มาขอนอนด้วย

เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ ซู่ๆๆๆๆ  สายฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา  เสียงฝในที่กระทบกับลำธารนั้นช่างทำให้คนที่นอนฟังรู้สึกหนาวเย็น  ลูกสนให้ความอบอุ่นได้ดี  ไฟไม่แรงจนลุกโชนแสงสลัวแต่อบอุ่น  บางครั้งแพก็ขยับไปตามคลื่นน้ำที่กระเพื่อม  เฉินผิงผิงเดินไปหาท่านแม่ของนาง

"ท่านแม่ลูกอยากนอนด้วยเจ้าค่ะ"

จ้าวเฟยเฟยที่เริ่มจะตัวร้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

"แม่ไม่สบาย  ลูกอย่ามาใก้ลจะติดหวัดเอาได้  เด็กดีถ้าแม่หายดีสัญญาจะนอนกับเจ้าดีหรือไม่"

"โอ่ว..ก็ได้ท่านแม่รีบหายนะเจ้าคะ"

เฉินโม่หวายมองน้องสาวที่สีหน้าผิดหวัง  หึ..ผิงผิงจริงใจต่อนางแต่นางกลับทำเมือนน้องสาวของเขาไม่อยู่ในสายตา  เฉินมู่หยางเห็นสายตาบุตรชายที่มองไปยังร่างบางที่นอนหันหลังให้ก็เอ่ยตำหนิเสียงไม่ดังนัก

"เรื่องเมื่อวานลูกเป็นคนผิด  โม่หวายแม้ว่าลูกจะไม่พอใจนางก็ไม่ควรให้คนอื่นมาทำร้ายนางเข้าใจหรือไม่"

"ขอรับท่านพ่อ"

เด้กน้อยพยักหน้ารับปาก  บุตรสาวเดินกลับมานั่งตักบิดาก่อนจะเอ่ย

"ท่านพ่อท่านแม่นางไม่สบายกลัวผิงผิงจะติดไข้เจ้าค่ะ  ท่านแม่บอกว่าหากนางหายดีจะมานอนกับลูก"

"เช่นนั้นพวกเรานอนกันเถอะนะ  พรุ่งนี้ก็ตื่นสายหน่อยเพราะพ่อจะพาลูกทั้งสองเข้าเมืองไปซื้อของที่อยากได้  ดีหรือไม่"

"แต่ท่านแม่ไม่สบายจะไปได้หรือเจ้าคะ"

"ผิงผิงอยากให้ท่านแม่ไปด้วยหรือ"

"เจ้าค่ะ  เราพาท่านแม่ไปหาหมอดีไหมเจ้าคะ"

"อืมได้  แต่ตอนนี้พวกเรานอนกันเถอะฝนตกหนักมากแล้ว"

"แพนี่ดีกว่าบ้านดินจริงๆขอรับท่านพ่อ"

"ต้องขอบใจนาง  โม่หวายบ้านที่เราจะไปเช่ายังไม่ดีเท่ากับแพหลังนี้เลย  นอนกันเถอะ"

แพลำเล็กที่พวกเขาใช้พักอาศัยถูกผูกไว้อย่างมั่นคง กลางลำธาร จุดที่น้ำลึกและนิ่งกว่าริมตลิ่งหลายเท่า   ตอไม้ไผ่กั้นหัวท้ายฝั่งละสามต้นกับข้างๆ อีกสามต้นเพื่อกันแพไหลออกไป

จ้าวเฟยเฟยเลือกจุดนี้ด้วยเหตุผลที่รอบคอบ เพราะกลางลำธารนั้นไม่มีหินใหญ่ ๆ ให้แพต้องกระแทกหากเกิดคลื่นแรง ๆ ยามฝนตกหนัก หรือกระแสน้ำไหลเชี่ยว หากจอดแพไว้ใกล้ฝั่ง แม้จะขึ้นลงสะดวกกว่า แต่หินบางก้อนที่โผล่พ้นผิวน้ำเพียงเล็กน้อยก็อาจสร้างรอยร้าวให้แพได้โดยไม่รู้ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ลำธารสายนี้ไม่ได้เป็นเพียงธารน้ำธรรมดา หากแต่ไหลลงมาจาก ทะเลสาบซานเหอ ที่กว้างใหญ่และน้ำเย็นจัดตลอดปี

ยามฤดูฝน น้ำจะไหลแรงและเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง คลื่นเล็ก ๆ เพียงแผ่วเบาเคลื่อนตัวรอบแพอย่างนุ่มนวล

จากแพ... มองออกไปจะเห็นม่านหมอกบาง ๆ ลอยเหนือผิวน้ำ ทอดยาว เสียงลำธารไหลดังชัดในความเงียบ บ้างเบา บ้างแรง แล้วแต่โขดหินเบื้องล่างจะเรียงตัวกันอย่างไร ที่นี่แม้จะเปลี่ยว แต่กลับเป็นที่ซึ่งจ้าวเฟยเฟยรู้สึกปลอดภัยที่สุด

ทุกคนนอนหลับหมดแล้ว  เฉินมู่หยางลุกออกไปจัดการไก่และเป็ดที่นางให้เขาทิ้งไว้ให้  สตรีคนนี้บทจะไม่เอาก็ไม่เอาเลย  เขายอมรับว่าบุตรชายทำเกินไป  แต่โม่หวายยังเด็กต้องค่อยๆสอน  นางกลับใช้คำพูดรุนแรงจะต่อต้านก็ไม่แปลก

ฝนซาแล้วเฉินมู่หยางทำไก่เรียบร้อยแล้ว  เขานำไปลนไฟที่ก่อในห้องก่อนจะแขวนตากลม  จากนั้นก็เดินไปเตรียมล้มตัวลงนอน   เสียงครางเบาๆดังออกมาจากคนตัวเล็กที่นอนอยู่อีกมุม  ร่างสูงเดินไปดูก่อนจะเขย่าเรียกนาง

"จ้าวเฟยเฟย   เจ้าเป็นอะไรไปไม่สบายหรือ"

"ฮือ..คุณยายขา  หนูหนาวจังเลยกอดหนูหน่อย"

เฉินมู่หยางได้ยินนางละเมอเขาจึงใช้หลังมืออังหน้าผากนวล  นางตัวร้อนฉี่เลย  ทำอย่างไรดี  เขาพอจะมียาแก้ไข้อยู่    ร่างสูงลุกไปหยิบหม้อดินเผาใบเล็กก่อนจะไปหยิบห่อยาแก้ไข้มา  จากนั้นก็ลงมือต้มยาให้นาง

คนตัวโตเติมลุกสนใส่เตาจากนั้นก็ตั้งหม้อยาเรียบร้อยแล้วทิ้งเอาไว้   เขาเดินไปหยิบผ้าสะอาดผืนเล็กพร้อมกับออกไปข้างนอกนำกาละมังแตกครึ่งตักนน้ำในลำธารมา   

จ้าวเฟยเฟยกอดอกแน่น  ผ้านนวมถูกดพันร่างกายเอาไว้  เฉินมู่หยางค่อยๆใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้นาง   เด็กน้อยเฉินโม่หวายลืมตามาเห็นบิดากำลังเช็ดตัวให้กับสตรีร้ายกาจคนนั้น  เขาลุกขึ้นและเดินไปหา  กอนจะเอ่ยปากถาม

"ท่านพ่อ  ท่านทำอันใดอยู่หรือขอรับ"

"นางเป็นไข้  คงจะมาจากแผลที่ถูกตีและวันนี้นางก็แช่นำเย็นทังวัน  ลูกไปนอนเถอะพ่อจะดูนางเอง"

เฉินโม่หวายพยักหน้าก่อนจะไปนั่งใช้พัดเก่าๆโบกไปในเตาที่กำลังต้มยขา   เฉินมู่หยางมองไปยังร่างเล็กของบุตรชาย  แม้ว่าเขาจะเกลียดสตรีผู้นี้แต่ก็ยังทำเพื่อนาง  มือเล็กคู่นั้นโบกพัดอย่างสม่ำเสมอ  แสงไฟในเตากระทบกับใบหน้าเล็กๆ

  จ้าวเฟยเฟยพูดถูก  เขาถูกบ้านใหญ่เอาเปรียบเกินไป  ลูกๆของเขาควรมีเนื้อหนังมากกว่านี้  แต่ยามนี้รางกับศพแห้งติดกระดูกก็ไม่ปาน   เสียงของเฉินโม่หวายดังมาทำให้เขาหยุดความคิดก่อนจะหันมาตามเสียง

"ท่านพ่อ  ยาได้ที่แล้วขอรับ"

"พ่อจัดการเองลูกไปนอนเถอะ"

เฉินโม่หวายพยักหน้าจากนั้นก็ลุกไปยังที่นอนของตน  บิดาเดินมายกหม้อยาออกก่อนจะมาห่มผ้าให้เขา  เด็กน้อยเอ่ยถาม

"ท่านพ่อ  นางจะตายหรือไม่ขอรับ"

"เหตุใดถามเช่นนั้น  ลูกรังเกียจนางมากเลยหรือ  งั้นพ่อหย่านางดีหรือไม่"

"ไม่ต้องหรอกขอรับ  วันนี้นางดีกับน้องสาวมาก  หรือเพราะว่าพอเราออกมาจากบ้านท่านย่าทวดแล้วนางก็ไม่ร้ายกาจ"

เฉินมู่หยางเห็นด้วยกับบุตรชายก่อนจะเอ่ย

"ต่อไปนางต้องอยู่ดูแลลูกกับน้องสาว  หากว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรงลูกก็อย่าหาเรื่องนางตกลงไหม"

"ขอรับท่านพ่อ"

"นอนเถอะ  ดึกแล้วฝนลงเม็ดหนักอีกแล้ว"

เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะหลับไป  ด้วยวัยเยาว์จึงหลับง่าย  เฉินมู่หยางนำยาไปให้จ้าวเฟยเฟยดื่ม  เขาปลุกนางหลายครั้ง

"จ้าวเฟยเฟย  จ้าวเฟยเฟยเจ้าตื่นมากินยาหน่อย"

"ฮื้อ..ฮือๆๆ  หนาว  หนาวจังเลย"

"เจ้าไม่ตื่นอย่ามาว่าข้าไม่ได้นะ  หากเจ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาข้าไม่ขาดทุนหรือ"