เข้าสู่ระบบ“ท่านอ๋องปล่อยหม่อมฉันก่อนสิเพคะ หม่อมฉัน
“ก็ได้เพคะ” เจียงหว่านไม่อยากเถียงกับจิ้งอ๋องอีก นางเลยเลือกจะโบกมือให้องครักษ์ที่มาส่งข่าวออกไปจากเรือนแทนที่จวนองค์ชายใหญ่ บรรดาสตรีในจวนต่างทราบข่าวจากบ่าวไพร่แล้วว่าหลังจากนี้พวกนางไม่สามารถเข้าไปใกล้ชิดกับองค์ชายได้จนกว่าพระองค์จะรักษาตัวจนหายดีแล้วตามคำสั่งของฮองเฮา ซึ่งคราแรกสตรีหลายคนที่เพิ่งได้รับความโปรดปรานต่างโวยวายกันยกใหญ่ แต่พอองครักษ์ของฮองเฮาตามไปส่งข่าวด้วยตัวเองถึงเรือนของแต่ละคน พวกนางก็พากันซุกหัวหดหางด้วยความกลัวว่าจะถูกฮองเฮาไล่ออกจากจวนองค์ชายใหญ่ที่สุขสบายแห่งนี้หมอหลวงที่เข้ามารักษาองค์ชายใหญ่คอยเฝ้าอาการบาดเจ็บอยู่จนกระทั่งองค์ชายใหญ่ฟื้นตื่นขึ้นมาในอีกหนึ่งชั่วยามต่อมา“องค์ชายยังคิดจะขัดคำสั่งของฮองเฮาอยู่หรือไม่พะย่ะค่ะ” หัวหน้าองครักษ์กล่าวถามด้วยสายตาเย็นชา หากไม่ใช่คำสั่งของฮองเฮา ตัว
สองวันต่อมาหมอหลวงเดินทางไปยังจวนองค์ชายใหญ่พร้อมกับผู้ช่วยและทหารองครักษ์ที่ฮองเฮาส่งมาคอยควบคุมองค์ชายใหญ่มากถึงยี่สิบคน พอองค์ชายใหญ่รู้ว่าตนเองจะต้องหยุดดื่มเหล้าและเข้าหอกับสตรีในจวนก็ไม่พอพระทัย“พวกเจ้าไสหัวออกไปให้พ้น!” องค์ชายใหญ่ชี้นิ้วไปยังคนมากมายในห้องนอนซึ่งพวกเขาถือวิสาสะเข้ามาตั้งแต่องค์ชายยังไม่ตื่นบรรทม“ขออภัยองค์ชายด้วย พวกกระหม่อมได้รับพระบัญชาจากฮองเฮาให้มาคอยดูแลองค์ชายระหว่างการรักษาพะย่ะค่ะ ฮองเฮาตรัสว่าหากองค์ชายใหญ่ไม่ให้ความร่วมมือในการรักษา พวกกระหม่อมสามารถลงโทษโบยได้ตามที่เห็นสมควร กระหม่อมหวังว่าองค์ชายจะเข้าพระทัย” หัวหน้าองครักษ์ในครานี้รีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่มีทางใจอ่อนกับองค์ชายใหญ่แน่นอน ไม่เช่นนั้นคนที่
“เจ้าลองให้หมอหลวงตรวจร่างกายองค์ชายใหญ่ดูหรือยัง” ฮองเฮาตรัสถามขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ พระนางรู้ดีว่าผู้ชายส่วนใหญ่ย่อมไม่ยอมรับว่าตนเองไร้สมรรถภาพเป็นแน่ เพียงแต่อย่างไรพระนางก็อยากตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเหตุใดลูกชายที่มีสตรีมากมายจึงไม่มีบุตรเลยสักคนเดียว“ยังเพคะ หม่อมฉันจะไปบอกคนให้ส่งหมอหลวงไปจวนองค์ชายใหญ่เพคะ ฮองเฮาโปรดรอข่าวสักครู่นะเพคะ” หมัวมัวเห็นสีพระพักตร์ฮองเฮาเข้าก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย นางรีบเดินเร็ว ๆ ออกไปสั่งการองครักษ์ให้พาหมอหลวงเดินทางไปตรวจร่างกายองค์ชายใหญ่ที่จวนจิ้งอ๋อง พระสนมหรงเสวยมื้อเที่ยงกับลูกชายและลูกสะใภ้จนกระทั่งจบมื้ออาหาร เจียงหว่านนั่งสนทนากับพระสนมหรงได้ไม่นานก็เริ่มง่วงนอนขึ้นมา พระสนมหรงเห็นเช่นนั้นก็ปล่อยให้จิ้งอ๋องพาเจียงหว่านเข้าไปนอนพักผ่อน ก่อนที่พระสนมจะเสด็จกลับเข้าวังหลวงในเวลาต่อมา เรื่องข่าวของฮองเฮาถูกคนมารายงานให้พระสนมหรงทราบทันที
“เรารู้แล้วน่าน้องหญิง เจ้าตั้งครรภ์แบบนี้เราจะกล้าหรือ” จิ้งอ๋องได้แต่ต้องอดทนอดกลั้นต่อไปเท่านั้น ใครใช้ให้พระชายาของพระองค์ท้องเร็วนักเล่า“จำคำของพระองค์เอาไว้นะเพคะ” เจียงหว่านยังคงไม่ไว้ใจจิ้งอ๋องนัก“โธ่ เราสัญญา ตกลงไหม” จิ้งอ๋องรีบพยักหน้ารับคำ พระองค์เคยได้ยินว่าคนท้องจะต้องอารมณ์ดี บุตรที่ออกมาจึงจะอารมณ์ดีตามไปด้วยจิ้งอ๋องพาเจียงหว่านเดินเล่นอยู่นานเกือบสองเค่อ ก่อนที่พระองค์จะเห็นท่าทางง่วงนอนของนางจึงพาเจียงหว่านกลับเข้าเรือน จิ้งอ๋องปล่อยให้นางกำนัลทั้งสองช่วยอาบน้ำให้เจียงหว่านตามที่นางต้องการ ส่วนจิ้งอ๋องต้องให้คนนำอ่างอาบน้ำไปวางเอาไว้ให้ที่ห้องข้างซึ่งว่างอยู่แทนขณะที่เจียงหว่านกำลังถูกนางกำนัลปรนนิบัติอยู่นั้น เสียงระบบก็ดัง
จิ้งอ๋องทำได้แค่ลุกขึ้นวิ่งตามไปช่วยลูบหลังให้เจียงหว่าน พระองค์ยิ่งเห็นอาการของนางก็ยิ่งเป็นห่วงจนอดตวาดเรียกคนอีกครั้งไม่ได้“หมอยังไม่มาอีกหรือ! พวกเจ้าจะให้พระชายาทรมานไปถึงเมื่อใด!!” จิ้งอ๋องตรัสเสียงดังพร้อมสายตาดุร้ายที่มองบ่าวไพร่อย่างเอาเรื่อง“มาแล้วพะย่ะค่ะท่านอ๋อง!!!” เต๋อเป่าที่ใช้วิชาตัวเบาไปหิ้วตัวหมอหลวงในจวนมารีบวางร่างผอมบางของหมอลงพร้อมเสียงเหนื่อยหอบ เขามัวแต่รีบพาหมอมาจนลืมกล่องยา ทำให้ต้องเสียเวลาพาตัวหมอกลับไปเอาใหม่“รีบตรวจพระชายาเร็วเข้า นางถูกพิษอะไรหรือเปล่า” จิ้งอ๋องประคองร่างของเจียงหว่านที่อาเจียนออกมาจนแทบหมดไส้หมดพุงไปเมื
“หากไม่ได้น้องหญิงช่วย ครั้งนี้แคว้นเราคงต้องประสบกับความยากลำบากแล้วล่ะ เราจะทูลเสด็จพ่อให้นะ เผื่อว่าพระองค์จะมอบรางวัลดี ๆ ให้น้องหญิงเพิ่มมาอีกสักหลายอย่าง” จิ้งอ๋องตรัสอย่างอารมณ์ดี พระองค์มีอาวุธเอาไว้ใช้ป้องกันคนจากแคว้นเป่ยเซียงแล้วจึงรู้สึกสบายพระทัยขึ้นมาก“ตามใจท่านอ๋องเถิดเพคะ” เจียงหว่านบอกยิ้ม ๆ นางรู้สึกว่าจิ้งอ๋องเริ่มเอาใจใส่นางมากขึ้นและยังคอยหาผลประโยชน์ให้นางเพิ่มด้วย นับว่าการกระทำของจิ้งอ๋องคราวนี้ทำให้เจียงหว่านต้องมองจิ้งอ๋องใหม่อีกครั้งแล้ว“เช่นนั้นเราเข้าวังไปหาเสด็จพ่อก่อนนะ เราจะรีบกลับมาเสวยมื้อเย็นกับเจ้าทีหลัง” จิ้งอ๋องกลัวว่าหลังจากนี้จะมัวยุ่งอยู่กับการสอนทหารใช้ปืนที่เพิ่งได้รับมา พระองค์จึงอยากเข้าไปทูลข่าวดีให้ฮ่องเต้ทราบเสียก่อน“เพคะท่านอ๋อง” เจียงหว่านพยัก
ณ จวนจิ้งอ๋อง บรรยากาศยามนี้มีแต่เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วตามมารยาท เหล่าขุนนางและลูกน้องมากมายถึงจะรู้ว่าจิ้งอ๋องไม่เต็มใจแต่งกับบุตรีขุนนางเจียงก็ตามที แต่ด้วยเพราะอุบัติเหตุในวังหลวงเมื่อเดือนก่อนทำให้พระองค์จำใจรับราชโองการพระราชทานสมรสนี้มาหนึ่งเดือนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้มีขุนนางมากม
“ฮึ่ย! หากเราลงโทษเจ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากัน ตัดเบี้ยหวัดเจ้าสามเดือนเป็นการลงโทษ เจ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเจ้าให้ดี เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีร
“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน
“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” เจียงซุนเจ๋อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขารอให้พระสนมกับคนอื่น ๆ เดินจากไปก่อนจึงลุกขึ้นลากตัวเจียงหว่านออกจากวังไปอย่างรวดเร็ว เจียงม่านหรูที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามหลังออกไปเช่นเดียวกัน นาง