สร้างที่พัก2

จ้าวเฟยเฟยทำลูกบวบจำนวนแปดลูกจากนั้นก็ตัดไม้ไผ่ยาวเก้าเมตรมาวางขวางและผูกด้วยเถาวัลย์ยึดกับลูกบวบทีละต้นจนเต็มเป็นแพขนาดใหญ่  เฉินผิงผิงเห็นก็ตาโต  ท่านแม่ร้ายกาจยิ่งนักนางสร้างบ้านในน้ำได้ด้วย   จ้าวเฟยเฟยวางขวางเรียบร้อยเพื่อกันน้ำในลำธารกระฉอกขึ้นมาเปียกนางจึงวางเรียงแนวยาวอีกหนึ่งชั้น  กว่าหนึ่งชั่วยามนางจึงได้แพสูงประมาณสามฉื่อ  ก่อนจะสับฟากไม้ไผ่มาปูทำพื้นให้เรียบเฉินผิงผิงหยิบกระบอกน้ำมาส่งให้แต่ท่านแม่ของนางอยู่ในลำธารเด็กน้อยลงไปไม่ได้

"ท่านแม่  ดื่มน้ำเจ้าคะ  ท่านแช่น้ำนานแล้วหนาวหรือไม่เจ้าคะ"

"อย่ามาใกล้ลำธารมันลื่นเพราะเมื่อคืนฝนตก    แม่จะเดินไปเอาเองลูกวางไว้ตรงนั้นแหละ"

เฉินผิงผิงวางกระบอกไม้ไผ่เอาไว้ให้ท่านแม่ของนาง  ยามนี้ทานแม่ไม่ดุแล้วอีกทั้งยังป้อนมันเทศและกอดนางด้วย  เฉินโม่หวายไม่วางใจสายตายังคงจ้องจ้าวเฟยเฟยอยู่  แต่ด้วยความหิวและกลิ่นหอมเดิมเขาคิดว่าจะไม่กินของสตรีใจร้ายคนนั้น  แต่ตอนนี้เขากำลังนั่งเคี้ยวมันเทศอย่างอร่อย

จ้าวเฟยเฟยที่เดิมจะใช้ไม้ไผ่ทำหลังคา  แต่นางเดินไปเจอหญ้าคาตอนที่ตัดไม้ไผ่จึงเกี่ยวแล้วผึ่งแดดเอาไว้ก่อน   นางเริ่มขึ้นเสาโดยนางวางเสาแปดต้น  จากนั้นก็ทำคานใช้ไม้ไผ่มาวางตรงกลาง  ก่อนจะเอาไม้ไผ่วางตั้งขึ้นพิงกับคานและปีนขึ้นไป  ลมพัดมาทำให้แพกระเพื่อมนางเกือบจะตกจากหลังคา  มือคว้าเอาไว้ข้างเดียว  แต่กลับรู้สึกว่ามีมือมาโอบเอวนางเอาไว้  เมื่อมองดูก็เห็นเป็นเฉินมู่หยางที่กึ่งอุ้มนาง

"ขอบคุณ"

"ไม่เป็นไร  เจ้าทำอะไรข้าบอกจะเช่าบ้านท่านหลี่เจิ้งมิใช่หรือ"

"เจ้าอยากไปเช่าก็ไป  ข้าจะสร้างที่พักเอง  ไม่อยากให้ญาติเจ้ามาวุ่นวายอีก"

"เอ่อ  ข้าไม่ได้ให้เงินพวกเขาวันนี้ข้าขายให้เถ้าแก่สามเจ้าพวกเขาไม่มีเนื้อพอดี  เขาซื้อเหมาตัวละสามสิบตำลึง  กวางข้าขายได้ยี่สิบตำลึง  ข้าเอาเขากวางไปขายร้านยาตามที่เจ้าบอกได้มาหนึ่งร้อยตำลึง  เอ่อเงินข้าให้เจ้าเก็บดีหรือไม่"

เฉินมู่หยางเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องบอกนางทั้งที่เมื่อก่อนเขาคร้านจะพูดกับนางด้วยซ้ำ  จ้าวเฟยเฟยแค่พยักหน้าก่อนจะทำงานตรงหน้าต่อ   เฉินมู่หยางบอกว่าเขาจะขึ้นไปเอง  จากนั้นก็ปีนขึ้นไป  จ้าวเฟยเฟยไม่พูดมากหากฝนตกจะลำบากนางส่งท่อนไม้ให้กับเขา  ไม้ไผ่ซีกถูกมัดขวางไม้ท่อนเป็นเหมือนตารางก่อนที่จ้าวเฟยเฟยจะมัดหญ้าฟางเป็นกำเล็กๆจากนั้นก็ขัดจากด้านล่างสลับหว่างขึ้นไปจนถึงด้านบน

สองคนใช้เวลาสามชั่วยามก็ทำหลังคาเรียบร้อย  จ้าวเฟยเฟยหยิบคบเพลิงที่นางทำไว้ก่อนหน้าออกมาแล้วจุด  เฉินมู่หยางสับฟากต้นไผ่ก่อนที่จ้าวเฟยเฟยจะนำมาขัดเป็นตารางสลับกันจากนั้นก็นำไปมัดติดกับเสาที่ทำรอเอาไว้   ผนังเรียบร้อยก็เข้ายามซวีพอดี   เฉินมู่หยางซื้อซาลาเปามายี่สิบลูกมื้อเย็นจึงไม่ต้องทำ   

จ้าวเฟยเฟยตั้งเสาสูงประมาณสี่ฉื่อรอบๆแพเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงแค่ใช้ไม้ไผ่ที่นางผ่าซีกมาขัดก็จะได้ราวกั้นแพเพื่อกันเด็กๆตกลงไป   ด้านหน้าด้านหลังมีพื้นที่ใช้สอยพอควร   รอบๆแพสามารถเดินได้  มองลงไปที่ลำธารไม่ว่านำจะขึ้นสูงเพียงใดแพก็ไม่จมและน้ำไม่อาจเข้ามาถึงด้านบน  เฉินมู่หยางทึ่งในฝีมือสร้างแพของนางจริงๆ  เขาเองแม้จะเป็นนายพรานบิดาเป็นช่างไม้ก็ไม่อาจสร้างออกมาได้เช่นนี้

"ตาเฒ่า  ท่านทำสะพานสักอันข้ามจากตลิ่งมาแพ  เอาให้กว้างหน่อย  ข้าจะไปขนเสื้อผ้ากับเครื่องเรือนมาไว้ในนี้"

"เราไม่เอาติดริมฝั่งหรือ"

"ข้าจะถ่อแพไปกลางลำธารยามค่ำคืน  แม้น้ำจะไม่ลึกเท่าไหร่แต่คงไม่มีใครว่ายน้ำข้ามมาแย่งเสบียงข้าแน่ๆ"

จากนั้นนางก็เดินไปยังบ้านดินที่โดนฝนเมื่อคืนตอนนี้สภาพไม่ต่างกับเศษดินเท่าไหร่   

จ้าวเฟยเฟยสร้างแพเล็กๆไว้สำหรับลากขนของหนึ่งแพ  นางนำข้าวของใส่แพก่อนจะเข็นไปยังแพใหญ่   เฉินมู่หยางที่สร้างสะพานเสร็จแล้วมองคนตัวเล็กที่กำลังโยนข้าวของจากแพเล็กไปยังแพหลักก็ลุยน้ำมาหานางก่อนจะเอ่ย

"เจ้าแช่น้ำทั้งวันแล้วจะป่วยเอาได้  มาเถอะปล่อยให้ข้าจัดการเอง"

"อืม"

จ้าวเฟยเฟยแบกกระบะดินสองใบที่นางทำไว้สำหรับจุดไฟขึ้นบ้านแพอย่างระมัดระวัง แม้เพียงอุปกรณ์ง่าย ๆ แต่ก็สำคัญยิ่งยามฝนพรำเช่นนี้  เมื่อวางเรียบร้อย นางยกชายกระโปรงเปียกน้ำขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นสะพานไม้ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ทว่าความเย็นจากลำธารที่แช่อยู่นาน ทำให้ร่างกายเริ่มสั่นน้อย ๆ

ไม่ทันเอ่ยปาก เฉินมู่หยางก็ก้าวเข้ามา อุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก่อนจะวางนางลงอย่างเบาที่สุดบนสะพาน

“ขอบคุณ” 

จ้าวเฟยเฟยพยักหน้าสั้น ๆ ด้วยความเคยชิน แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

เสียงฟ้าร้องคำรามมาแต่ไกล ลมเริ่มพัดใบไม้ปลิวกระจายโชคดีที่วันนี้นางเก็บลูกสนมาได้หลายตะกร้าในตอนข้ามฝั่งไปสำรวจ ลูกสนแห้งไวกว่าฟืนไม้ และหากพรุ่งนี้ฝนตก อย่างน้อยก็พอใช้ได้สักสามสี่คืน

ภายในห้องพักเล็ก ๆ จ้าวเฟยเฟยเปลี่ยนชุดที่เปียกเป็นเสื้อผ้าสะอาด จากนั้นก็นำชุดเดิมไปตากบนราวไม้ด้านข้างที่หันหน้าสู่ลม

กระบะดินถูกวางอย่างมั่นคงบนก้อนหินจากลำธาร นางเตรียมจุดไฟเพื่อให้ความอบอุ่นในคืนนี้ ไฟจากลูกสนเมื่อจุดแล้วจะมีเสียงเปาะแปะ และส่งกลิ่นหอมบาง ๆ

เด็กทั้งสองเดินจูงมือบิดาเพราะแสงสว่างหมดไปแล้ว  จะเข้ายามห้ายแล้วท่านพ่อกับท่านแม่เพิ่งจะสร้างที่พักเสร็จ  หลังจากข้ามมาเฉินมู่หยางก็เก็บสะพานขึ้น    เมื่อเข้ามาข้างในก็เห็นท่านแม่ปูผ้านวมหนาวสองชั้น  วันนี้ท่านพ่อซื้อผ้านวมกลับมาสี่ผืนอีกด้วย  จ้าวเฟยเฟยกำลังนำผ้าหยาบมากางปิดกำแพงเพื่อไม่ให้ลมลอดเข้ามาได้  เฉินมู่หยางเอ่ยถามนาง

"นั่นเป็นสินเดิมเจ้าเอามาทำเช่นนี้จะดีหรือ"

"สินเดิมแล้วอย่างไร  ข้าไม่อยากหนาวตาย  หากมีชีวิตรอดก็หาเงินซื้อใหม่ได้  ข้ากินมันเทศอิ่มแล้ว  ซาลาเปาพวกเจ้ากินกันเองเถอะ"

จ้าวเฟยเฟยปูที่นอนให้กับเด็กๆโดยใช้ผ้านวมผืนเก่าของนางสองผืนส่วนผ้าห่มก็ใช้ของพวกเขา  นางเหลือเพียงผ้านวมผืนเก่าหลือสองผืนที่ยายแม่เลี้ยงให้มาเป็นสินเดิมแม้จะเก่าแต่ก็ยังดีกว่าหนาวตาย  ร่างบางกระเถิบไปนอนอีกด้านไม่นอนกับสามพ่อลูกแต่อย่างใด  

นางจงใจทำตัวห่างเหินเขาอย่างเห็นได้ชัด  นางตั้งใจทิ้งระยะห่างหรือว่านางยังคิดถึงคู่หมั้นเก่าคนนั้นกัน   จ้าวเฟยเฟยที่แช่ฝนทั้งคืนแถมวันนี้ยังแช่น้ำทั้งวันเพื่อสร้างที่พักเริ่มมีไข้จึงไม่สนใจใครอีกไม่ใช่ว่านางทำตัวแปลกแยกแต่นางรู้สึกไม่ดีหากเด็กสองคนติดไข้จะยุ่งไปกันใหญ่