Masuk“ท่านอ๋องอย่ากริ้วไปเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมค
“พวกกระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” บรรดาขุนนางรีบกล่าวรับคำเสียงดัง พวกเขาเห็นเครื่องมือแปลกประหลาดโผล่มาอีกก็พากันคาดหวังไม่น้อยว่าการปลูกพืชครั้งนี้จะสามารถทำได้อย่างรวดเร็ว หากต้องรอชาวบ้านและทหารให้ขุดดินแห้งแข็งที่เกิดจากภาวะภัยแล้งคงต้องใช้เวลาเนิ่นนานแน่“พวกเจ้าแบ่งงานกันจัดการให้ดีก็แล้วกัน ไปได้แล้ว อีกไม่นานก็จะมื้อเย็น อย่าลืมเรียกคนที่ไปขุดคลองกลับมาพักผ่อนก่อนเล่า ไม่ต้องทำงานยามดึกดื่นให้เสียสุขภาพนักหรอก อย่างไรก็มีเครื่องไม้เครื่องมือหลายอย่างให้พวกเจ้าใช้ได้อย่างไม่หนักแรงแล้ว” จิ้งอ๋องถึงจะดูดุร้าย แต่พระองค์ก็ทรงคำนึงถึงบริวารที่ต้องทำงานหนักให้กับพระองค์ด้วยเช่นเดียวกัน“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงห่วงใย พวกกระหม่อมขอทูลลา” ขุนนางทั้งหลายเองก็เพิ่งเคยทำงานใกล้ชิดกับจิ้งอ๋องเป็นครั้งแรก พอได้ทำงานร่วมกันมานานหลายวันก็ทำให้ขุนนางเหล่านี้รู้ว่าจิ้งอ๋องไม่ใช่แค่ร
“อ่า...พี่จะไปตกปลาให้เจ้าช่วงบ่ายได้ไหมน้องหญิง ตอนนี้ใกล้มื้อเที่ยงมากแล้วนะ พี่ว่าเจ้ากินข้าวก่อนดีกว่า” จิ้งอ๋องคิดไม่ถึงว่าเจียงหว่านจะอยากกินปลาอีกแล้ว วันก่อนโน้นพระองค์ก็ตกปลามาให้นางรอบหนึ่งแล้ว“ก็ได้เพคะ” เจียงหว่านพยักหน้าอย่างเข้าใจ ปลาแถวนี้ไม่ได้มีมากเหมือนตอนที่พวกนางไปเทศกาลล่าสัตว์ หลังมื้อเที่ยง เจียงหว่านก็ง่วงนอนอีกแล้ว นางปล่อยให้จิ้งอ๋องไปตกปลากับทหารองครักษ์ไม่กี่คน ส่วนตนเองก็เข้าไปนอนในห้องอย่างสบายใจ ช่วงนี้เจียงหว่านง่วงบ่อยมาก แต่พอให้หมอหลวงมาตรวจก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติกับร่างกายของนางแต่อย่างใด จิ้งอ๋องขี่ม้าไปยังต้นน้ำพร้อมองครักษ์หลายคนโดยมีคันเบ็ดวิเศษและเหยื่อที่ยังเหลืออยู่เล็กน้อย
“ก็ได้ ก็ได้” จิ้งอ๋องมองใบหน้างามของเจียงหว่านก่อนจะเคลื่อนม้าออกไปด้านข้างแทนและปล่อยให้เจียงหว่านได้มองการทำงานของทหารต่อ“เสด็จพี่เพคะ พระองค์คิดจะขุดคลองเชื่อมต่อไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ ด้วยหรือไม่เพคะ ยังไงตอนนี้บ่อน้ำของหมู่บ้านก็แห้งขอดหมดแล้ว” เจียงหว่านหันไปถามจิ้งอ๋องหลังมองดูทหารทำงานได้ระยะหนึ่งแล้ว“แบบนั้นจะไม่เสียเวลาแย่หรือน้องหญิง เจ้ากำลังท้องอยู่ด้วย พี่อยากรีบพาเจ้ากลับไปเมืองหลวงมากกว่า” จิ้งอ๋องคิดว่าปัญหาใหญ่ถูกแก้ไขไปมากแล้ว ส่วนที่เหลือหากปล่อยพวกขุนนางจัดการกันเองก็น่าจะดีกว่า“ไม่หรอกเพคะ ในเมื่อเรามีรถขุดถึงสามคัน การขุดคลองสายเล็กผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ คงใช้เวลาไม่น่าจะเกินสิบวันนะเพคะ หม่อมฉันอยากให้ชาวบ้านมีน้ำไว้ปลูกพืชผักหลังจากแห้งแล้งมานาน” เจียงหว่านบอกความคิด
“นั่นมันอะไรกันน่ะ เหตุใดจึงได้ตัดต้นไม้ใหญ่ขนาดนั้นได้เร็วนัก” ขุนนางท่านหนึ่งอดกระซิบถามเสนาบดีกรมเกษตรเบา ๆ ไม่ได้ เขาเป็นลูกน้องที่ติดสอยห้อยตามเจ้านายอย่างเสนาบดีมาด้วยในครานี้“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันเล่า ได้ยินว่าของวิเศษนี้เป็นพระชายาจิ้งอ๋องใช้เส้นสายหาซื้อมาเลยนะ ราคาแพงไม่น้อย” เสนาบดีกรมเกษตรบอกไปเท่าที่พอจะรู้ข้อมูลมาบ้างเล็กน้อย เขาไม่กล้าซักไซร้เรื่องเงินที่จิ้งอ๋องขอเบิกไปทหารทั้งห้านายที่มีเลื่อยยนต์ช่วยตัดต้นไม้ต่างใช้ความเร็วเต็มที่ในการทำงาน พวกเขาตัดต้นไม้จนเหลือแค่ตอสูงแค่หนึ่งคืบเอาไว้ให้รถขุดของจิ้งอ๋องกับคนอื่น ๆ สามารถขับเข้าไปด้านในได้สะดวก ซึ่งหน้ากว้างที่พวกเขาตัดเอาไว้ก็ประมาณสิบวาได้ โดยทหารใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็สามารถตัดต้นไม้ที่เคยสูงใหญ่ออกไปเป็นทางให้รถขุดเข้าไปถึงแม่น้ำใหญ่จนได้ในที่สุด“
เจียงหว่านรอจนจิ้งอ๋องจับที่จับด้านข้างดีแล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนรถขุดตรงไปยังลานแล้ววกกลับอย่างช้า ๆ นางยังสอนวิธีการใช้ที่ตักด้านหน้าเอาไว้ขุดลอกคูคลองให้จิ้งอ๋องฟังด้วย โดยเจียงหว่านหยุดรถแล้วปรับก้านขุดด้านหน้ายกขึ้นสูงแล้วปล่อยลงอย่างเร็ว เพียงแต่นางรีบหยุดมันเอาไว้ก่อนที่ตักด้านหน้าจะขุดหลุมในจวนเจ้าเมืองจนเป็นรูไปเสียก่อน“เสด็จพี่เข้าใจวิธีใช้หรือยังเพคะ” เจียงหว่านหันไปถามด้วยสีหน้าจริงจัง หากว่าจิ้งอ๋องไม่เข้าใจ นางจะต้องสอนเขาอีกสักหลายครั้ง เพราะการใช้งานรถขุดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับมือใหม่“เอ่อ...น้องหญิงช่วยสอนอีกทีได้หรือไม่” จิ้งอ๋องตรัสด้วยความขัดเขิน พระองค์มัวแต่ตกตะลึงที่รถรูปร่างแปลกประหลาดสามารถเคลื่อนที่ได้โดยไม่ต้องใช้คนลากหรือม้าลากเลยแม้แต่น้อย ปุ่มกลม ๆ มากมายที่เจียงหว่านสอนพระองค์ก่อนหน้านี้ก็จำแทบไม่ได้สักอย่า
“น้องหญิงอย่าได้กังวลไป เสด็จพ่อประทานเงินช่วยเหลือมามากถึงหนึ่งแสนตำลึงเลยนะ ไม่่ว่าน้องหญิงอยากซื้อสิ่งใดก็สามารถบอกพี่ได้” จิ้งอ๋องตรัสด้วยสีพระพักตร์จริงจัง พระองค์รู้ดีว่าสิ่งของที่เจียงหว่านสามารถนำออกมาได้นั้นจะต้องเป็นประโยชน์มากกว่าที่พวกขุนนางจะหามาได้แน่“ทราบแล้วเพคะเสด็จพี่ รอหม่อมฉันคุยกับพ่อค้าก่อนแล้วจะบอกเสด็จพี่อีกครั้งดีไหมเพคะ” เจียงหว่านยิ้มตอบ นางกำลังคิดอยู่ว่าต้องขอเงินสักเท่าไหร่ให้เหมาะสมกับเครื่องขุดสุดวิเศษที่นางกำลังจะแลกในวันพรุ่งนี้“ได้สิ น้องหญิงรีบกินข้าวก่อนค่อยคุยกันต่อ” จิ้งอ๋องพอรู้ว่าเจียงหว่านคิดวิธีการขุดคลองได้แล้วก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษเจียงหว่านพยักหน้ารับคำแล้วกินอาหารที่จิ้งอ๋องคีบให้อย่างสบายอารมณ์ ในเมื่อนางรู้แล้วว่ามีเครื่องขุดราคาถูกกว่าอยู่แล้ว แน่นอนว่าเจียง
ตำหนักเฟิ่งหวง“คิดไม่ถึงว่าจิ้งอ๋องถึงกับไม่พานางมาพบเราก่อน” ฮองเฮาจิกเล็บลงบนฝ่ามือด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พระนางอุตส่าห์แต่งตัวรอให้พวกเขามาพบตามธรรมเนียม
“พระสนมชมเกินไปแล้วเพคะ” เจียงหว่านกล่าวอย่างถ่อมตัว“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าไปนั่งเถอะ จากนี้เจ้าก็เรียกเราว่าเสด็จแม่เหมือนจิ่นเอ๋อก็ได้นะพระชายา อย่าได้เรียกเราห่างเหินนัก
“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” เจียงซุนเจ๋อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขารอให้พระสนมกับคนอื่น ๆ เดินจากไปก่อนจึงลุกขึ้นลากตัวเจียงหว่านออกจากวังไปอย่างรวดเร็ว เจียงม่านหรูที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามหลังออกไปเช่นเดียวกัน นาง
ณ จวนจิ้งอ๋อง บรรยากาศยามนี้มีแต่เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วตามมารยาท เหล่าขุนนางและลูกน้องมากมายถึงจะรู้ว่าจิ้งอ๋องไม่เต็มใจแต่งกับบุตรีขุนนางเจียงก็ตามที แต่ด้วยเพราะอุบัติเหตุในวังหลวงเมื่อเดือนก่อนทำให้พระองค์จำใจรับราชโองการพระราชทานสมรสนี้มาหนึ่งเดือนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้มีขุนนางมากม