริคเลยจะขอตัวกลับด้วย แต่อุษากลัวเขากลับกับเธอ จึงบอกให้เขาอยู่ต่อเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องตื่นเช้าแบบเธอ แต่แพทริคก็พูดเหตุผลสารพัดที่จะกลับเหมือนกัน เจนนภัสจึงถือโอกาสเดินมาส่งอุษากับแพทริคที่รอ Uber มารับ“อูฐมานี่ได้แค่สามวันได้เพื่อนใหม่ละ ก็ดีนะ เธอยิ่งไม่ค่อยมีเพื่อนอยู่”พูดจบก็โอบอุษาพร้อมกับลูบหลัง“ว่าแต่ คุณแพทริคกลับดึกแบบนี้ แฟนไม่ว่าเหรอ”เจนนภัสเจื้อยแจ้ว อุษารู้อยู่แล้วว่า เจนนภัสต้องการอะไร อุษาทำได้แค่ส่ายหน้าขำๆ“ผมโสดนะ เลิกไปหลายคนแล้ว เงินเดือนผมน้อย รถก็ไม่มีขับ บ้านก็เช่า ใครจะมาสนใจ แต่ก็สบายดี อย่างมากก็แค่เหงา”“คุณมีไอจีมั้ย คุณแพทริค”“ไม่มี ผมเป็นพวก introvert”อุษากลั้นขำสุดๆ เนียนจริงๆคนนี้ “ถ้าเหงาไม่มีเพื่อน มาร้านที่ฉันทำงานได้นะ ฉันเป็นผู้ช่วยผู้จัดการร้านที่ Rafael Bistro คุณเล่น WhatsApp มั้ย?”เป็นไงล่ะ? เจอซะบ้าง โดนต้อนโดนตื้อ จะได้เข้าใจความรู้สึกฉันมั่ง อุษาแอบเยาะเย้ยในใจ“รถมาแล้ว ผมง่วงมากเลยตอนนี้ ลาก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่” แพทริคตัดบทรีบชิ่งขึ้นรถ กวักมือเรียกอุษาให้ไว เธอบอกลาเจนนภัสก
Magbasa pa
Ep.5 Jealous
อุษาจูงทั้งสองเดินออกจาก Pearl Street มุ่งไปทางถนน Coast Blvd เส้นเดียวกับทางไปโรงแรม ลา ฮอยย่า ซีวิว เพราะเธออยากให้ทั้งสองได้รับแดดอ่อนๆ และเห็นชายหาดไปด้วย เธอสังเกตว่าสายจูงและปลอกคอเหล่าลูกรักของฮาร์วี่เป็นแบรนด์เนม ด้วยความอยากรู้ เธอจึงหาที่นั่งแล้วออกคำสั่งให้ทั้งสองตัวนั่งลง ซึ่งทำตามคำสั่งได้อย่างเรียบร้อยสมกับที่เข้าโรงเรียนฝึกมาแล้ว“ไหนมาดูหน่อย พวกเธอใช้ยี่ห้ออะไรกันบ้าง?”เธอจัดการถ่ายรูปปลอกคอจากทั้งสองตัวแล้วค้นหาจากรูปถ่ายจาก Google “ว้าว Hermes Rocabar Dog Collar สองหมื่นกว่าบาท! ไหนส่องสายจูงสิ ลายนี้ไม่เคยเห็นแหะ”อุษาอุทานพร้อมพูดกับเจ้าตัวโตทั้งสองตัว ที่มองอุษาด้วยความสงสัย“โอ้ว สายจูงของ Hermes ด้วย 37,000 บาท โอ้วแม่เจ้า พวกเธอนี่คุณภาพชีวิตดีจนฉันอิจฉานะเนี่ย กระเป๋าที่แพงที่สุดของฉันยังราคาไม่เท่าสายจูงพวกเธอเลย”อุษาพูดพร้อมกับขยี้หัวทั้งสองด้วยความเอ็นดู คนที่ผ่านไปผ่านมาพากันมองที่เธอนั่งคุยกับสุนัข นั่นเพราะสุนัขตัวโต ผู้คนเลยสนใจ“เอาล่ะ พร้อมเดินหรือยัง เดินสักสิบห้านาที ฉันจะให้น้ำแล้วก็ถ้าพวกเธออึ ฉันเตรียมถุงมาเก็บแล้ว หวังว่าอย่าอึเลยนะ พลีสส”เ
Magbasa pa
Ep.6 Falling
มีเสียงเคาะประตูห้อง อุษาไปเปิดประตู พบว่าเป็นแพทริค เธอถอนหายใจใส่เขา…“ถอนหายใจใส่ผมเลยนะ ไม่คิดจะเชิญผมเข้าไปหน่อยล่ะ ยืนเมื่อยตั้งนานแล้ว”“เชิญ คุณแพทริค”อุษารอให้เขานั่ง แต่เธอยืนสำรวม มือจับประสานกันเรียบร้อยตามสถานะที่เธอเป็นอยู่ ตั้งใจไม่ปิดประตู แต่แพทริคดันประตูให้ปิด“ตัดผมใหม่คุณดูน่ารักมาก ตอนเที่ยงที่ร้านอาหารไทยกับตอนนี้เป็นคนละสไตล์เลยนะ”“ค่าอาหารเท่าไหร่คุณแพทริค? ได้โปรดให้ฉันได้คืนให้คุณ มันทำให้ฉันลำบากใจรวมถึงดอกไม้นั่นด้วย”แพทริคทำหน้าตาเศร้าลงทันที ทำหน้าแบบนี้อีกละ..ฉันไม่ใจอ่อนหรอกนะ.... “ผมไม่อยากได้เงินคุณ ผมก็..ไม่รู้สิ แค่อยากเทคแคร์คุณ เพราะคุณไม่ใช่คนที่นี่ เป็นพนักงานของผมด้วย ผมเองก็จ่ายให้เพื่อนคุณด้วยนะ ไม่ใช่แค่คุณสักหน่อย”“เพื่อนฉันก็พนักงานของคุณเหมือนกัน”“แล้วเมื่อเช้าคนมาส่งคุณ เจ้าของสุนัขน่ะ ชื่ออะไรอยู่แถวนี้เหรอ?”นี่มันอะไรเนี่ย..ได้เวลาที่ต้องทำงาน แต่ต้องมาโดนเจ้านายถามเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่ไม่เกี่ยวกับงาน“ครอบครัวควินน์ บ้านของเขาอยู่หัวมุม Pearl Street คนจ้างฉันเค้าชื่อ คุณฮาร์วี่ แต่ฉันไม่ได้ทำให้งานหลักเสียนะ”“อุษา..นอกเวลาง
Magbasa pa
Ep.7 ด้านมืดของมนุษย์
เช้านี้อุษารีบไปบ้านของฮาร์วี่ แม่บ้านรอเธออยู่แล้ว แจสเปอร์กับเชสเตอร์กระดิกหางดีใจที่เจอเธอเช่นกัน อุษาสวมกอดทั้งสองทีละตัว ก่อนบอกลาแม่บ้าน พร้อมส่งข้อความหาฮาร์วี่ เขาโทรหาเธอทันที อุษาจูงทั้งสองพร้อมคุยโทรศัพท์ไปด้วย“หลับสบายมั้ยเมื่อคืน คุณเลิกงานดึกด้วย มีใครทำให้คุณกลัวอีกไหม?”เสียงทุ้มนุ่ม ทำให้อุษาใจฟู“หลับสบายดี ฉันเลิกกลัวแล้วล่ะ คุณมีพลังงานด้านบวกทำให้คนที่อยู่ใกล้ รู้สึกดีได้ ขอบคุณนะฮาร์วี่”“เดินระมัดระวังรถด้วยนะ ผมจะไปทำคดีให้ลูกค้าก่อน อย่าลืมว่าเราคุยเรื่องที่ประเทศคุณค้างเอาไว้”อุษายิ้ม เขาวางสายไปแล้ว แน่นอน..ฉันอยากคุยเรื่องลิงหรืออะไรก็ได้ เมื่อพาทั้งสองเดินจนเกือบครบตามเวลา เธอแวะซื้อไอศครีมที่ร้าน Baskin-Robbins อยู่ด้านหลังบ้านของฮาร์วี่ ให้พวกเขาทั้งสองด้วย“อร่อยละสิ แทนคำขอโทษที่เมื่อวานฉันอ่อนแอไปหน่อย จนไม่ได้พาพวกเธอมาเดินเที่ยวน่ะนะ”เธอนำทั้งสองไปคืนให้ที่บ้านควินน์ กอดเพื่อนตัวโตทั้งสองของเธอ แล้วเดินกลับไปที่โรงแรมเพื่อไปพักผ่อนสักนิดก่อนจะมื้อเที่ยง เมื่อถึงห้องเธอได้โทรหาโรสมาเรีย“ฮัลโหล อุษา ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย? เมื่อวานฉันอดเป็นห่วงไม่ได้
Magbasa pa
Ep.8 คู่แข่ง
แพทริคสั่งอาหารมากินที่ห้องของเขา ช่วงบ่ายก็ออกไปที่ห้างสรรพสินค้า เขาเห็นสร้อยคอน่ารักเส้นหนึ่งของ Tiffany&Co เส้นเล็กสวย มีเพชรรูปหัวใจตรงกลาง ราคาประมาณ 1,900 ดอลล่าร์ เขาตรงเข้าไปในร้านแล้วซื้อมันออกมาอุษาเลิกงานสี่โมง เธอรีบกลับไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัว ชุดไหนดีนะ? ขออย่าให้เขาพาไปร้านแพงๆเลย กลัวทำเขาขายหน้าจัง อุษาส่งข้อความไปหาฮาร์วี่ “ไม่ต้องไปร้านแพงมากก็ได้ ฉันไม่อยากทำคุณอายคนอื่น”“งั้นผมไปรับคุณแล้วให้คุณเป็นคนเลือกร้านเอามั้ย”ฮาร์วี่ตอบกลับมา ทำเอาอุษาค่อยยิ้มออก เขาส่งรูปแจสเปอร์กับเชสเตอร์ให้เธอ ทั้งสองมองดูเหมือนกำลังยิ้มแฉ่งแพทริคกลับมาแล้ว กวาดตามองไปรอบๆฟร้อนท์และล็อบบี้ พลางถามไซม่อน “หัวหน้าฟร้อนท์ล่ะ”“คุณอุษาเลิกงานแล้ว”แพทริคพยักหน้ารับทราบ เขาอยากให้สร้อยคอเธอกับมือ ไม่อยากเอาไปวางไว้เฉยๆเขาขึ้นไปชั้นสอง ไปนั่งดูเอกสารที่เอมิเลียเอาวางไว้ให้ เหลือบตาไปดูกล่องสร้อยคอที่ซื้อให้เธอ อุษาไม่ใส่เครื่องประดับเลยสักชิ้น ทั้งๆที่คอเนียนสวย ผิวขาวละเอียดรถคันนึงเข้ามาจอดในที่จอดรถด้านหน้าของโรงแรม แพทริคคุ้นรถคันนี้ Bentley ของทนายความคนนั้นแน่นอน แพทริคลุก
Magbasa pa
Ep.9 กำแพงหัวใจ (NC+18)
เอมิเลียให้นิโคล่าที่เลิกงานแล้วมาที่ห้องทำงานของเธอ เพื่อเล่าเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นตอนที่เธอไปธนาคาร โดยมีเดเนียลอยู่ฟังด้วย เมื่อนิโคล่าเล่าจบ ก็กลับออกไป“คุณแพทริคไม่เคยแสดงออกต่อหน้าใครเรื่องความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะคบกับใคร คงมั่นใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้มากสินะ”เอมิเลียเสียงแข็ง แต่สายตาของเธอเศร้า จนเดเนียลอยากออกความเห็นให้เธอคิดอะไรได้บ้าง“จริงๆคุณแพทริค เขาเองก็เคยผ่านอดีตที่แย่ๆมา ถ้าต้องมีคนที่รักเขา และเขารักจริงๆ ก็น่ายินดีนะเอมิเลีย”เอมิเลียหลับตา นึกถึงวันแรกที่เห็นเขา เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ทำทุกอย่างในโรงแรมแห่งนี้เพื่อให้ธุรกิจของเขาก้าวหน้า อะไรที่จะทำให้เขาต้องชื่อเสียงหม่นหมอง เธอจะคอยจัดการให้ ไม่ว่าจะต้องเป็นคนร้ายกาจไปบ้าง เพราะอยากให้เห็นว่าเธอจริงใจกับเขาแค่ไหน“คนที่เขารัก อยู่เฉยๆเขาก็รัก เหมือนที่คุณทำอยู่ ไม่ว่าเขาจะทำคุณเสียใจกี่ครั้ง คุณก็ยังไม่เคยหมดรัก”“บางครั้งคุณมองแต่เขา จนลืมไปว่า ข้างๆคุณอาจมีคนที่รักและหวังดีกับคุณเหมือนกัน คุณไม่ได้โดดเดี่ยวหรอกนะ เอมิเลีย”เอมิเลียมองเดเนียลแล้วยิ้มบางๆ “ผมกลับก่อนนะ ดูแลสุขภาพด้วย”อุษาที่เดินกลับจากบ้าน
Magbasa pa
Ep.10 แพ้ใจตัวเอง (NC18+)
อุษาทำของอะไรใส่ผู้ชายพวกนี้กัน ถึงได้พูดจาปกป้องเธอนัก เลียนแบบฉันทุกอย่าง แต่ดันได้แต่ผู้ชายขับรถหรู ฐานะ หน้าที่การงานดีอยู่รอบข้างส่วนฉัน..ต้องมาทนกับไอ้เม็กซิกันต่ำต้อยตัวดำ ขนดก….. เจนนภัสยิ่งคิดยิ่งนึกเกลียดอุษามากขึ้นเมื่อไปถึงที่บาร์ คนยังเยอะอยู่ พวกเขาได้โต๊ะหลบมุม ฮาร์วี่สั่งเครื่องดื่มให้ตัวเขาและอุษา แพทริคเห็นก็ไม่พอใจขึ้นมา “เธอต้องทำงาน ดื่มแอลกอฮอล์ตอนกลางคืนไม่น่าจะดีมั้ง ผมขอน้ำผลไม้ เอาเป็นแอปเปิ้ลแล้วกัน”แพทริคบอกบริกร จนอุษารู้สึกว่าบรรยากาศมาคุสุดๆ“เอามาทั้งสองแบบเลย แล้วเธออยากดื่มอันไหนก็ได้”ฮาร์วี่สวนขึ้น เจนนภัสรู้สึกว่าเหมือนส่วนเกิน แต่ก็สั่งของตัวเธอเองไปอุษาอับอายที่แพทริคพูดเรื่องระหว่างเธอกับเขาตอนหัวค่ำ แพทริคก็รู้สึกโกรธที่ฮาร์วี่เอาผู้หญิงของเขาออกมาเที่ยว แถมต้องมาเจอเจนนภัสที่เคยจูบกับเขาอีกเจนนภัสก็กลัวว่าอุษาจะรู้ว่าเธอนินทาอุษาให้แพทริคฟัง บวกกับเจนนภัสโกหกอุษา ที่จริงแล้วเธอคือคนที่อยากมีอะไรกับเขาแล้วโดนเขาไล่กลับกลางดึกอุษาคิดว่าพรุ่งนี้เธอจะขอลางานได้ไหมเธอดื่มเข้าไปพอสมควร บรรยากาศทำเธอเครียด“คุณแพทริค พรุ่งนี้ฉันขอลางานหนึ่งวั
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status