Share

บทที่ 53

last update publish date: 2026-05-15 17:38:39

ปัง!

เสียงปืนจากอีกฝั่งประตูเหล็กดังก้องเข้ามาในอุโมงค์แคบ จันทร์สิตาหยุดเดินทันที หัวใจเหมือนถูกกร
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 56

    เด็กชายรุ่นเก้ามองจันทร์สิตาอยู่นาน นานจนลินเริ่มระวังตัวอีกครั้ง ก่อนสุดท้าย เขาจะค่อย ๆ หันหลังกลับ“ตามมา”ทั้งสามรีบเดินลึกเข้าไปในทางเดินใต้ดิน ทางด้านในแคบลงเรื่อย ๆ ท่อเก่าและสายไฟระโยงระยางเต็มเพดานบางจุดมีคราบไหม้ดำติดอยู่ตามผนัง เหมือนสถานที่นี้เคยเกิดไฟไหม้หนักมากจริง ๆจันทร์สิตามองรอยเหล่านั้นเงียบ ๆก่อนถามเบา ๆ“วันนั้น…เกิดอะไรขึ้น”เด็กชายไม่หันกลับมา แต่ตอบช้า ๆ“พวกเขาปิดประตูทุกชั้น”“เด็กหลายคนติดอยู่ข้างใน”เสียงเขาราบเรียบเกินไป เหมือนเล่าเรื่องของคนอื่นลินหน้าเครียดลงทันที“นายอยู่ที่นั่นด้วย?”เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“หมายเลขเจ็ดเป็นคนเปิดทางหนี”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง“…แล้วก็กลับเข้าไปอีก”หัวใจจันทร์สิตากระตุกวูบ“กลับไปทำไม”คราวนี้เด็กชายหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองเธอเป็นครั้งแรกตรง ๆ“เพราะยังมีเด็กเหลืออยู่ข้างใน”ความเงียบตกลงมาทันที จันทร์สิตารู้สึกเหมือนหน้าอกถูกบีบแน่น อนลเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจริง ๆ“แต่หลังจากวันนั้น…” เด็กชายพูดต่อเบา ๆ“…เขาเปลี่ยนไป”ลินหลับตาลงช้า ๆเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่อยากจำทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหน้าปัง!ป

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 55

    อากาศด้านล่างเย็นจัดผิดปกติ ยิ่งเดินลึกลงไป กลิ่นเลือดก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ เสียงไซเรนจากด้านบนเริ่มเบาลง แทนที่ด้วยความเงียบอึดอัดของทางเดินใต้ดินเก่า จันทร์สิตากวาดไฟฉายไปตามผนังเหล็ก รอยเลือดถูกทิ้งไว้เป็นช่วง ๆ เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหนัก…แต่ยังฝืนเดินต่อ“เขาเสียเลือดเยอะเกินไปแล้ว…”เสียงเธอสั่นเบา ๆ ลินไม่ตอบ แต่สีหน้าตึงเครียดกว่าเดิมชัดเจนทั้งสองเดินมาถึงทางแยกเล็ก ๆ แผนผังเก่าติดอยู่บนผนัง ตัวหนังสือซีดจนแทบอ่านไม่ออก CORE MAINTENANCE ACCESSลินใช้ไฟฉายส่องเร็ว ๆก่อนชี้ไปทางซ้าย“ศูนย์ควบคุมอยู่ลึกเข้าไปอีก”เธอหยุดไปนิดหนึ่ง“…แต่ทางนี้ไม่ควรยังใช้งานได้”“หมายความว่าไง”“มันถูกปิดตายตั้งแต่รุ่นทดลองแรก”คำพูดนั้นทำให้จันทร์สิตาขนลุกทันทีทันใดนั้น เสียงโลหะบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหน้าแกร๊ก…ทั้งคู่หยุดพร้อมกันทันที ลินยกปืนขึ้นจันทร์สิตากำไฟฉายแน่นจนมือซีด เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาช้า หนัก ลากไปกับพื้นเหมือนคนบาดเจ็บ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืดช้า ๆ เสื้อสีขาวเปื้อนเลือดเกือบทั้งตัว ใบหน้าซีดจัด แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขายังเป็นเด็กอยู่เลย อายุไม่เกินส

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 54

    หน้าจอดับสนิท เหลือเพียงเงาสะท้อนของจันทร์สิตาที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ ประโยคสุดท้ายของอนลยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด“ครั้งนี้…ผมกลัวจริง ๆ”ลินรีบดึงสายเชื่อมต่อออกจากจอทันที“เราต้องรีบไป”แต่จันทร์สิตายังไม่ขยับ สายตายังคงจ้องจอมืดตรงหน้า“เขากำลังจะตาย…”เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่ออก ลินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ“เขารู้อยู่แล้วตั้งแต่กลับเข้ามาที่นี่”จันทร์สิตากำมือแน่น ความโกรธกับความกลัวตีขึ้นมาพร้อมกันจนหายใจแทบไม่ทัน“แล้วทำไมทุกคนถึงปล่อยให้เขาทำแบบนี้!”ลินเงียบไป เพราะเธอเองก็ไม่มีคำตอบนั้นเหมือนกัน เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้นทั่วทางเดิน ไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆSYSTEM WARNING CORE INSTABILITY DETECTEDลินหันไปมองจอเตือนทันที สีหน้าเปลี่ยน“เขาเริ่มแล้ว…”“อะไรเริ่ม?”“ระบบ Core กำลังถูกปิดจากภายใน”เธอกัดฟันแน่น“ถ้าเขาเข้าถึงศูนย์ควบคุมหลักได้จริง…”“…ที่นี่ทั้งที่อาจระเบิด”จันทร์สิตาเงยหน้าทันที“งั้นเรายิ่งต้องไปหาเขา!”“เธอฟังที่เขาพูดบ้างไหม!” ลินเสียงแข็งขึ้นครั้งแรก“เขาให้เราหนี!”“แต่ฉันไม่อยากหนีอีกแล้ว!”จันทร์สิตาสวนกลับทันที น้ำตาไหลลงม

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 53

    ปัง!เสียงปืนจากอีกฝั่งประตูเหล็กดังก้องเข้ามาในอุโมงค์แคบ จันทร์สิตาหยุดเดินทันที หัวใจเหมือนถูกกระชากวูบ“เร็น!”เธอหันกลับไปทันที แต่ลินรีบดึงแขนเธอไว้แน่น“ห้ามกลับไป!”“แต่เขา—”“เธอช่วยเขาไม่ได้ตอนนี้!” ลินสวนกลับเสียงแข็งดวงตาเธอเองก็สั่นไม่ต่างกัน“ถ้าเราหยุด ทุกอย่างที่เด็กคนนั้นทำจะเสียเปล่า”จันทร์สิตากัดฟันแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมวิ่งต่ออุโมงค์ขนส่งเก่าแคบและมืดมาก มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงที่ติดเป็นช่วง ๆ กลิ่นสนิมกับความชื้นหนักจนหายใจลำบาก เสียงน้ำหยดดังสะท้อนอยู่ตลอดทางลินวิ่งนำหน้าอย่างรวดเร็ว แม้จะบาดเจ็บ แต่เธอแทบไม่ชะลอเลย จันทร์สิตาวิ่งตามไปเงียบ ๆ ในหัวมีแต่เสียงปืนนัดเมื่อครู่“เร็นจะไม่เป็นไรใช่ไหม…”เธอถามเบา ๆ ระหว่างวิ่ง ลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง“ฉันไม่รู้”ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง หนักจนเจ็บในอกผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสองก็มาหยุดตรงประตูเหล็กเก่าอีกบาน ลินรีบพิมพ์รหัสบางอย่างลงแผงควบคุมติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นเขียวทันที ประตูเลื่อนเปิดช้า ๆด้านในคือห้องพักเก็บสินค้าใต้ดินขนาดใหญ่แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือมันเชื่อมเข้ากั

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 52

    “พี่สาม…”เสียงของเร็นยังสะท้อนอยู่ในโกดังเงียบ ๆ หมายเลขสามหยุดนิ่งกลางทางเดิน ดวงตาที่เคยว่างเปล่าสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แม้มันจะเร็วมาก แต่ทุกคนเห็นชัดลินเองก็ชะงักไป เธอหอบหายใจแรงหลังถูกเหวี่ยงกระแทกชั้นเหล็ก เลือดไหลออกตรงมุมปากเล็กน้อย แต่สายตายังจับอยู่ที่ชายตรงหน้าหมายเลขสามค่อย ๆ หันกลับมามองเร็น ช้า…ผิดปกติ เหมือนร่างกายกำลังขัดแย้งกับคำสั่งบางอย่างในหัว“ห้ามเรียกชื่อนั้น”เสียงเขายังเรียบ แต่เบากว่าเดิมเล็กน้อย เร็นก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าวทันทีแม้ตัวจะยังสั่นอยู่ก็ตาม“พี่เคยช่วยผม…”“ตอนอยู่ห้องฝึก”“พี่แบ่งอาหารให้ผม”ภาพบางอย่างแวบผ่านสายตาหมายเลขสามทันทีห้องสีขาว เด็กตัวเล็กที่ร้องไห้เงียบ ๆ มือของใครบางคนที่ยื่นขนมปังครึ่งชิ้นให้เขากำมือแน่นขึ้นทันทีเหมือนกำลังปวดหัวอย่างรุนแรง“หยุดพูด”น้ำเสียงเริ่มไม่มั่นคงเหมือนเดิมแล้วเร็นส่ายหน้าทันที“พี่ไม่ได้เป็นแบบนี้”“พี่เคยหัวเราะด้วย”คำพูดนั้นเหมือนกระแทกอะไรบางอย่างในตัวอีกฝ่ายเต็มแรง หมายเลขสามชะงักอีกครั้ง ก่อนมือจะยกขึ้นกุมขมับทันที“ลบ…”เขาพึมพำเสียงแหบ“…ความทรงจำผิดพลาด…”ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนก็ดังขึ

  • ข้ามเส้นเงา    บทที่ 51

    บรรยากาศในโกดังเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงฝนด้านนอกยังตกหนัก แต่ภายในกลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของกันและกันชายที่เร็นเรียกว่า “หมายเลขสาม” ยืนอยู่กลางกลุ่มหน่วยล่าใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น เขากวาดตามองรอบโกดังช้า ๆ เหมือนเครื่องจักรกำลังสแกนเป้าหมาย“ไม่พบหมายเลขเจ็ด” เขาพูดเรียบ ๆ“เริ่มขั้นตอนกำจัด”ทันทีที่สิ้นเสียงหน่วยล่าทั้งหมดก็ขยับพร้อมกันอีกครั้งปัง!ปัง!ปัง!กระสุนพุ่งใส่พวกเขาทันทีลินยิงสวนกลับพร้อมถอยไปด้านหลัง“รีบไป!”จันทร์สิตารีบดึงเร็นหลบหลังเสาเหล็กเสียงกระสุนเฉียดผ่านหัวจนเธอสะดุ้ง“มีทางออกไหม!” เธอตะโกนถามลินชี้ไปทางเดินแคบด้านหลังโกดัง“อุโมงค์ขนส่งเก่า!”“มันเชื่อมไปท่าเรืออีกฝั่ง!”จันทร์สิตาพยักหน้าก่อนหันไปหาเร็น“วิ่งไหวไหม”เด็กชายยังตัวสั่นแต่พยักหน้าช้า ๆทั้งคู่รีบวิ่งไปทางด้านหลังทันทีแต่ยังไปไม่ถึงไหนเงาร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็วตึง!หมายเลขสามจันทร์สิตาเบิกตากว้าง เร็วเกินไป เธอแทบมองไม่ทันว่าอีกฝ่ายเข้ามาตอนไหนหมายเลขสามมองเร็นนิ่ง ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ“กลับมา”เร็นถอยหลังทันทีใบหน้าซีดจนแทบไม่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status