อะไรเนี่ย!

“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน

“กระหม่อมรับบัญชา” พ่อบ้านรีบค้อมกายคารวะแล้วจากไปทันที เขาได้แต่คิดเวทนาว่าที่พระชายาที่ไม่ได้รับความรักจากจิ้งอ๋อง เพียงแต่เขาเป็นแค่บ่าวจึงไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดกับว่าที่พระชายาได้จริง ๆ

วันแต่งงาน

เจียงหว่านถูกปลุกมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้าตรู่ นางต้องขัดสีฉวีวรรณทั้งตัวเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพิธีการอภิเษกสมรสในช่วงสายของวัน

“แม่นมลู่อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ ท่านยังต้องไปอยู่จวนอ๋องกับข้าด้วยนะ ข้าไม่กล้าอยู่ที่นั่นคนเดียวหรอกเจ้าค่ะ” เจียงหว่านเห็นแม่นมลู่น้ำตาไหลพรากก็อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ นางกลัวมากว่าจะทำสิ่งใดผิดไปเมื่ออยู่ในจวนอ๋อง

“ข้าแค่ดีใจแทนคุณหนูน่ะเจ้าค่ะ หากฮูหยินเห็นว่าคุณหนูได้แต่งงานดีเพียงนี้ก็คงดีใจไม่น้อย เสียดายก็แต่สินเดิมของฮูหยินถูกนายท่านแอบนำออกไปกว่าครึ่ง ทำให้คุณหนูมีสินเดิมแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง” แม่นมลู่พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็อดรู้สึกเกลียดชังเจียงซุนเจ๋อขึ้นมาไม่ได้ หากไม่ติดว่าครอบครัวของมู่หรงจิวอยู่ที่ต่างเมืองห่างไกลแล้วล่ะก็ พวกนางจะลำบากเช่นนี้หรือ

“ช่างมันเถอะเจ้าค่ะ ที่จวนอ๋องคงไม่ทำให้เราลำบากหรอกนะเจ้าคะ” เจียงหว่านยังคงมองโลกในแง่ดีเช่นเคย นางเคยได้ยินชื่อเสียงของจิ้งอ๋องอยู่บ้างก็จริงอยู่ เพียงแต่เจียงหว่านคิดว่าเขาไม่ชอบนางก็ดีเหมือนกัน นางจะได้อยู่ที่จวนอ๋องได้อย่างสงบสุขและไม่ต้องวุ่นวายกับจิ้งอ๋องด้วย เจียงหว่านไม่รู้เหมือนกันว่างานแต่งงานวันนี้จะเป็นอย่างไร

“เฮ้อ คุณหนูใจดีเกินไปแล้วนะเจ้าคะ” แม่นมลู่อดกังวลไม่ได้ คุณหนูของนางเป็นคนดีเกินไปจริง ๆ หลายครั้งที่ถูกสองแม่ลูกนั่นรังแก คุณหนูก็ยังไม่ยอมบอกเรื่องพวกนี้กับนายท่านเลยแม้แต่น้อย

หลังเตรียมตัวเสร็จ เมื่อถึงฤกษ์รับตัวเจ้าสาว จิ้งอ๋องที่ใบหน้าบูดบึ้งขี่ม้ามารับเจ้าสาวตามธรรมเนียมก็ได้แต่นึกอยากอาละวาดเสียให้รู้แล้วรู้รอด น่าเสียดายที่วันนี้พระสนมหรงสั่งคนสนิทให้มาคอยควบคุมจิ้งอ๋อง พระองค์จึงไม่กล้าทำสิ่งใดเกินเลยจนถูกพระมารดาตำหนิเอาได้

เจียงซุนเจ๋อที่คราแรกคิดจะตีสนิทจิ้งอ๋อง พอเห็นพระพักตร์ราวกับจะฆ่าคนได้ของจิ้งอ๋อง เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะผายลม มีเพียงเจียงม่านหรูเท่านั้นที่มองจิ้งอ๋องอย่างตกตะลึง นางเพิ่งเคยเห็นพระองค์เป็นครั้งแรกจึงไม่คิดว่าจิ้งอ๋องจะหล่อเหลาและสง่างามถึงเพียงนี้ ยิ่งนึกเจียงม่านหรูก็ยิ่งอิจฉาเจียงหว่านที่ได้แต่งงานกับผู้สูงศักดิ์หน้าตาดี นางตอนนี้ทำได้แค่กำหมัดแน่นอย่างเก็บอารมณ์เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย คืนนี้เจียงม่านหรูจะทำให้เจียงหว่านไม่สามารถเข้าหอได้เพื่อเป็นการแก้แค้นที่นางได้แต่งเป็นพระชายา

พิธีการต่าง ๆ ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว เจียงหว่านถูกส่งตัวไปอยู่ที่ห้องหอในเรือนห่างไกลหลังเสร็จสิ้นพิธีการ จิ้งอ๋องไม่ได้สนใจว่านางจะรอพระองค์อยู่หรือไม่ วันนี้พระองค์ไม่คิดจะเข้าหอกับเจียงหว่านอยู่แล้ว เพียงแต่พระองค์ยังต้องรอให้คนของพระมารดากลับไปเสียก่อนจึงจะหนีออกมาได้ก็เท่านั้น ไม่อย่างนั้นพระองค์คงถูกเรียกไปตำหนิถึงในวังเป็นแน่

“แม่นม ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ” เจียงหว่านที่นั่งรออยู่ในห้องหอมาพักหนึ่งเอ่ย

“เช่นนั้นบ่าวจะไปขออาหารรองท้องจากห้องครัวให้นะเจ้าคะ คุณหนูนั่งรอคนเดียวได้หรือไม่ หรือจะให้ข้าไปตามคนมาอยู่เป็นเพื่อนดี” แม่นมลู่ได้รับคำแนะนำจากพ่อบ้านจวนอ๋องมาก่อนหน้านี้แล้วว่าหากต้องการสิ่งใดก็ไปหาได้เอ่ยถามคุณหนูของนางด้วยความเป็นห่วง

“ข้าอยู่คนเดียวได้เจ้าค่ะ ท่านไปเถอะ” เจียงหว่านที่ยังคงสวมผ้าปิดหน้าอยู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานปานนกกระจิบตัวน้อย

“ข้าจะรีบไปรีบมาเจ้าค่ะ” แม่นมลู่กล่าวจบก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

เจียงม่านหรูที่แอบรอจังหวะที่ไม่มีคนอยู่รีบเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว นางปิดประตูเอาไว้เพื่อป้องกันคนอื่นเห็นเข้าว่านางแอบเข้ามาที่นี่

“ฮึ! เจ้านี่ช่างดวงดีเสียจริงนะเจียงหว่าน เหตุใดคนที่ได้เป็นพระชายาจึงไม่ใช่ข้ากัน เจ้าใช้วิธีการใดกันแน่ถึงล่อลวงจิ้งอ๋องได้” เจียงม่านหรูตวาดเสียงดัง

“อ๊ะ!! เจียงม่านหรู เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เจียงหว่านอุทานด้วยความตกใจ นางไม่คิดว่าน้องสาวต่างมารดาจะไร้มารยาทถึงเพียงนี้

“ฮ่า ฮ่า ข้าก็เข้ามาฆ่าเจ้าน่ะสิ” เจียงม่านหรูกล่าวจบ นางก็ยกแจกันที่วางอยู่ในห้องมาทุบหัวของเจียงหว่านจนเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

“ฮึก… เหตุ..ใด..เจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้” เจียงหว่านเจ็บจนแทบทนไม่ไหว

“ใครใช้ให้เจ้าได้ดีกว่าข้ากันเล่า ข้าอยากฆ่าเจ้ามานานแล้ว” เจียงม่านหรูกล่าวจบก็รีบหลบหนีออกจากห้องหอกลับไปยังงานเลี้ยงทันที นางกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้าว่าตนเองเพิ่งออกมาจากห้องหอ เจียงม่านหรูเชื่อว่าเจียงหว่านจะต้องตายจากอาการบาดเจ็บอย่างแน่นอน

เจียงหว่านที่ตอนนี้ทนพิษบาดแผลไม่ไหวสิ้นสติไปแล้ว ลมหายใจของนางโรยรินลงไปเรื่อย ๆ ไม่ถึงหนึ่งเค่อ เจียงหว่านก็สิ้นลมหายใจ

สองเค่อต่อมา แม่นมลู่ที่เพิ่งนำโจ๊กมาให้คุณหนูเห็นเลือดเต็มพื้นไปหมดก็หวีดร้องออกมาอย่างตกใจ ถ้วยโจ๊กในมือถูกโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว นางวิ่งเข้าไปรวบร่างอ่อนปวกเปียกของเจียงหว่านขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่ไหลริน

“ฮือ… คุณหนู…” แม่นมลู่ทำอะไรไม่ถูกจากความตกใจ นางทำได้แค่ร้องเรียกเจียงหว่านเสียงสั่นอย่างหวาดกลัว หากว่าคุณหนูของนางเป็นอันใดไปในวันนี้ จิ้งอ๋องจะต้องหาว่าคุณหนูของนางเป็นตัวอัปมงคลแน่

“อือ… อูย..เจ็บหัวจริงโว้ย!” เจียงหว่านที่ได้ยินเสียงเรียกหลายครั้งปรือตาขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปจับหัวที่รู้สึกเจ็บปวดจนสัมผัสได้ถึงน้ำเหนียวหนืด

“อ๊ะ! คุณหนูฟื้นแล้ว..ฮือ..ขอบคุณสวรรค์” แม่นมลู่ทั้งร้องไห้ทั้งลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเจียงหว่านด้วยความดีใจ

“หืม? อะไรเนี่ย! เลือด? ข้าอยู่ที่ไหน?” เจียงหว่านมองดูเลือดในมือสีแดงฉานก็อดขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาไม่ได้ นางจำได้ว่าก่อนหน้านี้ถูกคนร้ายยิงจนตายไปแล้วนี่นา ทำไมอยู่ ๆ นางถึงได้มาโผล่ที่แปลกประหลาดแบบนี้ได้เล่า

“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ ข้าพยุงคุณหนูขึ้นเตียงก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะรีบไปตามหมอหลวงมาให้เจ้าค่ะ” แม่นมลู่นึกได้ว่าต้องรีบหาหมอมาดูอาการของคุณหนูของนางโดยเร็ว เพราะนางมัวแต่ตกใจจนลืมไปเลย

“อืม… ไปเถอะ” เจียงหว่านที่ตอนนี้มีสติเต็มที่แล้วหันมองรอบ ๆ ห้องพร้อมกับคิดไปด้วยว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่ แล้วทำไมนางถึงบาดเจ็บ นางอยากรู้มากว่าใครกันที่ทำร้ายนางจนเป็นเช่นนี้

หลังจากแม่นมลู่จากไปไม่นาน เจียงหว่านก็รู้สึกปวดตุบ ๆ ในหัวอย่างรุนแรง ไม่นานภาพต่าง ๆ ในชีวิตของเจียงหว่านคนเดิมก็ฉายชัดขึ้นมาทีละภาพ ๆ กว่าที่เจียงหว่านคนใหม่จะเข้าใจ นางก็ถึงกับสลบไปอีกครั้งจากความทรงจำมากมายที่ได้รับมา

“ท่านหมอต้องรีบช่วยคุณหนูของข้าด้วยนะเจ้าคะ” แม่นมลู่เอ่ยขึ้นเสียงดังเมื่อกลับมาแล้วพบว่าเจียงหว่านสลบไปอีกครั้ง

“ข้ารู้แล้วน่า พระชายาเหตุใดจึงเลือดไหลเยอะขนาดนี้นะ ข้าต้องรีบห้ามเลือดและพันแผลก่อน เจ้านำยานี่ไปต้มเสีย นางฟื้นเมื่อไหร่จะได้กินบำรุงเลือดลมสักหน่อย” หมอหลวงที่พ่อบ้านส่งคนไปตามเอ่ยขึ้นรัวเร็ว

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” แม่นมลู่รีบรับห่อยาแล้ววิ่งไปที่ห้องครัวเล็กทันที

“เกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง เจ้าไม่ได้ส่งคนมาเฝ้าเรือนนี้หรือ” จิ้งอ๋องที่เพิ่งรู้เรื่องมาถึงห้องหออันห่างไกลตรัสอย่างไม่สบอารมณ์ พระองค์กลัวว่าพระสนมหรงจะคิดว่าพระองค์ส่งคนมาทำร้ายนางเพราะไม่อยากแต่งงาน

“กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ เป็นเพราะวันนี้แขกเยอะเกินไป คนของเราจึงไม่พอที่จะมาเฝ้าพระชายาพะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเอ่ยอย่างรู้สึกผิด เขาคิดว่าท่านอ๋องไม่ได้ให้ความสนใจพระชายาจึงไม่ได้ส่งคนมาคุ้มกัน

“บัดซบ! ป่านนี้เสด็จแม่คงรู้ข่าวแล้ว เจ้าจะให้ข้าแก้ตัวอย่างไร” จิ้งอ๋องสบถออกมาอย่างหัวเสีย วันแต่งงานแท้ ๆ แต่กลับมีคนมาทำร้ายพระชายาจนเกือบตายไปแล้ว หากเรื่องนี้แพร่ออกไปพระองค์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“เป็นกระหม่อมที่ละเลยหน้าที่ ท่านอ๋องลงโทษกระหม่อมเถิด” พ่อบ้านรีบคุกเข่าลงรอรับโทษทันที เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะให้จิ้งอ๋องแก้ตัวอย่างไรดี