ตอนที่ 1

หลังจากนั้นเธอจึงยิ่งทุ่มเทให้กับงานอย่างหนักขึ้นไปอีกเพราะคิดว่าตนเองนั้นพยายามไม่มากพอจนผ่านไปอีก5ปี เธออายุ33ปีไม่มีแฟนหรือแม้แต่คนคุยอีกเลย แต่ห้องพักก็ยังคงเช่าเขาอยู่อาศัยเช่นเดิมที่เพิ่มเติมก็คือรถยนต์ที่เคยขับและเคยผ่อนกลับถูกยึดไปแล้วเนื่องจากเศรษฐกิจตกต่ำ หน้าที่การงานก็ยังคงไม่ก้าวหน้า เพราะสังคมในการทำงานมันไม่ได้สวยหรูดังที่หญิงสาวเคยฝันหวานเอาไว้ หากไม่มีปากมีเสียงก็ทำงานจนตายเจ้านายก็มองไม่เห็นผลงานที่เธอเพียรพยายามสร้างมันมาถึง10กว่าปีแต่จะทำอย่างไรได้เธอมาไกลมากแล้วไม่อาจย้อนกลับไปบ้านเดิมที่มีพ่อเลี้ยงชั่วรอคอยทับถมเธออยู่ได้เลย

ถึงจะคิดได้ก็อยากจะเปลี่ยนสายงานสายไปเสียแล้วทำงานมาอย่างหนักอยู่ที่เดิมถึง12ปีแต่กลับไม่มีแม้แต่เงินเก็บนอกจากหนี้สินบัตรเครดิตที่พอกพูน พริษาในวัย33ปีอยากกลับบ้านนอกไปทำสวนทำไร่ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่หรูหราไม่ต้องร่ำรวยขอเพียงไม่มีหนี้สินเช่นทุกวันนี้ก็เพียงพอแล้วแต่มันติดก็แค่เธอไม่มีเงินจะไปเริ่มต้นใหม่หากไม่ไปอาศัยบ้านของมารดากับพ่อเลี้ยงซึ่งเธอไม่มีวันจะกลับไปแน่นอน!

หากแต่ร่างกายของเธอที่ทำงานหนัก ไม่ได้พักผ่อนและกินอาหารขยะมาเนิ่นนานตั้งแต่วัยรุ่นจนเข้าสู่วัยทำงานทำให้เป็นโรคอ้วนมาตั้งแต่อายุขึ้นเลข3จนเมื่อหญิงสาวอายุครบ34เธอก็ป่วยด้วยโรคแพ้ภูมิตัวเอง (SLE) จนถูกเจ้านายใจเหี้ยมไล่ออกจากงานด้วยเหตุผลสวยหรูว่า ‘ให้คุณเพรียวหยุดพักรักษาตัวไปก่อนจนกว่าจะหายดี’ โดยไม่ได้รับเงินเดือนและสุดท้ายเธอก็จบชีวิตลงอย่างเดียวดายภายในห้องเช่าเท่ารูหนูในวัยเพียง35ปีเท่านั้น

2แต่ใครจะคิดว่าแทนที่ตนเองตายแล้วจะได้ไปสวรรค์หรือตกนรกไปตามวัฏสงสารของสัตว์โลกทั่วไปดังที่เคยได้ยินได้ฟังมาตลอดชีวิตวันนี้หญิงสาวกลับพบว่าตนเองมาโผล่ในโลกที่คล้ายนิยายซึ่งตนเองเขียนลงขายออนไลน์เป็นรายได้เลี้ยงชีพก่อนจะจบชีวิตลงเสียได้ เธอไม่ได้เกิดใหม่เป็นนางเอกหรือนางรองแต่ดันมาเกิดใหม่ในร่างของนางร้ายที่ชะตาอาภัพต้องตายอย่างอนาถ!

ไม่ผิดขณะนี้เพรียวหรือพริษารับรู้แล้วว่าตนเองได้มาเกิดใหม่ในร่างของ‘ซ่งไฉ่หนิง’นางร้ายแสนจะโง่เขลาในนวนิยายเรื่อง‘จอมใจทรราช’ที่ตนเองยังเขียนไม่จบก็มาด่วนสิ้นใจจากโรคร้ายเสียก่อนหัวจะปวดเลยคราวนี้

ซ่งไฉ่หนิงผู้นี้เพรียวเขียนขึ้นมาเพื่อบีบบังคับให้พระเอกที่แต่แรกเป็นคนไม่เชิงว่าดีเรียกว่าพระเอกสีเทาแต่เขาไม่คิดช่วงชิงอำนาจจากผู้ใดหากยอมได้ก็ยอมคนที่กงหยวนฉียอมมากที่สุดก็คือฮ่องเต้แต่ซ่งไห่หยางก็ไม่ได้กดขี่ข่มเหงอีกฝ่ายจนกงหยวนฉีไม่ถึงกับไร้ปากไร้เสียงฉู่อ๋องนั้นขอแค่เพียงเขาได้อยู่กับสตรีอันเป็นที่รักเช่นหลินซีเหยาเขาก็จะไม่ทำร้ายผู้ใด

จนเมื่อเขาถูกซ่งไฉ่หนิงองค์หญิงแสนเอาแต่ใจคิดวางยาปลุกกำหนัดก่อนที่อีกฝ่ายจะได้แต่งงานกับหญิงคนรักเพียงไม่นานจนทำให้เขากับนางเอกของเรื่องเช่นหลินซีเหยาต้องแยกจากกันไม่พอองค์หญิงตัวร้ายนางยังวางแผนจะกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจเช่น‘หลินซีเหยา’ซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมเป็นนางเอกของเรื่องให้สิ้นซากอีกด้วยจนทำให้กงหยวนฉีสุดสิ้นความอดทนลุกขึ้นมาโค่นล้มราชวงศ์ซ่งจนสิ้นซาก

แน่นอนว่าเพราะอีกฝ่ายคือพระเอกและหลินซีเหยาคือนางเอกแผนร้ายของนางร้ายเขาย่อมจะต้องทราบเรื่องก่อนที่ซ่งไฉ่หนิงจะลงมืออยู่แล้วตัวร้ายที่จับฉลากได้บทพระเอกก็เผยธาตุแท้วางแผนตลบหลังสังหารพระชายาแสนชิงชังของตนเองทั้งที่นางนั้นตั้งครรภ์บุตรของเขาอยู่โดยไม่ลังเลทันควัน!

ซึ่งพอซ่งไฉ่หนิงตายจุดแตกหักของเรื่องจึงบังเกิดเพราะพี่ชายของนางนาม‘ซ่งไฉ่หมิง’ที่เป็นองค์ชายใหญ่ผู้อยู่ไกลถึงชายแดนทราบความถึงสาเหตุการตายของน้องสาวร่วมบิดามารดาเดียวของตนเองถูกสหายรักสังหารสิ้นเขาก็โกรธแค้นเป็นอย่างมากจากแต่เดิมก็แตกคอกันเพราะสตรีเช่นหลินซีเหยาอยู่แล้ว ซึ่งเนื้อเรื่องเพรียวเพิ่งเขียนมาถึงตอนนี้ก็ถึงแก่ความตายเสียก่อนยังไม่ทันเขียนจนถึงตอนจบของเรื่อง

แต่ก็ได้วางพล็อตและเขียนทรีตเมนต์จนจบแล้วเรื่องราวต่อจากนี้ไปก็คือกงหยวนฉีและซ่งไฉ่หมิงได้ทำศึกกันแน่นอนว่ากงหยวนฉีผู้เป็นตัวร้ายที่จับฉลากได้บทพระเอกต้องชนะอยู่แล้วส่วนพระรองเช่นซ่งไฉ่หมิงนั้นก็พ่ายแพ้ถูกสังหารไปอีกคน เพรียวคิดทบทวนก็พอจะทราบว่าบัดนี้ตนเองมาเกิดใหม่ในจังหวะที่ซ่งไฉ่หนิงวางยาปลุกกำหนัดกงหยวนฉีที่เป็นฉู่อ๋องโดยการช่วยเหลือของจางกุ้ยเฟยมารดาเลี้ยงตัวร้ายในคราบแม่พระสำเร็จไปแล้ว

“เฮ้อ! นี่มันเวรกรรมของนักเขียนที่ต้องเผชิญใช่ไหม?”

หญิงสาวถอนหายใจพร้อมกับบ่นพึมพำออกมาด้วยความเซ็งจับจิตเพราะน้องสาวพระรองคนนี้ตามเนื้อเรื่องที่เธอเคยเขียนเอาไว้นั้นถูกนักอ่านตั้งฉายาว่าเธอคือนักเขียนโรคจิต เช่นตนเองนั้นปั้นแต่งขึ้นมาให้เป็นหญิงสาวอายุสิบหกหนาวที่แสนจะโง่เขลาและเอาแต่ใจไม่ต่างจากนางร้ายฝ่ายหญิงเช่นจางกุ้ยเฟยเท่าใดนัก นั่นก็เพราะถูกอีกฝ่ายเลี้ยงดูและเสี้ยมสอนผิดๆ อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ เนื่องจากจางกุ้ยเฟยผู้นั้นเสแสร้งเป็นคนดีอยากให้ทุกคนเกลียดชังซ่งไฉ่หนิงที่เป็นองค์หญิงปลายแถวมีมารดาเป็นเพียงนางกำนัลผู้หนึ่งแล้วหันไปรักใคร่และสงสารบุตรสาวของตนเองเช่น‘ซ่งหลิงจู’ แทน