ตำหนิ

“พระสนมชมเกินไปแล้วเพคะ” เจียงหว่านกล่าวอย่างถ่อมตัว

“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าไปนั่งเถอะ จากนี้เจ้าก็เรียกเราว่าเสด็จแม่เหมือนจิ่นเอ๋อก็ได้นะพระชายา อย่าได้เรียกเราห่างเหินนักเลย” พระสนมหรงรู้สึกเอ็นดูลูกสะใภ้คนงามขึ้นมาไม่น้อยหลังจากเห็นกิริยามารยาทของนาง

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่” เจียงหว่านย่อกายคารวะอีกครั้งก่อนจะเดินไปนั่งด้านข้างของจิ้งอ๋องที่มาถึงก็เดินไปนั่งรอก่อนแล้ว

“พวกเจ้าอยู่ร่วมกันเป็นอย่างไรบ้างเล่า” พระสนมหรงมีคนอยู่ในจวนอ๋องก็จริงอยู่ เพียงแต่ข่าวที่พระนางได้มานั้นไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่ นางยังอยากให้ลูกสะใภ้กับลูกชายสนิทสนมกันให้มากกว่าที่เป็นอยู่

“จิ้งอ๋องดูแลหม่อมฉันดีมากเพคะ ขอเสด็จแม่โปรดวางพระทัย” เจียงหว่านพูดไปตามที่จิ้งอ๋องเคยบอกเอาไว้ นางกลัวว่าหากพูดไม่ถูกใจเขาแล้วอาจทำให้เขาไม่พอใจนางเอาได้

“แต่แม่ทำไมได้ข่าวว่าพวกเจ้ายังไม่ได้เข้าหอกันเล่า พวกเจ้ามัวทำอันใดกันอยู่ แม่อยากอุ้มหลานแล้วนะ” พระสนมหรงไม่อยากอ้อมค้อมอีก

“เอ่อ…” เจียงหว่านรีบหันไปขอคำตอบจากจิ้งอ๋องทันที เรื่องนี้นางทำคนเดียวจะได้อย่างไรเล่า หากจิ้งอ๋องไม่เข้าหอกับนางแล้วนางจะมีลูกได้อย่างไร

“พวกเราไม่รีบพะย่ะค่ะเสด็จแม่ ช่วงนี้ลูกยังต้องช่วยราชกิจเสด็จพ่อด้วย” จิ้งอ๋องรีบเอางานมาอ้างทันที ทั้งที่จริงแล้วพระองค์มีเวลาว่างไม่น้อย เพียงแต่จิ้งอ๋องไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจียงหว่าน พระองค์จึงไม่คิดจะเข้าใกล้นาง

“ไม่รีบอะไรกัน เจ้าอายุยี่สิบห้าแล้วนะจิ่นเอ๋อ” พระสนมหรงขมวดคิ้วมุ่น

“รออีกสักสองสามปีเถอะพะย่ะค่ะ ช่วงนี้บ้านเมืองยังไม่สงบนัก” จิ้งอ๋องยังคงไม่อยากร่วมหอกับเจียงหว่านจึงหาทางประณีประนอมกับพระมารดา

“นั่นจะได้อย่างไรกัน! แม่ไม่ยอมด้วย พวกเจ้าแต่งงานกันหลายวันแล้วแต่ยังไม่แม้แต่จะใกล้ชิดกันสักนิด แบบนี้พวกเจ้าจะให้แม่วางใจได้อย่างไร” พระสนมหรงเองก็เพิ่งเคยเห็นคู่แต่งงานที่ทำตัวห่างเหินกันเช่นนี้เป็นครั้งแรก

“เสด็จแม่อย่าเพิ่งกริ้วเลยนะเพคะ หม่อมฉันยังไม่หายดีจากการถูกลอบทำร้ายก่อนหน้านี้ ท่านอ๋องจึงไม่อยากทำให้หม่อมฉันลำบากเพคะ” เจียงหว่านเห็นว่าข้ออ้างของจิ้งอ๋องชักจะไม่ได้ผลจึงรีบเอ่ยปากช่วย

“จริงหรือ? แต่แม่ได้ยินมาว่าพวกเจ้าแม้แต่จะเสวยอาหารร่วมโต๊ะกันก็ยังไม่เคยเลยนี่นา พวกเจ้าเหตุใดจึงไม่ใช้เวลาร่วมกันบ้างเล่า” พระสนมหรงยังคงคาดคั้นต่ออย่างไม่ลดละ พระองค์อยากให้ลูกชายเปลี่ยนนิสัยที่เกลียดสตรีเสียที อีกอย่างพระนางยังคิดว่าเจียงหว่านไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นที่ลูกชายของพระนางเคยเกลียดด้วย

“เอ่อ...คือว่า…” เจียงหว่านนึกไม่ถึงว่าแม่สามีจะเอ่ยเรื่องพวกนี้ ปกติแล้วนางกับจิ้งอ๋องก็อยู่เรือนห่างกันมากมาแต่แรก ทำให้เจียงหว่านไม่ได้อยากทำตัวใกล้ชิดกับเขาอยู่แล้วจึงเลือกจะใช้ชีวิตในเรือนตนเอง

“ลูกจะพยายามหาเวลาร่วมโต๊ะกับนางพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องไม่อยากให้พระมารดาทรงกริ้วจึงรีบเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าเจียงหว่านไม่รู้จะพูดอะไร

“ดี ตอนนี้พวกเจ้าแต่งงานกันแล้ว อย่าลืมหน้าที่ของสามีภรรยาเล่า ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะหาเรื่องพวกเจ้าเอาได้ เข้าใจหรือไม่” พระสนมหรงเตือน

“ลูกเข้าใจแล้วพะย่ะค่ะ/เพคะ” ทั้งสองได้แต่ตกปากรับคำไปก่อน

“วันนี้พวกเจ้าอยู่ร่วมมื้อเที่ยงกับแม่นะ เสด็จพ่อเจ้าอยากพบลูกสะใภ้” พระสนมหรงส่งคนไปแจ้งฝ่าบาทแล้วเรื่องที่เจียงหว่านมาพบ

“เพคะ/พะย่ะค่ะ” พวกเขาทำได้แค่ต้องรับปากอีกครั้ง ทั้งที่ใจจริงพวกเขาอยากรีบกลับจวนตนเองตั้งแต่ถูกซักถามก่อนหน้านี้แล้ว

ระหว่างรอฮ่องเต้เสด็จมายังตำหนัก พระสนมหรงยังถามถึงความชอบของเจียงหว่านไปพลาง ๆ พระนางอยากให้ลูกชายรู้จักตัวตนของลูกสะใภ้เพิ่มมากขึ้น ในเมื่อพวกเขาไม่ยอมสร้างความสัมพันธ์กัน พระสนมหรงก็พร้อมที่จะเป็นตัวกลางทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จ!!!” เสียงขันทีประจำพระองค์ขานขึ้นเสียงดังเมื่อมาถึงหน้าประตูตำหนักของพระสนมหรงพร้อมขบวนเสด็จ

“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี” ทั้งสามคนทำความเคารพเต็มพิธีการทันที

“พวกเจ้าตามสบายเถิด มานั่งได้แล้ว วันนี้พระสนมเตรียมอะไรอร่อย ๆ เอาไว้ให้เราบ้างเล่า” ฮ่องเต้ตรัสพร้อมแย้มสรวลออกกว้าง พระองค์ชอบมาเสวยอาหารในตำหนักพระสนมหรงที่สุด เพราะนางชอบหาอาหารแปลก ๆ มากินอยู่บ่อย ๆ ทำให้พระองค์ได้เปิดหูเปิดตาทุกครั้งไป

“ส่วนใหญ่เป็นของที่ฝ่าบาทชอบทั้งนั้นเพคะ” พระสนมหรงแย้มสรวลบอก

“ดี ดี เราไม่ได้กินของอร่อยมาหลายวันแล้ว” ฮ่องเต้ตรัสอย่างอารมณ์ดี

“ฝ่าบาทเพคะ นี่เจียงหว่านลูกสะใภ้ของหม่อมฉัน” พระสนมหรงแนะนำเจียงหว่านที่นั่งอยู่ข้างจิ้งอ๋องฝั่งตรงข้าม

“โอ้ งดงามนัก เหมาะสมกับจิ่นเอ๋อมาก” ฮ่องเต้มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง

“ฝ่าบาทชมหม่อมฉันเกินไปเพคะ” เจียงหว่านนึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะตรัสชมนางต่อหน้าเช่นนี้จริง ๆ ทั้งที่เจียงหว่านเองก็ไม่ได้คิดว่าตนเองหน้าตาโดดเด่นกว่าบุตรีขุนนางคนอื่นมากนัก

“เราพูดเรื่องจริงต่างหาก ว่าแต่เมื่อไหร่พวกเจ้าจะมีหลานให้เราอุ้มเล่า เจ้าใหญ่ตอนนี้ลูกโตจนวิ่งได้แล้วนะ เจ้ารองอย่างเจ้าเมื่อไหร่จะมี” ฮ่องเต้หันไปตรัสกับจิ้งอ๋องด้วยสีหน้าคาดหวัง

“ลูกอยากรอให้ความสัมพันธ์ดีกว่านี้ก่อนพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” จิ้งอ๋องตอบอย่างขอไปที พระองค์ได้แต่หงุดหงิดที่ถูกเร่งเร้าเรื่องแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธเจียงหว่านที่ทำให้พระองค์ต้องแต่งงานด้วย

“เพ้ย! ตามธรรมเนียม แต่งงานแล้วต้องเข้าหอ แต่พวกเจ้ากลับไม่แม้แต่จะปฏิบัติตามธรรมเนียมเลยสักครั้ง แล้วยังจะให้เรารอความสัมพันธ์บ้าบออะไรของเจ้ากันเจ้ารอง” ฮ่องเต้ทรงกริ้วขึ้นมาทันที

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!” เจียงหว่านรีบลุกขึ้นลงไปคุกเข่าโขกศรีษะให้กับฮ่องเต้ที่นางเพิ่งพบเจอเป็นครั้งแรก เจียงหว่านไม่คิดว่าพระองค์จะทรงกริ้วมากถึงขนาดนี้เพียงแค่เรื่องการเข้าหอของตนเอง

“โธ่ ฝ่าบาทเพคะ ดูสิพระองค์ทำลูกสะใภ้หม่อมฉันหวาดกลัวไปหมดแล้ว หมัวมัวพยุงพระชายาขึ้นมาเร็วเข้า” พระสนมหรงรีบเอ่ยปราม พระนางเคยชินกับท่าทีเช่นนี้ของฮ่องเต้มาหลายปีแล้ว

“เพคะพระสนม” หมัวมัวคนสนิทรีบเดินไปพยุงเจียงหว่านกลับมานั่งใหม่

“เฮ้อ เรื่องนี้เราจะไม่เอาเรื่องก็ได้ แต่พวกเจ้าก็อย่าให้เรารอนานนักเล่า เราอยากเห็นว่าลูกพวกเจ้าจะน่ารักมากแค่ไหน” ฮ่องเต้กำชับอีกคำรบหนึ่ง

“ลูกทราบแล้วพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” จิ้งอ๋องรีบรับคำก่อนที่ฮ่องเต้จะทรงกริ้วไปมากกว่านี้ พระองค์เห็นท่าทางเจียงหว่านที่หน้าซีดลงก็ได้แต่คิดว่านางช่างขี้ขลาดเกินไปจริง ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเถียงพระองค์ฉอด ๆ คงเพราะฮ่องเต้แสดงท่าทีดุร้ายออกมาจนทำให้นางรู้สึกตกใจกระมัง นางจึงได้เป็นเช่นนั้น

พระสนมหรงกลัวว่าอาหารมื้อนี้จะกร่อยเสียก่อนจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยและชวนฮ่องเต้เสวยพระกระยาหารแทน เจียงหว่านเองก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของฮ่องเต้ นางได้แต่คิดว่าพระสนมหรงช่างมีความสามารถนักที่กล้าอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ผู้เป็นโอรสสวรรค์ ขนาดนางเพียงอยู่ห่าง ๆ และเห็นท่าทางอันน่าเกรงขามของฝ่าบาทยังรู้สึกกลัวเลย

กว่าอาหารมื้อนี้จะจบลง เจียงหว่านก็ถึงกับเหงื่อไหลไคลย้อยเพราะความรู้สึกหวั่นเกรงต่อพระบารมีของฮ่องเต้ นางแทบจะไม่ได้แตะต้องอาหารบนโต๊ะสักเท่าไหร่ เพียงแต่เขี่ยอาหารในจานไปมาก็เท่านั้น

จิ้งอ๋องเห็นท่าทางของเจียงหว่านก็ไม่อยากตรัสอะไรมาก พระองค์ทำเพียงแค่พาเจียงหว่านกลับจวนเงียบ ๆ ก็เท่านั้น ส่วนเจียงหว่านเองก็สงบปากสงบคำไม่ต่างกัน นางกำลังคิดหนักเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงกำชับก่อนกลับเมื่อครู่นี้อีกครั้ง ฝ่าบาทอยากให้นางเข้าหอกับจิ้งอ๋องภายในหนึ่งเดือน แต่ในใจของนางกลับไม่อยากใกล้ชิดกับจิ้งอ๋องให้เสียเวลา นางยังคงอยากหาทางหย่าขาดจากจิ้งอ๋องเพื่อจะได้ใช้ชีวิตอิสระอยู่

เมื่อกลับถึงจวนอ๋อง ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกันกลับเรือนตนเองโดยไม่คิดจะเอ่ยถึงเรื่องในวังหลวงแม้แต่นิดเดียว เรื่องนี้ทำให้เจียงหว่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหลังจากถูกกดดันมาจากในวังเรื่องความสัมพันธ์