Partager

บทที่6 โรคระบาด

last update Date de publication: 2025-11-12 15:48:47

"ฝนจะตกจริงใช้มั้ยอาอี่"แม่เฒ่าถามด้วยความตื่นเต้น ถ้าฝนตกชาวบ้านก็จะได้คลายร้อนได้บ้างและยังมีน้ำไว้ใช้ แถมแหล่งน้ำธรรมชาติได้มีน้ำไว้ให้สัตว์อีกด้วย

"ข้าไม่แนใจเจ้าค่ะ เจ้านี้มันบอกแค่ว่าอาจมีปริมาณน้ำฝนหนาแน่น"

"ดีๆ อย่างน้อยยังมีความหวัง ถือเป็นข่าวดี"

"ฝนตก"เสี่ยวเปา

"ฝนตก"หลิงหลง

"จ้าฝนจะตกแล้ว"ไห่เม้ยรับคำเด็กทั้งสอง เธอเหมือนมีลูกแฝดเพราะอายุของเด็กใกล้เคียงกัน

"ข้าว่าอย่าเพิ่งบอกใครเผื่อมันอาจไม่ตกคนจะผิดหวังเสียเปล่าๆ "หลีฟูกลัวว่าคนจะคาดหวังว่าฝนจะต้องตก ถ้ามันไม่ตกอาจทำให้ชาวบ้านผิดหวังก็ได้

การเดินทางเป็นไปด้วยความเงียบเพราะทุกคนเริ่มสิ้นหวังว่าเดินหนีภัยแล้งครั้งนี้อาจไม่ใช้ความคิดที่ดีก็ได้

ตอนตั้งกระโจมพักค้างแรมจากที่เคยมีเสียงพูดคุยก็เริ่มเงียบไม่มีการพูดคุยกันแบบในอดีตเพราะทุกคนท้อแท้เกินกว่าจะมีอารมณ์เสวนา

ชิงอี่เป็นห่วงสัตว์เลี้ยงของเธอที่เฝ้าบำรุงมาอย่างดีกลัวจะโดนคนคิดเอาไปเป็นของตัวเองหรือคนใจบาปเอาไปทำอาหารเพราะพวกมันอ้วนดูน่ากินมากเธอเลยอยู่เฝ้าสี่สหายไม่ห่าง เธอถือว่านี้คือของรักของข้าเชียวแหละ

และเช้ามืดของเช้าวันหนึ่งก็มีลมแรงจนกระโจมปลิว

ชิงอี่คิดว่าฝนอาจจะมาเลยให้ทุกคนเก็บของขึ้นเกวียนแล้วขยับเกวียนหาที่กำบังเตรียมหลบฝน

ผ่านไปแค่เพียงจิบชาเมฆฝนก็เริ่มตั้งเค้า ชาวบ้านพากันดีใจเพราะพวกเขาไม่มีน้ำใช้มาหลายวันแล้วเหลือแต่น้ำดื่มที่ต้องดื่มกันอย่างประหยัด

ทุกครอบครัวเตรียมรองน้ำฝน ส่วนบ้านหลีและบ้านหวองไม่เดือดร้อนเรื่องน้ำก็เตรียมทำที่หลบฝน เอาสัตว์ทั้งสี่มาผูกรวมกันแล้วทำที่กันฝนให้พวกมันตามที่ชิงอี่ขอร้อง และฝนก็ตกแถมตกหนักจนไม่ลืมหูลืมตาจนไม่สามารสเดินทางได้ ขบวนลี่ภัยต้องปักหลักสร้างที่หลบฝนในป่าชั่วคราว

"ตอนไม่ตกก็แล้งสะไม่มี พอตกก็ตกแบบไม่ลืมหูลืมตาแล้วแบบนี้เมื่อไรเราจะเดินทางได้"แม่เฒ่าหวองบ่นอย่างอ่อนใจ

ทุกคนตอนนี้อยู่ในเกวียนเพราะข้างนอกเปียกจนไม่สามารถลงไปเดินได้ ชิงอี่กลัวทุกคนจะป่วยเลยให้ทุกคนกินยาบำรุงไม่เว้นแม่แต่สัตว์เลี้ยง พอว่างๆไม่มีอะไรทำก็เข้าไปในห้องวิจัย

ด้วยฝนตกไม่ยอมหยุดเป็นอาทิตย์ทำให้ชาวบ้านเริ่มป่วยแล้วก็ติดต่อกันจนเป็นโรคระบาด แรกๆก็ยังปกติแต่พอผ่านไปเกือบเดือนชาวบ้านบางครอบครัวที่ยังไม่ติดก็เริ่มกลัวจะติดโรคเลยขอแยกจากขบวนไป แม่อู๋ก็คือหนึ่งในนั้น

ส่วนครอบครัวที่มีผู้ติดเชื้อก็เร่งเดินทางไปเมืองเฉียงที่ใกล้ที่สุดเพื่อรักษา ตอนนี้ขบวนอพยพเหลือไม่ถึง5ครัวเรือนร่วมครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านที่เหลือสองคนผัวเมียและลูกสาวคนเล็กตู่อันผิงอายุ15หนาว ส่วนลูกชายเชื่อคำเมียพาครอบครัวหนีไปอยู่บ้านแม่ยายโดยปล่อยทิ้งให้บิดามารดาและน้องสาวไม่พาไปด้วย หัวหน้าหมู่บ้านโกรธถึงกับตัดขาดพ่อลูกและไม่ยอมให้ลูกชายเอาเกวียนวัวไป แล้วมีครอบครัวหลีและครอบครัวแม่เฒ่าหวอง ส่วนอีกสองครอบครัวมีพ่อเฒ่าแม่เฒ่าฉีกับหลานสาวฉีเย่วหงอายุ17หนาว ส่วนอีกครอบครัวคือเฉินเปียวอายุ25กับภรรยาเฉินอิงอิงอายุ24ที่มีบุตรชายเฉินคุณอายุ8หนาวนอนติดเชื้อหวัด ที่ยังอยู่เพราะไม่มีตำลึงจะไปรักษาผัวเมียเฉินพอรู้วิชาแพทย์เลยหาสมุนไพรมาต้มให้ลูกชายพอประคองไม่ให้อาการหนักไปมากกว่านี้

"อาเปียวทำไมไม่พาลูกชายเจ้าไปหาหมอละ อย่าทิ้งไว้นาน"หัวหน้าหมู่บ้านแนะนำ

"ข้าไปสอบถามมาแล้วขอรับ หมอในเมืองเขาคิดค่ารักษาครั้งละ1ตำลึงเงิน ข้าไม่มีขนาดนั้นขอรับ เลยเก็บสมุนไพรมารักษาให้พอบันเทาโรคไปก่อน ข้าเข้าป่าไปหาสมุนไพรทุกวันเพื่อจะมีโชคเจอสมุนไพรหายากได้เอาไปขายมีค้ารักษานะขอรับจะขายลาของที่บ้านลูกชายก็ไม่ยอมเขารักของเขามากยอมไม่รักษาขอแค่ไม่ขายมันไป"

ชิงอี่ที่เห็นครอบครัวเฉินพยามรักษาบุตรชายเท่าที่กำลังมีแถมเธอยังใจบางกับคนรักสัตว์อีกด้วย เลยแวะไปดู และแบ่งยาลดไข้ให้ไป

"ยาเม็ดนี้เป็นยาช่วยลดไข้ เอาให้อาคุณกินนะเจ้าค่ะ มันเป็นยาดีมากสามารสช่วยลดอาการไข้ได้ แล้วนี้ยาบำรุงป้อนให้เขากินให้หมดรับรองพรุ่งนี้เช้าเขาหายแนนอนเจ้าค่ะ ขอแค่อย่าบอกใครว่าได้ยารักษามาจากข้าเท่านั้นพอ"

เช้ามาเฉินคุณก็หายจากอาการป่วยเฉินเปียวถึงขนาดมาก้มหัวขอบคุณ

"ขอแค่พวกท่านไม่บอกใครและดูแลเจ้าลาเพื่อนคู่ยากของลูกชายท่านเท่านั้นพอเจ้าค่ะ"บอกแล้วเธอใจบางกับคนรักสัตว์

ด้วยชิงอี่กลัวสมาชิกในขบวนจะล้มป่วยเพราะมีแต่ผู้ชราและผู้หญิงเลยให้ท่านแม่ต้มน้ำซูปแล้วใส่ยาบำรุงไปหลายขวดเพื่อเอาไปบำรุงคนในขบวนได้กิน

"แยแล้วท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าเอาสมุนไพรไปขายในเมือง ตอนนี้ในเมืองโรคระบาดได้ขยายพื้นที่ทั้วทั่งเมืองแล้วขอรับ"เฉินเปียวที่เก็บสมุนไพรไปขายก็ได้เห็นว่าตอนนี้ทั้วทั้งเมืองเป็นไปด้วยคนป่วยจากโรคระบาด

"แบบนี้เราก็ผ่านเมืองนี้ไม่ได้แล้วสิ แล้วเราจะข้ามไปได้ยังไงละ"ฮวาหลิวตกใจเธอหนีภัยแล้งแล้วยังต้องมาเจอโรคระบาดอีกเหรอ

"มันก็พอมีทางขอรับแต่ต้องอ้อมไปใช้เวลา10วันก็ข้ามไปได้แล้วแต่ทางอาจลำบากหน่อยเพราะมีสัตว์ป่าดุร้าย"เฉินเปียวเดินทางเก็บสมุนไพรบ่อยเลยพอจะรู้เส้นทางอยู่บ้าง

"สัตว์ดุข้าไม่กลัวขอแค่มีทางให้ไป"คนอย่างชิงอี่ฆ่าคนไม่กระพริบตากะอิแค่สัตว์ดุร้ายนับว่าอะไร

เมื่อตกลงกันได้เป็นอันว่าจะเดินทางอ้อมเมือง ทุกครอบครัวมีเกวียนวัวกันทุกคนทำให้การเดินทางไม่มีใครถ่วงใคร และด้วยในขบวนจะมีคนเฒ่าสะเป็นส่วนใหญ่ ครอบครัวหลีเลยเป็นผู้นำขบวนแล้วให้ล่อของเฟยเทียนปิดท้าย พอพักตั้งกระโจมหลีฟูก็จะออกไปล่าสัตว์เอามาแบ่งให้ทุกคนโดยมีเฉินเปียวไปเป็นลูกมือช่วยล่า แล้วอยู่ๆจากที่แยกครัวก็กรายมาเป็นมานั้งกินร่วมกลุ่มกัน ส่วนกลางคืนก็สลับเฝ้ายาม

ในเมืองโรคระบาดหนักเกินกว่าจะคุมสถานการณ์ได้ ชาวบ้านที่แยกขบวนไปแต่แรกก็คิดหนีโรคระบาดกลับมาอยู่ในขบวนแต่กลับไม่เห็นขบวนสะแล้ว ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านก็เป็นหนึ่งในผู้จะกลับมา

"ท่านพี่ ทำไมไม่เห็นเกวียนท่านพ่อละเจ้าค่ะ"ลูกสะใภ้ร้องอยากตกใจ

"หรือท่านหัวหน้าหมู่บ้านออกจากเมืองไปแล้ว"ชาวบ้านคนหนึ่งตั้งข้อสังเกต

"เป็นไปไม่ได้ถ้าจะออกจากเมืองพวกเราต้องเจอสิแถมเขายังไม่ให้ผ่านด้วยเพราะกลัวโรคระบาด"ตู่คุณเฉียวบุตรชายหัวหน้าหมู่บ้านเฝ้าประตูเมืองอยู่ถ้าบิดาผ่านเขาต้องเห็นแนนอน

"แล้วพวกเขาไปไหนกันหมด..พวกเราต้องตามพวกเขาให้เจอนะคนบ้านหลีต้องอยู่ในขบวนด้วยแนๆ "ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นเขาหวังว่าจะกลับมาร่วมขบวนกับครอบครัวหลีเพราะคนบ้านหลีมีฝีมือสามารถคุ้มครองบ้านเขาได้แนนอน

"แล้วพวกเขาไปไหนแล้วพวกเราจะอยู่กันยังไง..ข้าไม่น่าคิดน้อยแยกตัวจากขบวนเลย"แม่เฒ่าฟางได้แต่บ่นอย่างเจ็บใจ ตอนนี้เหมือนพวกเขาโดนลอยแพ จะกลับที่เมืองก็มีแต่โรค

คุณเฉียวคิดอะไรไม่ออกเลยจะไปบ้านภรรยาก่อน

ส่วนครอบครัวอื่นก็กะจัดกะจายแยกกันไป หลายครอบครัวไม่สามารถไปไหนได้ไกลเพราะติดโรคทำให้ล้มป่วย หนึ่งในนั้นคือตู่คุณเฉียวที่ติดเชื้อแล้วจากไปอยู่หน้าประตูเมืองนั้นเอง แต่เรื่องนี้หัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาไม่ได้รับรู้เพราะคิดว่าบุตรชายไปอยู่บ้านลูกสะใภ้

"วันนี้ได้หมูป่ามาด้วย เดี๋ยวเย็นนี้ทำน้ำน้ำแกงกระดูกหมูไว้บำรุงร่างกายกันดีกว่าเจ้าค่ะ"ไห่เม้ยกับสองสาวน้อยเย่วหงกับอันผิงชวนกันไปล้างคำความสะอาดเครื่องในอยู่ข้างลำธารเตรียมทำใส้กรอกเลือดเอาไว้เป็นเสบียงต่อไป สามสาวรีบล้างรีบทำเพราะกลิ่นคาวจะเรียกสัตว์ใหญ่

"พี่ไห่เม้ยเก่งจังเลยเจ้าค่ะทำอาหารได้ตั้งหลายอย่าง พวกเราทั้งสองต้องฝึกกับพี่ให้เยอะแล้ว"

"ข้าก็เรียนมาจากท่านแม่อีกทีละจ้ะ "ตอนเธอมาเป็นสะใภ้ใหม่ๆก็ไม่เก่งเท่าไรก็ได้แม่สามีค่อยบอกค่อยสอน

และสามสาวก็คุยกันไปด้วยความสุขจนทำอาหารเสร็จก็เดินกลับ

มาถึงที่พักอิงอิงก็เตรียม เอาใบสนมาทำที่รมควันใส้กรอกเลือดให้เรียบร้อย

หนุ่มๆเตรียมฟืนเหมือนเป็นการฝึกฝีมือไปในตัวขนาดเฉินเปียวตอนนี้ยังมีพละกำลังเพิ่มขึ้นเขายังหาสมุนไพรมาให้ต้มเป็นยาบำรุงให้ท่านผู้เฒ่าทั้งหลายเขากำพร้าแต่เด็กแม่ป่วยเสียชีวิตส่วนบิดาก็ตกเขาจากการล่าสัตว์เขาเลยอยู่ตัวคนเดียวมาแต่เด็กจนมาเจอภรรยาที่ตอนนั้นนางขายตัวเองเพื่อนำเงินไปทำศพบิดาเขาเลยเข้าช่วยโดยไม่ได้คิดอะไรมากแต่อิงอิงก็ตามมาดูแลเขาจนได้กราบไหว้ฟ้าดินกันแบบง่ายๆจนมาเจอขบวนอพยพแรกๆก็ไม่ได้สนิทอะไรกันแต่พอกลุ่มเหลือเล็กลงทำให้ได้รู้จักกันมากขึ้นเขาถือว่าโชคดีที่เจอคนที่จริงใจ

ทุกคนเหมือนรู้หน้าที่ตัวว่าต้องทำอะไร

ชิงอี่คิดว่ากลุ่มนางขนาดเท่านี้กำลังพอไม่เยอะเกินไป ดูแลพอทั้วถึง

ในขนาดที่เธอกำลังชื่นชมกลุ่มตัวเองก็รู้สึกการเคลื่อนไหวบางอย่างเลยตามไปดู พอชิงอี่ตามไปถึงก็เจอกับสัตว์ตาแดงขนาดเล็กกำลังมองเธอกลับมา

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่66 ประกาศรัชทายาท [จบ]

    ฮูหยินใหญ่ยืนดูท่านหมอตรวจลูกสะใภ้ด้วยความห่วงใย ลูกสะใภ้นางปกติแข็งแรงไม่เคยนอนป่วย จะเป็นอะไรหรือไม่นะพอท่านหมอตรวจเสร็จก็หันมายิ้มแล้วบอกอาการ"ชีพจรมงคล นางกำลังตั้งครรภ์ได้เดือนหนึ่งแล้ว..เดี๋ยวข้าจัดยาแก้แพ้อาการและบำรุงครรภ์ให้ ช่วงนี้ก็ให้ฮูหยินน้อยนอนพักให้มาก" พอท่านหมอบอกว่าลูกสะใภ้นางตั้งครรภ์ฮูหยินใหญ่ถึงกับยิ้มเต็มใบหน้าด้วยความดีใจ"อี่เอ๋อกำลังจะมีทายาทให้ตระกูลไป๋..ดีๆ ต่อไปนี้จวนเราจะได้คึกครื่น"นางจะมีหลานแล้ว "เจ้าเป็นไงบ้าง ต่อไปนี้ห้ามออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนแล้วนะ ต้องดูแลตัวเองด้วย"ชิงอี่พอได้ฟังแม่สามีบอกก็ทำหน้าเซง งานเธอมีออกเยอะแยะ ไหนจะอ๋อนตวนคิดกอกบฏอีก จะให้เธอนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ไม่มีทาง แต่ตอนนี้ขอนอนหลับตาก่อน บ้านหมุนลืมตาไม่ไหวจริงๆ ฮูหยินใหญ่อยู่ดูแลลูกสะใภ้อย่างใกล้ชิด แล้วสั่งให้ในครัวทำโจ๊กเกลือกับยำผักดองให้ลูกสะใภ้กินรองท้อง แล้วไม่ลืมให้คนไปส่งข่าวบอกบ้านคนสกุลหลีให้รับรู้ข่าวดีนี้ด้วย พระชายาจิวจิวรู้ข่าวว่าพี่สะใภ้ตั้งครรภ์ก็รู้สึกอิจฉา พี่สะใภ้ผู้นี้วันๆทำแต่งานแถมยังออกรบกับสามีอีก ร่างกายทำงานหนักไม่น่าจะท้องได้ง่าย ส่วนตัวนางเองบำรุงทุก

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่65 กองกำลังของอ๋องต้วน

    เมื่อกล้องอินฟาเรดจับความร้อนของคนได้และตรวจสอบจนมั่นใจว่าเป็นทหารของอ๋องตวนไม่ใช้ชาวบ้าน แม่ทัพหนุ่มก็เตรียมให้ทุกคนโจมตี แต่ชิงอี่กลับให้ใช้ยาพิษเธอยิงใส่กลุ่มทหารที่มีเกือบร้อยนายอย่างตั้งตัวไม่ติดพร้อมปืนเก็บเสียง การโจมตีต้องให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเพื่อไม่ให้ทหารที่ซ้อนตัวกลุ่มอื่นรู้ตัวเธอยังให้ธนูที่สามารสยิงลูกธนูได้ครั้งละ4ดอกและยิงโดนเปาอย่างแม่นยำแก่ทหารฝีมือดีของสามี เมื่อจัดการทหารกลุ่มแรกได้ก็หาทหารกลุ่มอื่นที่ซ้อนตัวกระจายทั่วป่า "ถ้าเรามัวแต่หาที่ละกลุ่มแบบนี้จะเสียเวลา ไม่สู้เราแยกกลุ่มกันไปจัดการน่าจะดีกว่า"อ๋องชินเสนอแนะความคิดซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็คิดตาม ทั้งหมดเลยจัดกลุ่มๆละ5คนเพื่อแยกตัวไปโจมตีและนัดมารวมตัวที่ชายป่าเมื่อเสร็จงาน ชิงอี่ให้อาวุธพิษและกล้องอินฟาเรดและบอกวิธีการใช้ ป่าแห่งนี้กล้างใหญ่ การหากลุ่มคนนั้นไม่บากแต่มันต้องแยกให้ออกก่อนว่าผู้คนกลุ่มนั้นเป็นชาวบ้านจริงหรือทหารในยามค่ำคืนแบบนี้สิยาก เมื่อแยกตัวกลุ่มของไป๋เฮอหมิงซึ้งแนนอนมีเขากับภรรยาและเจ้าสองเผือกเป็นผู้ช่วย ก็ทำอะไรถนัดขึ้นเพราะไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย สองสามีภรรยาให้เจ้าสองเผือกหากลุ่มคนให้ เ

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่64 อ๋องชินความจำกลับคืนมม

    ไป๋เฮอหมิงมองอ๋องตวนตรงๆอย่างไม่หลบสายตา อ๋องตวนเลยยกจอกสุราขึ้นมายกตรงหน้าให้แม่ทัพหนุ่มหเป็นการชนจอก ชิงอี่ที่มองการกระทำของอ๋องผู้นี้ก็ให้รู้สึกหมั่นใส้ยิ่งหนัก คนอะไรแค่เห็นหน้าก็อยากชกหน้า ด้วยฮองเต้ไม่ได้จัดงานมานาน งานเลี้ยงคืนนี้จึงจัดดึกจนฮองเฮาต้องเตือนฝ่าบาทว่าดึกแล้วควรเสด็จกลับตำหนักไปพักได้แล้ว ฮองเต้ถึงลุกแล้วกลับ แต่ก่อนกลับก็หันไปมองหน้าโอรสองค์โตก่อนจะเสด็จออกจากงาน ขันทีประกาศเสียงดังการเสด็จกลับของฮองเต้ ทุกคนในงานจึงลุกขึ้นคำความเคารพพอองค์เหนือหัวกลับองค์ชายและองค์หญิงก็เริ่มออกจากงานเลี้ยงกลับตำหนักที่พัก แขกในงานก็เตรียมตัวกลับเช่นกันเพราะดึกมากแล้ว องค์ชายสามเดินกลับตำหนักแต่ก่อนกลับพระชายาก็เดินมาหาชิงอี่แล้วกำชับให้เธอพาหลัวหลัวไปเที่ยวที่วังลิ่วหลง คนจวนโหวก็เตรียมตัวกลับ ชิงอี่เดินข้างแม่สามีโดยมีพ่อสามีเดินนำ คืนนี้ฮูหยินไป๋รู้สึกภูมิใจมากที่มีแต่คนชมลูกสะใภ้ไม่ขาดปากว่าเหมาะสมกับตระกูลไป๋เป็นอย่างมากเพราะนางทั้งสง่างามและเก่งสมกับเป็นภรรยาแม่ทัพลือชื่อรถม้าจวนโหวมีมา2คัน ของท่านโหวหนึ่งคันกับของแม่ทัพไป๋อีกหนึ่งคัน กลับถึงจวนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน พอก

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่63 งานเลี้ยงในวังหลวง

    การที่อ๋องชินมาประทับที่จวนโหว ทำให้สองสามีภรรยาคุยกันมากขึ้น ชิงอี่รู้ว่าสามีเธออยากให้ทั้งสองได้มีโอกาสเรียนรู้กันใหม่เพราะแต่เริ่มอ๋องชินไม่พยามเปิดใจให้ภรรยาเลยอ๋องหนุ่มห่วงแต่กองทหารไม่เคยใส่ใจพระชายา การที่อ๋องหนุ่มความจำเสื่อมอาจเป็นโอกาสดีของไป๋จิวจิวก็ได้เพราะอ๋องชินตอนนี้ดูเอาใจใส่พระชายากว่าแต่ก่อนมากตอนร่วมโต๊ะรับมื้อเย็นชิงอี่ก็เห็นได้ว่าอ๋องหนุ่มคอยเอาใจพระชายาจนนางยิ้มอย่างมีความสุข พระชายาจิวจิวช่วงนี้ดูสดใสใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ตอนนี้อ๋องชินพักราชการรักษาตัวจนกว่าจะจำอะไรได้เหมือนเดิมถึงกลับไปรับตำแหน่ง ที่จริงแล้วความจำของอ๋องชินกลับมาเกือบหมดแล้ว เขาจำการต่อสู้ในสนามรบได้แต่ยังจำเรื่องราวในชีวิตตัวเองไม่ได้ ทุกเช้าเฮอหมิงจึงให้อ๋องหนุ่มฝึกการต่อสู้ทุกวันเพื่อความคล่องตัวและได้เกิดความเคยชิน ซึ่งอ๋องหนุ่มก็ไม่ทำให้แม่ทัพไป๋ผู้นี้ผิดหวัง ใกล้งานเลี้ยงฉลองในวังหลวง ฮูหยินเหล่าขุนนางต่างก็ไปร้านผ้าเพื่อตัดชุดใส่ไปงาน แม่สามีก็ให้สาวใช้มาเรียกชิงอี่ไปพบเพื่อเลือกผ้าไว้ใส่ไปงานเลี้ยงไปถึงเรือนใหญ่เห็นแม่สามีนั้งอยู่กับพระชายาจิวจิว เธอเข้าไปคารวะ "ลูกสะใภ้มาแล้ว

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่62 กลับเมืองหลวง

    อ๋องชินถึงจะรักษาจนเลือดที่คั่งสลายหมดและขาก็ปกติแล้วแต่เขาก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่่ดี ชายหนุ่มอยากกลับไปหาท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่อยากอยู่ที่นี้ เขาไม่เข้าใจว่าในอดีตเขาจะจับดาบฆ่าคนได้เหรอ เขาชอบปลูกผักอยู่อย่างสงบมากกว่ามาจับดาบทางกองกำลังทหารก็กลับมาสงบอย่างเดิมเมื่อมีแม่ทัพปีศาจมาคุม แล้วเรื่องที่แม่ทัพหนุ่มไม่อยากได้ยินก็มาถึงจริงๆ"มีคำสั่งให้พวกเราพาท่านอ๋องกลับเมืองหลวง""แต่ถ้าเราไปจะไม่มีใครเฝ้าชายแดนนะ"ชิงอี่ไม่เข้าใจเพราะถ้าให้พวกเธอพาอ๋องชินกลับแล้วชายแดนจะอยู่ยังไง ถึงตอนนี้จะดูสงบแต่มันก็ยังวางใจไม่ได้ ต้องมีคนเฝ้าระวังตลอด"ฝ่าบาทส่งแม่ทัพเหอมาคุมแทนชั่วคราว เรื่องที่อ๋องชินความจำเสื่อมเข้าหูพระองค์ เลยมีคำสั่งให้พาท่านอ๋องกลับไปรักษาตัวด่วน"ก่อนกลับทั้งสองก็เตรียมเสบียงให้เหล่าทหารเต็มคลังเสบียงเพื่อให้ทหารได้รับอาหารที่มีประโยชน์และอิ่มท้อง "ระยะทางกลับเมืองหลวงห่างไกลเดินทางเป็นเดือนอาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้ แบบนี้ระหว่างทางเราก็ต้องระวังตัวนะสิ"หญิงสาวคิดหนัก ถ้าลำพังเธอกับสามีไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่อ๋องชินนี้สิตอนนี้เขาเหมือนชายหนุ่มธรรมดาไม่มีวรยุทธใดๆ อันตรายเกิดกับเข

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่61 ศัตรูที่มองไม่เห็น

    "ชินหลง..เป็นเจ้าจริงด้วย"เฮอหมิงเดินเข้าไปใกล้อ๋องหนุ่มที่ตอนนี้ยืนงงสับสนไปหมดว่าคนผู้นี้เรียกใคร"ท่านเรียกข้าหรือ"ชายหนุ่มชี้ตนเอง "ใช้นะสิ ท่านรู้มั้ยจิวจิวภรรยาท่านพอรู้ว่าท่านหายไปก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ ถึงขนาดให้สามีข้าออกตามหาท่านนะ"ชิงอี่พูดคำปกติตามสามี เพราะไม่อย่างให้ใครรู้ว่าชายผู้นี้เป็นใคร"ข้าต้องขออภัย เพราะเกิดอุบัติเหตุทำให้ความจำข้าหายไป ข้าเป็นใครแม้ตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออก ""เจ้าเป็นน้องเขยข้า เป็นแม่ทัพใหญ่ เมื่อสองเดือนที่แล้วอยู่ๆเจ้าก็หายตัวไปไม่มีร่องรอย ทุกคนเป็นห่วงเจ้ามากโดยเฉพาะบิดาเจ้า"อ๋องชินมีสีหน้าสับสน เขาตั้งตัวไม่ติด ตลอด2เดือนที่อยู่นี้เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน เขารู้สึกพอใจในชีวิตทุกวันนี้ ยังคิดว่าจะอยู่ดูแลผู้เฒ่าไปตลอด"ท่านกังวลเรื่องใดหรือ"เฮอหมิงเห็นความสับสนกังวลในสายตาของอ๋องหนุ่ม "ข้าเป็นห่วงท่านผู้เฒ่าทั้ง2ขอรับ"อ๋องหนุ่มตอบอย่างสุภาพพอผู้เฒ่าหยางได้ฟังก็ยิ้ม"เจ้าไม่ต้องห่วงพวกข้า เราสองผัวเมียอยู่มาได้ตั้งหลายปี ถ้าเจ้าคิดถึงพวกข้ามีเวลาว่างก็แค่แวะมาหาก็ได้"เมื่อผู้เฒ่าหยางพูดแบบนั้นชายหนุ่มเลยตัดสินใจกลับไปกับสองสามีภรรยา

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่57 ข่าวใหญ่แห่งวังหลวง

    ขนาดนั้นทหารยามที่ได้ยินเสียงการต่อสู้ก็เข้ามา พอเห็นสองนักฆ่าตาแดงถึงกับไปไม่ถูก ทั้งสองจึงใช้จังหวะนั้นหนี แต่ทหารก็ตั้งสติได้แล้วตามล่าผู้ร้าย ไป๋เฮอหมิงจึงพาชิงอี่เข้าไปแอบในมิติ พอทหารวิ่งไปอีกทางก็พากันออกมาแล้ววิ่งไปเพื่อออกจากวังหลวง แต่ด้วยทหารเต็มวังหลวงไม่ใช้เรื่องง่ายที่ทั้งคู่จะหนีออกไ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่55 อาวุธฮูหยิยไป๋น่าเกรงขามยิ่งนัก

    กองทัพพอมาถึงเขตชายแดนฮัวเปยแม่ทัพไป๋ก็ตั้งทัพออกรบทันทีโดยไม่มีการพัก "ท่านใส่ชุดนี้ไว้ข้างในก่อนออกไปรบ มันเป็นชุดนาโนช่วยป้องกันตัวท่านได้"ชิงอี่เอ่ยบอกแม่ทัพหนุ่ม ชายหนุ่มเลยเอาชุดมาใส่ไว้ด้านใน ส่วนชิงอี่ไป๋เฮอหมิงก็จะหาชุดเกราะให้นางใส่ แต่หญิงสาวไม่ชอบเพราะดูมันหนักไม่คล่องตัวเธอเลือกใส่ชุด

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่48 ข่าวลือแม่ทัพไป๋มีลูกกับคุณหนูไป๋

    เมื่อมาส่งหญิงสาวถึงจวนเขาก็ลากลับ แต่หลัวหลัวน้อยกลับงอแงไม่ยอมให้ชายหนุ่มไป จนแม่ทัพหนุ่มต้องอุ้มจนเด็กน้อยหลับถึงกลับ แต่ก่อนกลับเขาก็ได้ส่งเครื่องมือส่งรหัสมอสไว้ให้หญิงสาวเพื่อมีอะไรก็ส่งรหัสบอกกัน หลีฟูพอแขกกลับเลยเดินเข้ามาหาบุตรสาวเพื่อถามข่าวคราว"เรียบร้อยมั้ยลูก.."เขาทั้งห่วงสำนักและห่ว

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-30
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่36 วังลิวหลง

    ถึงเมืองหลวงชิงอี่ก็ไม่ส่งองค์ชายสามกับพระชายาก่อน"หมดหน้าที่พวกหมอมฉันแล้วขอตัวก่อนนะเพคะ""เจ้ามาเที่ยวหาเราบ้างนะพาหลัวหลัวมาด้วย"พอจะแยกทางพระนางก็อดคิดถึงสหายไม่ได้"เพคะ สิ่งนี้ติดตัวไว้ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินหมุนกระบอกมันจะเป็นสัญญาณแล้วคนของสำนักพยักบินจะมาชวยเพคะ"บอกลาแล้วกลับสำนักพยักบินเพื่

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-26
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status