ตอนที่ 10

สามคนพ่อแม่ลูก นั่งรถม้าออกจากหมู่บ้านในขณะที่คนที่ตื่นเต้นที่สุด เห็นจะเป็นบุตรชายตัวน้อยที่เอาแต่ชี้นั่นชี้นี่เพื่อหาบทสนทนากับบิดาของตนอยู่ตลอดเวลา ในตอนแรกเซี่ยเป่าเจินนั้นกลัวว่าชายหนุ่มจะรู้สึกรำคาญบุตรชายจนแสดงอาการออกมาแล้วอาจจะทำให้บุตรชายของนางเกิดความไม่มั่นใจและเสียใจ แต่ในเวลาต่อมานางกลับพบว่านอกจากบุตรชายของนางที่พยายามจะหาบทสนทนาเพื่อมาพูดคุยกับบิดาแล้ว สามีของนางก็ดูเหมือนจะพยายามทำเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ทำให้ตลอดเส้นทางเป็นไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองซัวเถา ถนนทั้งสองด้านก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนดูครึกครื้นไม่น้อย ซ่งรุ่ยหยางสั่งให้เหลียนถังบังคับม้าไปจอดเทียบยังหน้าร้านที่ขายอุปกรณ์เกี่ยวกับการเกษตร เมื่อมาถึงก็เป็นเขาที่ก้าวลงรถม้าก่อนใคร เซี่ยเป่าเจินคิดว่าเขาคงจะลงไปเพื่อทำธุระของเขากระมัง แต่เมื่อนางก้าวออกมาจากรถม้าก็พบว่าร่างสูงกำลังเอื้อมแขนมารับตัวบุตรชาย ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนพื้นอย่างอ่อนโยนแล้วหันมาส่งมือให้กับนาง 

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่มือของสามี นางอยากจะปฏิเสธเขาไปแต่เพราะว่าบุตรชายกำลังมองอยู่ทำให้นางจำต้องยอมรับการช่วยเหลือในครั้งนี้โดยดุษณี ก่อนจะหันไปขอบคุณชายหนุ่ม

ระหว่างนั้นก็มีสายตาของสาวใช้คนสนิทและบ่าวรับใช้ที่ก้มหน้าลอบส่งยิ้มให้กันอย่างลับ ๆ แม้ว่าคุณชายที่เป็นเช่นนี้เขาจะไม่รู้สึกชินเลยสักนิด แต่มันก็ดีไม่น้อยที่ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่จะค่อย ๆ พัฒนาและดีขึ้นเรื่อย ๆ เช่นนี้

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" ซ่งรุ่ยหยางมิได้ตอบอันใด เขาทำเพียงส่งยิ้มที่มุมปากให้กับนางเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจที่แห้งแล้งของนางกลับมาเต้นแรงได้อีกครั้ง ก่อนที่เซี่ยเป่าเจินจะส่งสัญญาณเตือนให้กับตนเองว่า นางจะไม่มีทางหลงกลรอยยิ้มเช่นนั้นของเขาอีกเป็นอันขาด!

"เป่าเกอ เจ้าไปดูเมล็ดดอกไม้กับแม่ดีหรือไม่"

"ดีขอรับท่านแม่" เซี่ยเป่าเจินยื่นมือส่งออกไปหาบุตรชาย ก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นมือมาจับมือของมารดาแล้วเดินเข้าไปในร้านพร้อม ๆ กัน ในขณะที่มีชายหนุ่มคอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง

"ไม่ทราบว่าฮูหยินท่านนี้กำลังมองหาสิ่งใดอยู่หรือขอรับ" พนักงานขายเดินเข้ามาหาหญิงสาวด้วยท่าทีอ่อนน้อม ก่อนจะเอ่ยถามถึงความต้องการของนาง

"ข้าอยากจะได้เมล็ดพันธุ์ผักและดอกไม้สักหน่อยเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าที่นี่มีสิ่งใดบ้าง"

"เช่นนั้นเรียนเชิญฮูหยินทางด้านนี้เลยขอรับ" เซี่ยเป่าเจินเดินตามพนักงานขายเข้าไปที่มุมมุมหนึ่งของร้าน ก่อนจะพบกับเมล็ดพันธุ์มากมาย กระทั่งเมล็ดพันธุ์ที่หายากที่นี่ก็ยังมีขาย หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเอ่ยชื่นชมร้านค้าดังกล่าว

"ที่นี่ช่างดียิ่งนัก แม้แต่เมล็ดพันธุ์หายากก็ยังมีขาย"

"ฮูหยินชมเกินไปแล้วขอรับ เป็นเพราะนายท่านของเรามักจะสรรหาสิ่งแปลกใหม่ ในระหว่างที่เดินทางไปค้าขายที่ต่างเมืองแล้วนำมาขายที่ร้าน เพียงแต่คนที่นี่มิค่อยมีคนรู้จักมันเท่าใดนัก ในพื้นที่ดินของตระกูลติงของเราจึงมีแปลงพืชสาธิตให้ได้ชมโดยไม่มีเบี้ยในการเข้าชมด้วยขอรับ" เซี่ยเป่าเจินที่ได้ยินว่ามีสถานที่เช่นในโลกปัจจุบันที่นางจากมา พลันสายตาของนางก็เกิดประกายความหวังอย่างตื่นเต้น ก่อนที่หญิงสาวจะให้ความสนใจกับมันเป็นอย่างมาก

"จริงหรือ! ช่างน่าสนใจยิ่งนัก"

"หากว่าฮูหยินสนใจอยากจะแวะเข้าไปเยี่ยมชมก็สามารถเข้าไปได้ทุกวันเลยขอรับ สวนพฤกษาพืชพันธุ์ตระกูลติงย่อมยินดีต้อนรับท่าน"

"ย่อมต้องไปแน่ ข้าย่อมต้องแวะไปชมให้ได้สักครั้ง ไม่ทราบว่าสถานที่ที่ว่านั้นอยู่ที่ใดงั้นหรือ"

"เรียนฮูหยิน สวนพฤกษาของเราอยู่ห่างจากตัวเมืองซัวเถาราว ๆ สามสิบลี้ไปทางด้านทิศตะวันออกขอรับ"

"เช่นนั้นวันนี้ ข้าขอซื้อเมล็ดไป๋ช่าย(ผักกาด) หลัวโป(หัวไชเท้า) ฉินช่าย(ขึ้นช่าย) ซีหงซื่อ(มะเขือเทศ) เอาเท่านี้ก่อนก็แล้วกัน"

"เช่นนั้นฮูหยินโปรดรอสักครู่ ขอรับ"

"ได้!"

หลังจากนั้นเพียงครู่พนักงานขายก็ออกมาพร้อมกับห่อเมล็ดพันธุ์

"เรียนฮูหยิน ของที่ท่านเลือกซื้อได้แล้วขอรับ!"

"ขอบใจท่านมาก อาซิ่วจ่ายเงินให้เถ้าแก่ที"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ หากว่ามีโอกาสจะแวะไปชมสวนพฤกษาที่ท่านว่าให้ได้"

"ทางเรายินดีต้อนรับท่านทุกเมื่อขอรับ"

เซี่ยเป่าเจินสั่งให้หงซิ่วจ่ายเงินก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการมองดูห้างร้านอื่น ๆ เสียงทุ้มอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ไม่คิดว่าฮูหยินจะชื่นชมพืชพันธุ์ถึงเพียงนี้" และเสียงนั้นก็ทำให้หญิงสาวหันไปมองก่อนจะเอ่ยตอบชายหนุ่มราวกับขอไปที

"ข้าก็เพียงหางานอดิเรกทำแก้เหงาก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

"งานอดิเรก... คือสิ่งใดงั้นหรือ"

"เอ่อ ข้าหมายถึง การใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เจ้าค่ะ"

"เป็นเช่นนี้เอง"

"ท่านแม่ ลูกอยากแวะไปร้านขายตำราและเครื่องเขียนขอรับ"

"ร้านเครื่องเขียนงั้นหรือ มิใช่ว่าที่เรือนเราก็ยังมีของเหล่านั้นอยู่หรอกหรือ" ซ่งรุ่ยเป่าที่เห็นมารดารู้ทันก็ได้แต่ก้มหน้า แท้จริงแล้วเขามิได้ขาดสิ่งใดเลย เพราะมารดาคอยหมั่นตรวจตราและหามาเพิ่มให้อยู่เสมอ เพียงแต่เด็กชายต้องการถ่วงเวลาให้บิดามารดาได้ใช้ร่วมกันนานกว่านี้เสียหน่อย และเขาเองก็ยังอยากจะสนทนากับบิดาอีกสักนิด

เซี่ยเป่าเจินที่เห็นใบหน้าเหงาหงอยของบุตรชายก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะคิดในใจว่ายอมตามใจเด็กน้อยสักวันก็แล้วกัน แล้วร่างบางก็เอ่ยบางอย่างขึ้น พลันทำให้บุตรชายของนางเงยหน้าขึ้นจากพื้นด้วยแววตาเป็นประกายเปี่ยมล้น

"เช่นนั้น ก็แวะไปสักหน่อยเถิด แม่เองก็อยากจะได้ตำราเอาไว้อ่านเล่นสักเล่มสองเล่มเช่นกัน"

"ขอรับท่านแม่! ท่านพ่อไปกันเถิดขอรับ" มือเล็กที่ว่างอยู่อีกข้างหันกลับไปคว้ามือหนาของบิดามากุม ก่อนจะส่งยิ้มจนถึงดวงตาให้แก่บิดามารดา วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด จนอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้ไม่ต้องการให้มันผ่านเลยไปแม้แต่น้อย

ภาพจูงมือกันของสามคนพ่อแม่ลูก ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนักในสายตาของผู้คนรอบนอก แต่กับหญิงสาวที่กำลังจะตัดใจจากสามีเช่นนางนั้นมันช่างน่าอึดอัดไม่น้อย