มดแดงแฝงพวงมะม่วง

ตำหนักเฟิ่งหวง

“คิดไม่ถึงว่าจิ้งอ๋องถึงกับไม่พานางมาพบเราก่อน” ฮองเฮาจิกเล็บลงบนฝ่ามือด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พระนางอุตส่าห์แต่งตัวรอให้พวกเขามาพบตามธรรมเนียมเพราะรู้ดีว่าคู่แต่งงานใหม่ในราชวงศ์จะต้องมาพบพระนาง แต่พระนางนึกไม่ถึงว่าจิ้งอ๋องจะตรงไปที่ตำหนักฉือหนิงของพระสนมหรงแล้วกลับออกจากวังไปเลยเช่นนี้

“เสด็จป้าอย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ ให้กงกงไปแจ้งข่าวจิ้งอ๋องที่จวนก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันคิดว่าจิ้งอ๋องคงไม่กล้าขัดพระราชเสาวนีย์” ฝูชิงหลิงหลานสาวฮองเฮาที่เติบโตมาในวังหลวงเอ่ยปลอบ นางเป็นบุตรีเสนาบดีกรมโยธาซึ่งเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฮองเฮา และถูกแต่งตั้งเป็นท่านหญิงตั้งแต่ยังเด็ก

“ฮึ! เราคิดว่าจิ้งอ๋องคงหาทางไม่มาพบเราเป็นแน่ เจ้าก็รู้ว่าเราอยากได้กำลังทหารของเขามามอบให้องค์ชายใหญ่มานานแล้ว เขาคงกลัวว่าเราจะเอ่ยปากขอกองกำลังส่วนตัวของเขาอีกกระมัง” ฮองเฮานึกเจ็บใจไม่น้อยที่ถูกแย่งทหารไปเป็นจำนวนมาก ทำให้อำนาจของพระกูลฝูของพระนางตกต่ำลงเนื่องจากในตระกูลไม่มีผู้มีความสามารถทางการทหารเลยแม้แต่คนเดียว

“หลานคิดว่าไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นหรอกเพคะ หรือว่าเสด็จป้าจะให้หลานไปเชิญจิ้งอ๋องมาพบที่นี่ดี” ฝูชิงหลิงแย้มยิ้มออกมา ในใจของนางนั้นอยากพบหน้าจิ้งอ๋องอย่างใกล้ชิดบ้าง หลังจากทำได้แค่แอบมองจิ้งอ๋องมานานหลายปี

“อย่าคิดนะว่าเราจะไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าก็รู้ว่าเราเอ็นดูเจ้ามากแค่ไหนชิงหลิง ป้าไม่อยากให้เจ้าเข้ามาข้องเกี่ยวกับจิ้งอ๋อง” ฮองเฮาตรัส

“แต่ว่าหากหลานได้แต่งเข้าจวนอ๋อง บางทีหม่อมฉันอาจสามารถชักจูงให้จิ้งอ๋องมอบกำลังทหารออกมาก็ได้นะเพคะเสด็จป้า หลานก็แค่อยากแบ่งเบาภาระของเสด็จป้ากับเสด็จพี่ใหญ่ก็เท่านั้น” ฝูชิงหลิงที่วางแผนการเอาไว้นานแล้วเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ นางอดอิจฉาในวาสนาของเจียงหว่านไม่ได้ที่นางได้แต่งเป็นพระชายาของจิ้งอ๋องทั้งที่เป็นเพียงบุตรีขุนนางชั้นต่ำ

“ฮึ! เราไม่ยอมให้จิ้งอ๋องได้รับการสนับสนุนจากพ่อของเจ้าหรอกนะชิงหลิง เจ้าลืมเรื่องนี้ไปได้เลย เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว เราอยากพักผ่อน” ฮองเฮาโบกพระหัตถ์ให้หลานสาวออกไปจากตำหนักของนาง ใช่ว่านางจะไม่อยากได้กำลังทหารของจิ้งอ๋อง เพียงแต่หากนางเสียหมากอย่างฝูชิงหลิงไป อำนาจที่นางเคยได้รับจากตระกูลฝูก็จะยิ่งลดน้อยถอยลงไป

“ท่านหญิงอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ ฮองเฮาแค่ต้องการใช้เวลาคิดเรื่องนี้อีกสักหน่อย ข้าคิดว่าอีกไม่นานท่านหญิงก็คงสมหวัง” นางกำนัลคนสนิทของฝูชิงหลิงเอ่ยปลอบระหว่างทางกลับตำหนักรับรองที่ฝูชิงหลิงพำนักประจำ

“อืม… เจ้าส่งคนไปสืบมาหรือยังว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นที่ตำหนักฉือหนิง” ฝูชิงหลิงเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ นางรู้แค่คร่าว ๆ ว่าวันนี้ฮ่องเต้ทรงกริ้วมาก

“เห็นว่าฝ่าบาทกริ้วที่จิ้งอ๋องยังไม่ได้เข้าหอกับพระชายาเจ้าค่ะ” นางกำนัลเอ่ยมาตามที่ทราบข้อมูล ข่าวที่หาได้จากตำหนักฉือหนิงนั้นได้มาไม่ง่ายนัก

“นั่นก็แสดงว่าจิ้งอ๋องถูกบังคับให้อภิเษกสินะ แบบนี้ข้าก็ยังมีโอกาสที่จะเข้าใกล้จิ้งอ๋องอยู่” ฝูชิงหลิงแย้มรอยยิ้มบางออกมาอย่างหมายมาด นางเฝ้ามองจิ้งอ๋องเติบโตขึ้นมาอย่างสง่างามหลายปีแล้ว ถ้าไม่ติดว่านางต้องคอยรับใช้ใกล้ชิดฮองเฮาอยู่ตลอด ฝูชิงหลิงคงวางแผนให้ตัวเองได้เข้าไปอยู่จวนจิ้งอ๋องเนิ่นนานแล้ว น่าเสียดายที่พอจิ้งอ๋องเริ่มเข้าวัยหนุ่ม พระองค์ก็เสด็จไปคุมกองทัพที่เมืองชายแดนอยู่นานเกือบสิบปี ก่อนจะกลับมาเมืองหลวงเมื่อสองปีที่แล้วนี้เอง และเพราะชื่อเสียงเกลียดสตรีของจิ้งอ๋องก็ทำให้นางไม่กล้าทำเรื่องเกินเลยไปนัก ฝูชิงหลิงอยากให้จิ้งอ๋องรักนางเหมือนที่นางรักพระองค์

“ข้าว่าพระชายาผู้นั้นคงไม่เป็นที่พึงใจของท่านอ๋องมากกว่าเพคะ ท่านหญิงของหม่อมฉันที่ทั้งสวยงาม เก่งกาจขนาดนี้ต่างหากจึงจะเหมาะสมกับท่านอ๋องผู้องอาจ” นางกำนัลเอ่ยเยินยอเจ้านายอย่างไม่กระดากปาก ถึงแม้ว่าตนเองจะยังไม่เคยพบหน้าพระชายาจิ้งอ๋องก็ตามที

“อืม… รอให้ถึงงานเทศกาลครั้งหน้าเสียก่อน ข้าจะลองชวนจิ้งอ๋องมาสนทนาดูสักหน่อยว่าพระองค์คิดเห็นอย่างไรหากข้าจะเข้าไปเป็นพระชายารอง” ฝูชิงหลิงเอ่ยอย่างหมายมาด นางคิดว่าด้วยหน้าตาและชาติตระกูลอันสูงส่งของตนเอง จิ้งอ๋องจะต้องให้เกียรตินางได้ร่วมพูดคุยด้วยเป็นแน่

“ข้าจะช่วยท่านหญิงส่งข่าวให้เองเจ้าค่ะ” นางกำนัลคนสนิทยิ้มกว้างขึ้นมาทันที หากนางทำงานนี้สำเร็จล่ะก็ ท่านหญิงของนางต้องให้รางวัลก้อนใหญ่แน่

“ดี เจ้าไปเอาถุงหอมที่ข้าปักไว้ออกมาให้หน่อยสิ ข้าจะเอาสมุนไพรใส่เข้าไปไว้ให้เต็มให้หมด” ฝูชิงหลิงกลับมาถึงเรือนพักแล้วจึงเอ่ยปากบอกคนสนิท

“เจ้าค่ะท่านหญิง” นางกำนัลรีบเดินเข้าไปยังห้องด้านในทันที ท่านหญิงของนางมักจะทำถุงหอมหลายกลิ่นและแจกจ่ายให้กับบรรดาพระสนมในวังอยู่บ่อย ๆ จนได้รับคำชื่นชมจากบรรดาสตรีในวังเป็นจำนวนมาก

ข่าวเรื่องจิ้งอ๋องยังไม่เข้าหอกับพระชายาแพร่กระจายออกไปจากวังหลวงในเวลาไม่นานโดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งข่าวออกไปยังภายนอก เรื่องนี้ทำให้พระสนมหรงและฝ่าบาททรงกริ้วมาก แถมข่าวลือยังบอกว่าจิ้งอ๋องไม่ได้ชอบผู้หญิงเพิ่มมาอีกเรื่องด้วย ทำเอาพระสนมหรงถึงกับรับไม่ได้ขึ้นมาทันที

“บังอาจนัก! ใครกล้าปล่อยข่าวลือเรื่องลูกชายเราเช่นนี้” พระสนมหรงตบโต๊ะเสียงดังปังใหญ่ พระนางไม่เคยกริ้วมากขนาดนี้มาก่อน ทั้งที่ลูกชายตัวดีของนางแต่งงานแล้วแท้ ๆ กลับยังถูกกล่าวหาด้วยเรื่องเหล่านี้อีก

“พระสนมโปรดระงับโทสะ” หมัวมัวกลัวว่าเจ้านายจะโกรธจนเสียสุขภาพ

“เจ้าจะให้เราไม่โกรธได้อย่างไร ข่าวลือของจิ่นเอ๋อชักจะหนักข้อขึ้นทุกวัน แบบนี้ฝ่าบาทก็ยิ่งไม่ไว้ใจเขามากขึ้นน่ะสิ” พระสนมหรงตรัสอย่างกังวล

“คงไม่ขนาดนั้นหรอกเพคะพระสนม หม่อมฉันเชื่อว่าอีกไม่นานข่าวลือก็คงจะเงียบไปเองเหมือนทุกครั้ง” หมัวมัวทำได้แค่เอ่ยปลอบไปก่อนเท่านั้น

“เราว่าครั้งนี้ต่างออกไป ข่าวแพร่กระจายเร็วเกินไปจนไม่สามารถยับยั้งได้เหมือนกับครั้งก่อน ๆ” พระสนมหรงส่ายพระพักตร์อย่างหนักพระทัย

“เอ่อ...แล้วพระนางอยากให้หม่อมฉันทำสิ่งใดเพคะ” หมัวมัวเห็นสีหน้าที่จริงจังของพระสนมก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก เรื่องราวพวกนี้นางไม่อยากชี้นำพระสนมให้ตัดสินใจทำสิ่งใดหรือไม่ทำสิ่งใด

“เจ้าส่งคนเข้าไปกำชับจิ้งอ๋องสักหน่อย เราไม่อยากให้พวกเขาห่างเหินกันเกินไปนัก หรือไม่ก็ไปบอกฮูหยินขุนนางให้จัดงานเลี้ยงน้ำชาแล้วเชิญพวกเขาไปกระชับความสัมพันธ์กันสักหน่อย” พระสนมหรงพยายามหาทางทำให้ลูกชายกับลูกสะใภ้ใกล้ชิดกันมากขึ้น

“หม่อมฉันจะไปบอกขันทีฉุ่ยให้นะเพคะ” หมัวมัวรู้ดีว่างานพวกนี้ต้องใช้ให้ขันทีฉุ่ยเป็นคนจัดการจะได้เรื่องมากที่สุด

“ดี เจ้ารีบไปเถอะ” พระสนมหรงโบกพระหัตถ์ให้หมัวมัวรีบไปจัดการ ในใจของพระนางได้แต่หวังว่าลูกชายกับลูกสะใภ้จะพยายามปรับตัวให้เข้ากันได้เพื่อหยุดข่าวลือเสียหายของลูกชายพระนางเสียที

ที่จวนจิ้งอ๋องเองก็ใช่ว่าจะสงบสุข ข่าวลือในจวนเองก็แพร่กระจายไปจนเข้าหูของจิ้งอ๋องเข้าแล้วเช่นเดียวกัน

“บัดซบ! แค่ข้าไม่ได้เข้าหอกับนางจะอะไรกันนักหนา บังอาจหาว่าข้าไม่ชอบสตรี นี่ไม่ใช่ว่าพวกเขาคิดว่าข้าเป็นต้วนซิ่วหรอกหรือ” จิ้งอ๋องสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดที่เรื่องส่วนตัวของพระองค์ดันถูกคนอื่นเอาไปโพนทะนา

“เอ่อ…ท่านอ๋องจะให้กระหม่อมจัดการคนที่ปล่อยข่าวลือหรือไม่พะย่ะค่ะ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าต้นตอข่าวลือจะมาจากในวัง” เต๋อเป่าเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขากลัวมากว่าท่านอ๋องจะฟาดงวงฟาดงาจนบ่าวอย่างพวกเขาลำบาก

“ฮึ! ในวังเจ้าก็รู้ดีว่าสืบหาคนยากราวกับขึ้นสวรรค์ อีกอย่างพระสนมพวกนั้นต่างก็คอยหาเรื่องเรากับเสด็จแม่มาตลอด แบบนี้คงจับมือใครดมไม่ได้ง่ายนักหรอก ตอนนี้ช่วยเราคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรให้ข่าวลือเปลี่ยนไป” จิ้งอ๋องไม่ชอบอยู่เมืองหลวงก็เพราะเรื่องการใส่ร้ายเหล่านี้นี่แหละ ถึงพระองค์จะหาต้นตอพบจริง ๆ เสด็จพ่อของพระองค์ก็คงหลงคารมจิ้งจอกสาวเหล่านั้นไม่ต่างจากตอนที่พระองค์ยังทรงพระเยาว์

“อืม...แค่ท่านอ๋องเข้าหอกับพระชายา ข่าวลือก็หายไปแล้วนี่พะย่ะค่ะ เหตุใดต้องหาวิธีอื่นด้วยเล่า” เต๋อเป่าเกาหัวแกรก ๆ อย่างงง ๆ

“เจ้าจะบ้าหรือยังไง! ผู้หญิงอ่อนแออย่างนางเหมาะสมหรือที่จะได้ร่างกายอันล้ำค่าของเราน่ะ หาวิธีใหม่!” จิ้งอ๋องนึกถึงเจียงหว่านขึ้นมาก็ยิ่งโมโห