โทษฟ้าโทษดิน

“ฮึ่ย! หากเราลงโทษเจ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากัน ตัดเบี้ยหวัดเจ้าสามเดือนเป็นการลงโทษ เจ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเจ้าให้ดี เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีรอได้อีกต่อไป พระองค์ต้องรีบเข้าไปหาเสด็จแม่เพื่อบอกรายละเอียดของเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าจะยังหาตัวคนร้ายไม่พบ แต่พระองค์เชื่อว่าหากพระชายาตื่นขึ้นมาคงสามารถบอกได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำร้ายนาง

“ขอบพระทัยที่เมตตาพะย่ะค่ะ” พ่อบ้านปาดเหงื่ออย่างโล่งอก ถึงเขาจะถูกหักเบี้ยหวัดแต่ก็ดีกว่าการถูกโบยจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มบนเตียงล่ะนะ

“เฮ้อ หยุดเลือดได้เสียที อย่าลืมให้พระชายาเสวยยาด้วยเล่า” หมอหลวงไม่ได้สนใจว่าจิ้งอ๋องจะอยู่หรือไม่ เขาได้แต่ปาดเหงื่อออกหลังจากห้ามเลือดอย่างยากลำบากจากบาดแผลของเจียงหว่านได้ เขาไม่คิดเลยว่าบาดแผลบนหัวของพระชายาจะแตกมากถึงขนาดนี้ ยังดีที่บาดแผลไม่ได้ลึกนัก

“เข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณท่านหมอมาก” พ่อบ้านยื่นถุงเงินส่งให้

“ข้าจะมาทำแผลให้ทุกวันนะ ส่วนยาก็ให้คนตามไปเอาเพิ่มด้วย” หมอหลวงกำชับอีกครั้ง ยาบำรุงร่างกายยังต้องให้พระชายาเสวยต่อเนื่องอีกสองสามวัน

“ขอรับ” พ่อบ้านเดินตามหลังออกไปส่งหมอหลวงและสั่งคนตามไปรับยากับหมอหลวงตามปกติ เขาแยกตัวไปจัดหาคนมีฝีมือมาคอยอยู่เคียงข้างพระชายาตามรับสั่งของจิ้งอ๋องต่อทันที หากครั้งหน้ายังเกิดเรื่องเช่นนี้อีก เขาต้องถูกลงโทษอย่างหนักเป็นแน่ พ่อบ้านไม่คิดเลยว่างานแต่งดี ๆ จะถูกคนมาทำให้เสียหายไปทั้งอย่างนี้จนจิ้งอ๋องต้องรีบเข้าวัง

แม่นมลู่ต้มยาเสร็จก็รีบยกมาที่ห้องของเจียงหว่านทันที นางเห็นว่าคุณหนูยังไม่ฟื้นก็ทำได้แต่ไปหาน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อย่างห่วงใย ในใจของแม่นมลู่เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีคนมาทำร้ายเจ้านายของนาง ทั้งที่พวกนางเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่ถึงหนึ่งวันเสียด้วยซ้ำไป

“ขอโทษแม่นมลู่ด้วยที่ข้าสัพเพร่าจนไม่ได้ส่งคนมาคอยดูแลพระชายา หลังจากนี้เป็นต้นไปนางกำนัลสี่คนและขันทีอีกสองคนเหล่านี้จะคอยดูแลเจ้าและพระชายาเองนะ ข้าขอตัวไปทำจัดการงานต่อก่อน” พ่อบ้านยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากจึงไม่มีเวลารอให้เจียงหว่านฟื้นคืนสติ

“เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพ่อบ้าน” แม่นมลู่มองดูคนทั้งหมดที่ยืนเรียงแถวกันอยู่เพียงแค่แว่บเดียวก่อนจะหันมาสนใจเจียงหว่านต่อ

เจียงหว่านที่เรียบเรียงความทรงจำร่างเดิมจนหมดก็พบว่าคนที่ทำร้ายนางนั้นเป็นลูกเมียน้อยอย่างเจียงม่านหรู เสียดายที่นางไม่มีหลักฐานและพยานว่าเจียงม่านหรูเข้ามา ไม่อย่างนั้นเจียงหว่านจะต้องจับนางมาลงโทษอย่างแน่นอน อีกทั้งตอนนี้นางรู้แล้วว่าตนเองต้องมาแต่งงานกับจิ้งอ๋องที่ขึ้นชื่อว่าเกลียดสตรีด้วย เจียงหว่านจึงรู้สึกว่าดวงตนเองช่างซวยซ้ำซวยซ้อนเสียจริง ๆ ในชาติก่อนแม้แต่ยุงตัวผู้เธอก็ไม่ชอบ แต่กลับต้องมาอยู่ร่วมกับผู้ชายแปลกหน้าอย่างจิ้งอ๋อง นางพอนึกถึงอาการเกลียดสตรีของจิ้งอ๋องขึ้นมาก็ยิ่งกลัวว่าสักวันหนึ่งเขาจะฆ่านางเข้าจริง ๆ

ในวังหลวงยามนี้ก็วุ่นวายไม่น้อยเมื่ออยู่ ๆ จิ้งอ๋องก็ขอเข้าเฝ้าพระสนมหรงกับฝ่าบาทที่กำลังพักผ่อนในตำหนัก

“ฮึ่ม! เจ้าดูแลพระชายาอย่างไรจึงทำให้นางต้องบาดเจ็บ” ฝ่าบาทอดโมโหไม่ได้

“นั่นสิ คนของเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่ เหตุใดคนร้ายจึงเข้าไปในจวนได้” พระสนมหรงเองก็รู้สึกไม่พอพระทัยเช่นเดียวกัน

“ลูกเองก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ ลูกรับแขกอยู่ที่งานเลี้ยง กว่าจะรู้อีกครั้งก็ตอนที่บ่าวมาเรียกแล้ว เสด็จพ่อกับเสด็จแม่อย่าเพิ่งทรงกริ้วเลย ลูกจะรอให้พระชายาฟื้นคืนสติก่อนแล้วค่อยถามเอาความกับนางเอง” จิ้งอ๋องเองก็โกรธมากเช่นกันที่ถูกหยามหน้าในงานแต่งงานของพระองค์เอง

“ฮึ! เกิดเรื่องเช่นนี้กับลูกสะใภ้ เจ้าจะให้เราเอาหน้าไปไว้ที่ใด” ฮ่องเต้ไม่คิดว่าการแต่งงานของลูกชายสุดที่รักอย่างจิ้งอ๋องจะเกิดเรื่องอัปมงคลเช่นนี้

“เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย หากรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายนาง กระหม่อมจะจัดการลงโทษอย่างหนักเองพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องส่งสายตาดุร้ายให้ฮ่องเต้เพื่อบอกว่าพระองค์เองจะไม่ยอมอภัยให้คนที่ทำร้ายคนของเขาอย่างแน่นอน

“ได้! เราจะรอดูว่าเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป ออกไปได้แล้ว เรากับแม่เจ้าจะได้พักผ่อนกันเสียที” ฮ่องเต้อดหมั่นไส้ลูกชายตัวดีไม่ได้ พระองค์หรือก็ทรงให้ทั้งยศศักดิ์ที่สูงส่งแก่เขามานาน แต่เรื่องแต่งงานกลับต้องลงเอยเช่นนี้ ทั้งที่ฝ่าบาทเคยเลือกบุตรีขุนนางขั้นสูงเอาไว้ให้แล้วแท้ ๆ แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจนฝ่าบาทต้องประทานสมรสให้กับบุตรีขุนนางชั้นต่ำ

“ลูกทูลลาพะย่ะค่ะ” จิ้งอ๋องค้อมกายคารวะก่อนหันหลังออกจากตำหนัก

เมื่อพระองค์กลับถึงจวน พ่อบ้านก็มารายงานอาการของเจียงหว่านให้กับจิ้งอ๋องทราบ รวมถึงเรื่องที่เขาจัดการไปก่อนหน้านี้

“อืม… ให้พวกเขาดูแลนางให้ดีเล่า หากนางฟื้นแล้วก็มาเรียกเราด้วย เราจะได้สอบถามนางว่าใครกันที่กล้าเข้ามาทำร้ายนาง” จิ้งอ๋องตรัสรัวเร็ว

“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” พ่อบ้านค้อมกายคำนับแล้วถอยออกไป

“เจ้าหาองครักษ์เงามาสักสองสามคนคอยดูแลนางอยู่ห่าง ๆ” จิ้งอ๋องหันไปสั่งเต๋อเป่าซึ่งเป็นหัวหน้าองครักษ์ของพระองค์

“พะย่ะค่ะ” เต๋อเป่ารับคำจบก็หายวับไปอีกครา

“เฮ้อ ข้าล่ะไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสด็จพ่อเสด็จแม่จึงอยากให้แต่งงานนัก ดูสิว่างานแต่งวันนี้วุ่นวายมากแค่ไหน น่ารำคาญเสียจริง” จิ้งอ๋องพึมพำขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ พระองค์เกลียดสตรีอ่อนแอและเสแสร้งที่สุด เพราะในวัยเด็กของพระองค์นั้น จิ้งอ๋องถูกบรรดาพระสนมและฮองเฮารังแกอยู่บ่อย ๆ แต่ด้วยท่าทางเสแสร้งพวกนั้น ขนาดพระองค์ตรัสความจริงแล้ว แต่ฮ่องเต้กลับไม่ลงโทษพวกนางเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ฝังใจพระองค์มาตลอดจนพาลเกลียดผู้หญิงอ่อนแอและเสแสร้ง

กลางดึกคืนนั้น เจียงหว่านฟื้นขึ้นมาเพราะความหิว นางพอเห็นว่ามีอาหารเตรียมเอาไว้ให้ก็รีบให้แม่นมลู่พยุงไปกินทันที ระหว่างที่กำลังกินอยู่นั้น แม่นมลู่ก็เอ่ยปากถามถึงคนร้ายที่ทำร้ายนางขึ้นมา

“ฮึ! คนร้ายเป็นเจียงม่านหรูน่ะสิ ข้าล่ะเจ็บใจนักที่ไม่มีหลักฐานเอาผิดนาง ไม่อย่างนั้นข้าคงจะส่งคนไปจับนางมาลงโทษนานแล้ว” เจียงหว่านคนใหม่ที่ไม่เคยกลัวใครกัดฟันเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น ร่างเดิมถูกทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้นางยิ่งอยากจัดการลูกอนุผู้นั้นเพื่อแก้แค้นแทนเสียจริง ๆ

“นางเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกันเจ้าคะคุณหนู” แม่นมลู่ติดปากเรียกเจียงหว่านว่าคุณหนูไปเสียแล้ว นางลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เจียงหว่านเป็นพระชายา

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เจียงหว่านส่ายหัวด้วยความหงุดหงิด

ระหว่างทานอาหารไปด้วย เจียงหว่านก็ได้แต่โทษฟ้าโทษดินที่นางต้องมาแต่งงานกับจิ้งอ๋องจนถูกเจียงม่านหรูปองร้าย นางได้แต่คิดว่าถ้าตนเองได้แต่งงานกับครอบครัวธรรมดาน่าจะดีกว่าการเข้ามาอยู่ในราชวงศ์ซึ่งมีแต่คนมีอำนาจแบบนี้ ขนาดว่าเพิ่งแต่งงานยังไม่ถึงวัน ร่างเดิมก็ถูกทำร้ายจนตายไปเสียแล้ว แล้วนางที่ข้ามเวลามาในสถานที่แปลกประหลาดเช่นนี้จะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้สักกี่น้ำกัน ยิ่งคิดเจียงหว่านก็ยิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่ นางต้องหาวิธีที่จะใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้ให้ได้

“คุณหนูเจ้าคะ กินเสร็จแล้วต้องกินยาก่อนนะเจ้าคะ” แม่นมลู่ไม่ลืมว่าหมอสั่งนางว่าอย่างไร แม่นมลู่ยื่นถ้วยยาสีดำปี๋ส่งไปตรงหน้าเจียงหว่าน

“อี๋! ข้าไม่กิน!” เจียงหว่านได้กลิ่นยาสมุนไพรจนฉุนจมูกก็หันหน้าหนีทันที ใช่ว่านางกินยาไม่ได้ แต่ยาโบราณพวกนี้มันกลิ่นสุดจะทนจริง ๆ

“ไม่ได้นะเพคะพระชายา หมอหลวงบอกเอาไว้แล้วว่าพระองค์ต้องเสวยยาให้ตรงเวลาเพคะ” หนึ่งในนางกำนัลรีบเอ่ยขึ้นบ้าง นางสังเกตเจียงหว่านอยู่นานก่อนจะเห็นว่าพระชายาไม่ใช่คนบ้าอำนาจอย่างที่หวาดกลัวจึงกล้าพูด

“ฮึ่ม! ก็ยานี่ท่าทางจะขมมากนี่นา” เจียงหว่านยังคงเอ่ยอย่างอิดออด

“นี่เป็นผลไม้เชื่อมที่หม่อมฉันเตรียมให้เพคะ พระชายาเสวยยาเถิด” นางกำนัลอีกคนยื่นจานเล็ก ๆ ที่มีผลไม้เชื่อมรสหวานมาตรงหน้าเจียงหว่าน

ตอนนี้ด้านซ้ายมีถ้วยยา ด้านขวามีจานผลไม้เชื่อม เจียงหว่านที่ไม่รู้ว่าจะหันไปทางไหนจึงทำได้แค่กลั้นหายใจแล้วหยิบถ้วยยามากรอกปากลงไปอย่างพะอืดพะอม ก่อนที่นางจะรีบหยิบผลไม้เชื่อมมากินเพื่อลดความขมของยาที่กลืนกินเข้าไปก่อนหน้านี้