ตัดขาดพวกเขาจะดีที่สุด

เฉินมู่หยางมายืนอยู่หน้าบ้านหลังเดิมของบิดากับมารดา เข้าไปแค่ห้าวันบ้านเปลี่ยนไปมากกำแพงทำจากไม้ไผ่เหลาปลายจนแหลมปักเรียงกันเป้นแนว ปักสูงต่ำลดหลั่นดูสวยงาม หน้าบ้านเตียนโล่งไม่สกปรกเหมือนเมื่อก่อน เฉินเหว่ยเอ่ยเรียกคนด้านใน

"โม่หวาย ผิงผิงอากลับมาแล้ว"

สิ้นเสียงของเขาเท้าคู่เล็กๆก็พากันวิ่งออกมาก่อนจะกางแขนให้เขากับพี่ใหญ่อุ้ม

"ท่านพ่อ ท่านอาพวกท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ"

"ท่านพ่อ ท่านอาเหนื่อยมากไหมขอรับ"

เฉินมู่หยางอุ้มโม่หวายส่วนผิงผิงเฉินเหว่ยเป็นคนอุ้ม ก่อนจะเดินเข้าบ้าน หลินเหมยเซียงเห็นว่าเจ้าบ้านกลับมาแล้วก็ยิ้มให้ก่อนจะเดินไปตามจ้าวเฟยเฟยที่กำลังหมักหมูอยู่หลังบ้าน

"น้องเฉินเจ้ามาแล้ว เดี๋ยวข้าไปตามเสี่ยวเฟยก่อนนะ"

"ไม่เป็นไรขอรับพี่เหมยเซียง ข้าไปหานางเอง"

เฉินมู่หยางเดินไปหาจ้าวเฟยเฟยเป็นจังหวะเดียวกับที่นางเสร็จงานในมือจึงเดินกลับเข้าบ้าน เมื่อเห็นหน้าคนที่ไม่เจอมาสามวันก็ยิ้มให้ เฉินมู่หยางตรงเข้าไปกอดแล้วจูบนางอย่าโหยหา

"อื้อ ปึกๆๆ"

จ้าวเฟยเฟยทุบแผ่นหลังของเขาเพราะประท้วง นางหายใจไม่ออกเขาจูบนางชนิดที่เรียกว่าสูบวิญญาณของนางเลย เฉินมู่หยางปล่อยร่างระหงก่อนจะ