ตอนที่ 5

“บัดซบ! นังเด็กนั่นมันเสียสติไปแล้วหรือไรจึงเรียกหายาห้ามครรภ์เช่นนั้นก็เสียแผนของเปิ่นกงหมดกัน”

จางกุ้ยเฟยรู้สึกเดือดดาลอย่างยิ่งเมื่อได้ทราบความจากสายข่าวของตนเองที่ถูกวางเอาไว้ทั่ววังหลวง มารายงานเรื่องของลูกเลี้ยงตัวแสบทำให้แผนของนางยุ่งยาก แต่คนร้ายกาจเช่นนางมีหรือจะอับจนหนทางในเมื่อมันอยากได้ยานางก็จะจัดการให้มันได้ดื่ม!

“ให้คนของเราสับเปลี่ยนเป็นยาบำรุงครรภ์ชามนั้นเสีย ไม่สิทุกชามที่องค์หญิงไฉ่หนิงเรียกหาให้สับเปลี่ยนทั้งหมดจนกว่าจะถึงวันแต่งงานออกจากวังหลวงไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนของนางจากไปทำตามคำสั่งแล้วจางกุ้ยเฟยจึงเรียกนางกำนัลคนสนิทมากำชับให้คอยจับตาองค์หญิงไฉ่หนิงให้ดีอย่าให้ผิดพลาดประเดี๋ยวจะเสียแผน

ตกสายกู่หลีจิ้งก็กลับมาพร้อมยาห้ามครรภ์ซ่งไฉ่หนิงได้ดื่มสมใจก็คิดถึงแผนขั้นต่อไป ทบทวนอยู่จนถึงยามเว่ยนางจึงตัดสินใจไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาเพื่อจะลองทูลขอให้ยกเลิกสมรสพระราชทานคราวนี้เสีย

“อันใดนะ?! เจ้าพูดอีกครั้งให้เสด็จพ่อกระจ่างหน่อยเถอะว่าฟังไม่ผิด”

ซ่งไห่หยางฮ่องเต้หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเจ็ดหนาวถึงกับต้องถามย้ำเมื่อบุตรสาวลำดับที่สี่ของตนเองมาขอเข้าเฝ้าแล้วบอกว่าไม่อยากแต่งกับฉู่อ๋องแล้ว

“ไฉ่หนิงมาขอความเมตตาจากเสด็จพ่อให้ช่วยยับยั้งราชโองการสมรสพระราชทานครั้งนี้ระหว่างไฉ่หนิงกับฉู่อ๋องกงหยวนฉีด้วยเถิดเพคะ”

“……”

ซ่งไห่หยางถึงกับอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกไปครู่ใหญ่เพราะใครจะคาดไม่กี่วันก่อนบุตรสาวคนนี้ตีให้ตายก็จะแต่งกับบุรุษนามกงหยวนฉีให้ได้พอเขาไม่ตกลงเจ้าเด็กคนนี้ยังดื้อดึงถึงกับวางยาปลุกกำหนัดแล้วปีนเตียงของฉู่อ๋องอย่างไม่สนสี่สนแปดอยู่เลยผ่านไปไม่ทันถึงสิบวันนางกลับมาวิงวอนจะให้เขายกเลิกราชโองการ

ปัง!

“บังอาจนัก! เจ้าคิดว่าการออกราชโองการเป็นการละเล่นหรืออย่างไรหนิงเอ๋อร์”

พอตั้งสติได้มังกรหนุ่มใหญ่ก็โกรธจนหนวดเรียวงามเหนือริมฝีปากสั่นระริกตบโต๊ะทรงอักษรเสียงดังจนขันทีคู่ใจสะดุ้งตัวลอย ส่วนซ่งไฉ่หนิงทำเพียงรีบคุกเข่าเอาศีรษะแนบลงไปกับพื้นหน้าโต๊ะทรงอักษรสีทองอร่ามทันที

“ไฉ่หนิงมิกล้าเพคะ”

“เฮอะ! คนเช่นเจ้ายังมีสิ่งใดที่ไม่กล้าอยู่อีกขนาด…ช่างเถอะด่าเจ้าก็เหมือนเราตบหน้าตนเอง”

“ขอเสด็จพ่อทรงเมตตาไฉ่หนิงด้วยเพคะ”

“ไม่! เจ้ากลับไปเถอะหนิงเอ๋อร์ราชโองการออกไปแล้วยากจะเรียกคืนสมรสนี้อย่างไรเจ้าก็ต้องแต่ง”

“แต่ว่า…เพคะ”

สุดท้ายนางก็จำใจต้องถอยทัพกลับตำหนักของตนเองก่อนเพราะทราบดีว่ายุคนี้ราชโองการนั้นออกไปแล้วเรียกกลับคืนมายากเย็นจริง ๆ เป็นอันว่าคราวนี้นางช้าไปหลายก้าวเลยทีเดียว ซ่งไฉ่หนิงเดินกลับตำหนักด้วยหัวใจที่หนักอึ้งงานแต่งหยุดไม่ได้จุดจบยังจะเปลี่ยนได้อยู่อีกหรือ?

พอร่างของไฉ่หนิงกงจู่กับคนสนิทเลี้ยวหายไปกับหัวโค้งถนนร่างหนึ่งจึงปรากฏออกมาจากพุ่มดอกเฟื่องฟ้าใบหน้างามล่มปฐพีนั้นดูแจ่มใสขึ้นมาหลายส่วน

“เจ้าฟังมาไม่ผิดใช่หรือไม่”

หลินซีเหยาถามย้ำกับสาวใช้คู่ใจของตนเองอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าหนักแน่น

“ไม่ผิดเจ้าค่ะท่านหญิงหลินซีเหยานอกจากนางจะมาเข้าเฝ้าเพื่อให้ฝ่าบาทยับยั้งราชโองการแล้วเมื่อเช้าบ่าวยังได้ยินข่าวลือว่าขันทีของนางไปพบหมอหลวงอีกด้วย บ่าวจึงรีบไปสืบมาได้ความว่าไฉ่หนิงกงจู่นางให้หลีจิ้งไปขอยาห้ามครรภ์เจ้าค่ะ”

“นางมารน้อยผู้นี้กำลังคิดจะทำอันใดกันแน่”

หลินซีเหยาพึมพำแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบอยู่ดีสุดท้ายนางจึงบอกให้สาวใช้คู่ใจคอยสืบเรื่องของไฉ่หนิงกงจู่ให้ดี จากนั้นนางจึงไปพบแม่บุญธรรมเช่นหลินฮองเฮาเพื่อจะเล่าทุกสิ่งเกี่ยวกับซ่งไฉ่หมิงให้อีกฝ่ายได้รับฟังหวังว่ามารดาบุญธรรมของตนเองจะช่วยเหลือนางได้

แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้คนที่เป็นฮองเฮามีหรือจะไม่รู้ตรงกันข้ามหลินฮองเฮารับรู้ก่อนหลินซีเหยาเสียอีกแต่รู้ก็อีกสิ่งส่วนรู้แล้วนางสามารถทำสิ่งใดได้บ้างนั่นก็อีกสิ่งหนึ่ง เพราะหลายหนาวมานี้สกุลจางรุ่งเรืองพี่ชายมารดาคนเดียวกันกับจางกุ้ยเฟยนั้นมีอำนาจในกองทัพของต้าเหลียงอยู่เกินครึ่งและยิ่งมีแต่จะมากขึ้นส่วนสกุลหลินของนางนั้นมีแต่จะเสื่อมถอยยิ่งพระนางไม่อาจให้กำเนิดบุตรมังกรได้มีเพียงจางกุ้ยเฟยกับถานเต๋อเฟยผู้ลวงลับแต่อีกฝ่ายก็เป็นเพียงตระกูลขุนนางชั้นกลางจะมาต่อกรกับจางกุ้ยเฟยเห็นทีจะยากสุดท้ายแค่มีวาสนาคลอดบุตรสาวจากนั้นก็ถูกกำจัดไปเสียแล้วไม่ทันได้เสพสุขเลยด้วยซ้ำ

ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนั้นไม่ใช่ว่าหลินฮองเฮาไม่ล่วงรู้ตรงกันข้ามนางรู้ดีเลยทีเดียวแต่เพราะมองแล้วถานเต๋อเฟยถูกกำจัดฐานะฮองเฮาของตนเองจะยิ่งมั่นคงเพราะดูแล้วฮ่องเต้จะทรงมีใจให้กับสตรีผู้นั้นเกินกว่าพระสนมนางอื่น ๆ แถมนางยังไม่ต้องมือเปื้อนเลือดเช่นนี้หลินฮองเฮานั้นมีหรือจะสอดมือเข้าไปขัดขวางนางจึงปล่อยให้จางกุ้ยเฟยกำจัดเสี้ยนหนามนั้นไปเสียโดยทำเป็นคนโง่เขลาไม่รู้ไม่เห็นอันใดทั้งสิ้น

แต่ใครจะคาดคิดว่ายิ่งนานวันเข้าจางกุ้ยเฟยนั้นจะยิ่งมีอำนาจมากขึ้นทุกวันไหนจะพี่ชายของนางก็กุมหัวใจของทหารในกองทัพได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หลินฮองเฮาจึงจำยอมต้องหันไปทำดีกับองค์ชายใหญ่เพื่อหวังผลประโยชน์ต่อให้บัดนี้อีกฝ่ายถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนอันไกลโพ้นแต่หากอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่หลินฮองเฮาก็ยังพอจะมีหวัง