MasukShare
บทที่4
Tanggal publikasi:
2025-07-12 09:06:21สายลมเย็นยามค่ำเริ่มพัดแรงขึ้นเมื่อพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงไปหลังแนวตึก วันใหม่มาถึงเร็วกว่าที่จันทร์สิตารู้ตัวเสียอีก
เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในสำนักงานนิติเวชฯ สายตาเพ่งมองผลแล็บที่เพิ่งถูกรายงานกลับมาจากการชันสูตรละเอียดรอบสองของศพเด็กชายคนนั้น
“เลือดจาง… ภูมิคุ้มกันต่ำผิดปกติ… มีสารบางอย่างตกค้างในระบบประสาท?” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางขมวดคิ้ว สารที่ว่านั้นไม่มีอยู่ในรายการสารเคมีทั่วไป มันดูคล้ายสารจากพืชบางชนิดที่ไม่ควรพบในร่างเด็กอายุไม่ถึง 10 ปี
ไม่ใช่แค่อ่อนแอ… เด็กคนนั้นเหมือนถูกบีบให้ร่างกายเสื่อมลงอย่างช้า ๆ
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอย่างสุภาพ
“ขออนุญาตครับ คุณหมอจันทร์ มีคนมาเยี่ยม”
ชายตรงหน้าคือหมออนล สวมเสื้อเชิ้ตขาวเรียบแต่มีเสื้อคลุมยาวพาดแขน เขาไม่ได้มาแบบแพทย์ประจำโรงพยาบาล แต่มาในฐานะใครบางคนที่รู้ว่าเธอเจออะไร และกำลังต่อชิ้นส่วนปริศนาเดียวกัน
“มาดูผลใช่ไหมคะ?” จันทร์สิตาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ แล้วเชิญเขานั่งลงฝั่งตรงข้าม
“ผมได้คุยกับแม่ของเด็กแล้ว พวกเขาอึดอัดมาก เหมือนมีอะไรไม่อยากพูด” เขาวางแฟ้มอีกเล่มลงบนโต๊ะ เป็นแฟ้มบันทึกสุขภาพของเด็กชายคนเดียวกัน “เด็กมีประวัติรักษาโรคเกี่ยวกับระบบประสาท แต่ไม่มีรายละเอียดแน่ชัด โรงพยาบาลที่เคยไปเป็นคลินิกเอกชนเล็ก ๆ ในซอยลึก ๆ … ที่เพิ่งปิดตัวไปเมื่อสามเดือนก่อน”
“แปลว่า…มีความเป็นไปได้ว่าเด็กโดนทดลองอะไรบางอย่าง?”
อนลนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ใช่”
จันทร์สิตายกมือเท้าคาง ใบหน้าจริงจังขึ้นในทันที “หมอคิดว่าเกี่ยวกับเคสก่อนหน้าที่เด็กคนอื่นมีพฤติกรรมแปลก ๆ ด้วยไหมคะ?”
เขาพยักหน้า “มีอย่างน้อย 3 เคสในเขตเดียวกันที่มีประวัติเหมือนกัน เปลี่ยนพฤติกรรมอย่างเฉียบพลัน วาดภาพประหลาด พูดกับใครบางคนที่ไม่มีตัวตน จากนั้นก็อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ … แล้วหายไปจากระบบ”
“หายไป?”
“ใช่ หายตัวไปทั้งครอบครัว บ้างก็อ้างว่าย้าย บางบ้านก็ปิดบ้านหนีโดยไม่มีใครรู้ว่าไปไหน”
ความเย็นเฉียบบางอย่างแล่นผ่านแผ่นหลังของจันทร์สิตา เธอกำแฟ้มในมือตัวเองแน่น
“หมอ…”
“ครับ?”
“ฉันว่าเรากำลังตามล่าบางอย่างที่ผิดปกติมาก อาจจะเป็นคนมีอำนาจเล็กน้อยถึงทำแบบนี้เก็บเด็กสิบกว่าคนแล้วยังลอยนวลอยู่”
"คุณเองก็ฉลาดเหมือนกันนะ เหมือนเคยสืบคดีอะไรแบบนี้"
"สืบเสิบอะไรกันละคะ ฉันก็เป็นหมอชันสูตรไปวันๆเลยรู้งูๆปลาๆมา ฮ่าๆๆ" เธอเกือบเผยพิรุธแล้วสิ ต้องเก็บตัวเองมากกว่านี้
ในช่วงบ่าย ทั้งสองเดินทางไปยังคลินิกเก่าที่อนลพูดถึง อาคารเล็กหลังหนึ่งที่ดูเหมือนบ้านคนทั่วไปในซอยแคบ รถวิ่งเข้าแทบไม่ได้ ต้นไม้ขึ้นปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นป้ายชื่อคลินิกที่ซีดจางไปหมดแล้ว
“คลินิกแห่งนี้เคยจดทะเบียนเป็นคลินิกกุมารเวช แต่ว่าเจ้าของไม่เคยเป็นหมอ”
“ไม่ใช่หมอ? แล้วทำไมเปิดคลินิกได้?”
“ใช้ใบอนุญาตจากอีกคนมาแอบอ้าง น่าจะมีคนในช่วยปิดบังข้อมูล"
พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ ประตูเหล็กปิดสนิท แต่ยังไม่มีการล็อกจากด้านใน จันทร์สิตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
“รู้ไหมคะ หมอ… ฉันชักเริ่มกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว”
“ถ้าคุณกลัว…คุณสามารถถอยได้ ผมไม่ว่า” เขากลัวว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะกลัวอะไรแบบนี้
“ถ้าฉันถอยตอนนี้ คงนอนฝันร้ายไปอีกหลายคืน ฉันสู้ดีกว่า” เธอแกล้งทำเป็นกลัว ความจริงแล้วเธอชินเสียยิ่งกว่าชิน
เมื่อพวกเขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับคล้ายความเน่าเปื่อยบางอย่างก็จู่โจมในทันที ทั้งสองหยิบไฟฉายส่องสำรวจภายใน
ห้องตรวจโรคเก่ามีเตียงเด็กเล็กที่ยังคงมีผ้าคลุมสีซีด และของเล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ของเล่นที่เหมือนกับที่พบในห้องเด็กชายคนนั้น
บนผนังอีกด้านหนึ่ง มีรอยวาดด้วยปากกาเมจิกสีดำ เป็นรูปคนตาเดียว ยืนรายล้อมเด็กหลายคนไว้ตรงกลางวงกลม
อนลเงียบไป ก่อนจะก้าวช้า ๆ เข้าไปดูใกล้ ๆ
“คนตาเดียวอีกแล้ว…”
ขณะกำลังตรวจสอบนั้น จันทร์สิตากลับเดินไปหยุดที่ห้องหนึ่งด้านใน มันดูเหมือนห้องเก็บอุปกรณ์ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับพบภาพที่ไม่น่าเชื่อ
ภาพวาดนับสิบถูกปักติดบนผนังทั้งหมด วาดด้วยลายมือของเด็ก ๆ ทั้งหมดล้วนเป็นรูปคนในเงาดำ ชุดดำ ตาเดียว ถือมีด หรือยืนอยู่ใกล้บ้าน
จันทร์สิตาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอครุ่นคิดอย่างหนักกับคดีนี้
“พวกเขา…เคยเห็นบางอย่างจริง ๆ เราควรยกให้เป็นในส่วนของเจ้าหน้าที่โดยตรงนะคะ”
"คุณไม่รู้เหรอ โรงพยาบาลของเราเป็นเครือเดียวกับของตำรวจ มีเวลามีคดีต้องสืบ" แม้จะเป็นความลับแต่บุคคลากรคนสำคัญต้องล่วงรู้
"ไม่รู้เลยค่ะ" เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ เธอแกล้งพูดให้ตัวกลัวเพราะเขาจะได้ไม่สงสัย
"ไม่ต้องห่วง ผมอยู่ทั้งคน"
"มีหมออนลจันทร์ก็อุ่นใจขึ้นมาหน่อยค่ะ อ๊ะ" เธอแกล้งเดินสะดุดล้มไปทางเขาเพราะความหวาดกลัว
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เขาถามคนในอ้อมกอด
"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ" เธอเหมือนจะพบว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงเข้าหาแรงๆ แต่ดูเหมือนจะชอบตอนที่เธอแสร้งอ่อนแอ หรือทำตัวเป็นธรรมชาติ
"ครับ เรารีบกลับกันเถอะ"
เมื่อกลับมาที่รถ อนลก็ได้รับสายจากพ่อของเด็ก
"หมอครับ...ผมอยากเจอหมอหน่อย...มีบางอย่างที่ผมปิดไว้ไม่ได้แล้ว" เสียงทางสายเต็มไปด้วยความกลัว
“เดี๋ยวผมกับคุณจันทร์จะไปหาคุณที่บ้านครับ”
ทันทีที่วางสาย จันทร์สิตามองหน้าเขา “เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“พ่อเด็กบอกว่า เขาไม่ได้บอกเราทุกอย่างเกี่ยวกับลูกชาย...เขาอยากเล่าเรื่อง ‘เงาในบ้าน’ ที่ลูกพูดถึงก่อนตาย”
Bab terbaru
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 46
ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ACCESS GRANTED — SUBJECT 07 ตัวอักษรสีแดงกะพริบซ้ำไปมา เหมือนกำลังย้ำว่า อนลกลับเข้าไปในสถานที่ที่เขาเคยหนีออกมาแล้วจริง ๆ จันทร์สิตาจ้องหน้าจอนิ่ง หัวใจหนักจนแทบหายใจไม่ออก “เขาเข้าไปเอง…” เธอพึมพำเบา ๆ ลินกดแป้นพิมพ์เร็ว ๆ เปิดแผนผังบางอย่างขึ้นมา ภาพโครงสร้างขนาดใหญ่ปรากฏบนจอ ซับซ้อนเหมือนเขาวงกตใต้ดิน “นี่คือ Core” ลินพูดเสียงเครียด “ศูนย์กลางของโครงการทั้งหมด” จันทร์สิตามองภาพนั้นเงียบ ๆ ชั้นใต้ดินหลายระดับถูกเชื่อมต่อกันด้วยทางเดินและห้องทดลองจำนวนมหาศาล ตรงกลางสุดของแผนผัง มีพื้นที่สีแดงวงขนาดใหญ่ เขียนว่า CENTRAL CONTROL “เรย์อยู่ตรงไหน” ลินขยายแผนที่ทันที ก่อนชี้ไปยังจุดลึกสุดของโครงสร้าง “โซนทดลองรุ่นใหม่” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “ใกล้กับห้องควบคุมหลัก” จันทร์สิตากำมือแน่น “งั้นเราต้องไปช่วยเขา” ลินเงยหน้าทันที “เธอฟังที่ฉันพูดอยู่ไหม?” น้ำเสียงเธอจริงจังมาก “ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะบุกเข้าไปได้” “อนลยังแทบไม่รอด” จันทร์สิตาหันไปมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบช้า ๆ “แต่เขายังเข
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 45
รถตู้เก่าพุ่งฝ่าฝนออกจากเขตก่อสร้างร้างอย่างหวุดหวิด เสียงเครื่องยนต์เริ่มครางหนักขึ้นเรื่อย ๆ ควันบาง ๆ ลอยออกมาจากฝากระโปรงหน้า ลินมองมาตรวัดก่อนสบถเบา ๆ “รถจะพังแล้ว” จันทร์สิตาหันกลับไปมองด้านหลัง ไฟหน้ารถสีดำยังตามมาไม่ห่าง เหมือนเงาที่สลัดไม่หลุด “อีกไกลไหม” เธอถาม ลินหักรถเข้าเส้นทางเปลี่ยวด้านท่าเรือ ก่อนตอบสั้น ๆ “ใกล้แล้ว” ฝนยังตกหนัก หมอกบาง ๆ ลอยคลุมถนนจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า เร็นยังไม่ฟื้น แต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อย จันทร์สิตาใช้ผ้ากดเลือดตรงจมูกเขาไว้เงียบ ๆ ในหัวเธอยังวนอยู่กับเสียงสุดท้ายของอนล “เชื่อใจผมครั้งนี้นะ” เธอกำมือแน่น ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้ว่าเขากำลังทำอะไรบางอย่างเสี่ยงตายอีกแล้ว ลินชะลอรถลงตรงเขตโกดังร้างริมแม่น้ำ บริเวณนี้เงียบมาก มีเพียงเสียงฝนกับเสียงคลื่นกระทบท่าเรือเก่า โกดังขนาดใหญ่หลายหลังตั้งเรียงกันในความมืด ป้ายเหล็กสนิมเขรอะเขียนเลขซีดจาง 1 2 3 แล้วก็… 4 ลินดับไฟหน้ารถทันที “ลงเร็ว” ทั้งสองช่วยกันพาเร็นลงจากรถ ลมเย็นพัดแรงจนจันทร์สิตาขนลุก ภายในโกดังหมายเลขสี่มืดสนิท ลินใช้ไฟฉายส่องไปข้างหน้า ฝุ่นลอยฟุ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 44
เสียงฝนกระหน่ำใส่หลังคารถไม่หยุด รถตู้เก่าของลินพุ่งฝ่าถนนเปียกลื่นด้วยความเร็วสูง ไฟหน้ารถด้านหลังยังตามติดมาไม่ปล่อย ลินหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยแคบทันที ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนดังเอี๊ยด จันทร์สิตาเกือบเสียหลัก แต่ยังรีบกอดเร็นไว้แน่น เด็กชายเริ่มหมดสติอีกครั้ง ใบหน้าซีดลงเรื่อย ๆ “เขาแย่ลงเรื่อย ๆ” จันทร์สิตาพูดเสียงเครียด ลินมองกระจกหลังเร็ว ๆ ก่อนตอบ “ระบบในตัวเขากำลังพยายามรีเซ็ต” “ถ้าสมองรับไม่ไหว…” เธอไม่พูดต่อ แต่จันทร์สิตาเข้าใจทันที ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้นจากเครื่องสื่อสารบนคอนโซลรถ ครืดดด… สัญญาณรบกวนดังแทรกเข้ามา ลินหันขวับทันที เพราะช่องความถี่นั้น…เป็นช่องฉุกเฉินของอนล จันทร์สิตารีบคว้าเครื่องขึ้นมา “อนล?” มีเพียงเสียงซ่าเบา ๆ ก่อนเสียงหายใจแผ่วต่ำจะดังขึ้น “…จันทร์สิตา” หัวใจเธอหยุดไปเสี้ยววินาที “อนล!” เสียงเขาขาด ๆ หาย ๆ เหมือนสัญญาณอ่อนมาก แต่เธอจำได้ทันที ลินเองก็เงยหน้ามองเครื่องสื่อสารทันที “คุณอยู่ไหน!” จันทร์สิตารีบถาม เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเขาจะดังกลับมาเบา ๆ “…ยังไม่ตาย” แม้สถานการณ์แบบนี้ เขายังพูดเหมือนเดิม จันท
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 43
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาช้า ๆ เป็นจังหวะพร้อมกันอย่างน่าขนลุก ตึก… ตึก… ตึก… เงาคนชุดดำหลายร่างเดินออกมาจากความมืดทีละคน ไม่มีใครพูด ไม่มีสีหน้า มีเพียงดวงตาว่างเปล่าที่จับจ้องมาทางพวกเขา จันทร์สิตารู้สึกหนาวไปทั้งตัว พวกนั้นดูไม่เหมือนมนุษย์เลย เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อฆ่าเท่านั้น ลินรีบชักปืนขึ้นทันที สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิมมาก “ถอยขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้” จันทร์สิตารีบพยุงเร็นขึ้น แต่เด็กชายยังแทบไม่มีแรง ร่างกายเขาสั่นไม่หยุดจากผลของยาและการต่อต้านระบบในสมอง หนึ่งในกลุ่มคนชุดดำเดินออกมาข้างหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “ส่งหมายเลขยี่สิบเอ็ดคืนมา” จันทร์สิตาขมวดคิ้วทันที “หมายเลขยี่สิบเอ็ด?” เร็นก้มหน้าลงทันที เหมือนตัวเลขนั้นคือโซ่ตรวนที่ผูกเขาไว้ทั้งชีวิต ลินยกปืนเล็งตรงไปที่อีกฝ่าย “เขาไม่ใช่ของพวกแก” คนชุดดำไม่ตอบ เพียงแต่ทุกคนยกปืนขึ้นพร้อมกัน จังหวะเดียวกันเป๊ะ เหมือนเครื่องจักร “ขึ้นไป!” ลินตะโกน สิ้นเสียง ปืนทุกกระบอกก็ยิงพร้อมกันทันที ปัง! ปัง! ปัง! ลินยิงสวนทันทีเช่นกัน เสียงปืนสะท้อนกึกก้องทั่วอุโมงค์ จันทร์สิตารีบพ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 42
เร็นทรุดลงกับพื้นอุโมงค์ทันที มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่นเลือดไหลจากจมูกมากขึ้นเรื่อย ๆเสียงหอบหายใจของเด็กชายดังถี่จนผิดปกติ“เร็น!”จันทร์สิตารีบลงไปประคองเขาทันทีร่างของเด็กสั่นแรงเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัว“ออกมาเดี๋ยวนี้!” ลินตะโกนจากด้านบน“อุโมงค์กำลังปิดแล้ว!”แต่จันทร์สิตาไม่ขยับ“เขาไม่ไหว!”เร็นเงยหน้าขึ้นช้า ๆดวงตาเริ่มพร่ามัวก่อนพูดเสียงสั่น“ผม…ควบคุมไม่ได้…”ทันใดนั้นเสียงในหูฟังก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ยืนยันคำสั่งทำลายตัวเอง”“เริ่มกระบวนการภายในหกสิบวินาที”เร็นเบิกตาทันทีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด“ไม่…”เขาส่ายหน้ารัว ๆเหมือนเด็กที่กำลังกลัวมากจริง ๆ“ผมไม่อยากตาย…”ประโยคนั้นทำให้จันทร์สิตาใจหายวาบนี่ไม่ใช่อาวุธไม่ใช่นักฆ่าแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นลินรีบกระโดดลงมาข้างล่างทันที“มันฝังระบบไว้ในสมอง”เธอกัดฟันแน่น“ถ้าคำสั่งทำงานเต็มรูปแบบ หัวใจเขาจะหยุดเอง”จันทร์สิตาหน้าเสียทันที“งั้นก็ต้องหยุดมันสิ!”“ถ้าหยุดง่าย ฉันคงทำไปนานแล้ว!” ลินสวนกลับเสียงเครียดเสียงโลหะด้านหลังเริ่มดังขึ้นอีกครั้งประตูปิดอุโมงค์กำลังเลื่อนเข้ามาช้า ๆน้ำก็เพิ่มระดับข
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 41
“อนล!!”เสียงจันทร์สิตาดังสะท้อนทั่วอุโมงค์เธอรีบพุ่งเข้าหาประตูเหล็กทันทีสองมือทุบลงไปแรง ๆปัง!ปัง!“เปิดสิ!”แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมีเพียงความเงียบหลังประตูหนาทึบลินรีบเข้ามาดึงเธอออก“หยุด!”“เขายังอยู่ข้างใน!” จันทร์สิตาหันกลับไปเสียงสั่น“ฉันรู้!”ลินเองก็ขึ้นเสียงเหมือนกันเป็นครั้งแรกสีหน้าเธอเครียดจัด“แต่ถ้าเรายังอยู่ตรงนี้ ทุกคนจะตายหมด!”ทันทีที่พูดจบเสียงระเบิดอีกครั้งก็ดังขึ้นจากด้านหลังอุโมงค์ตูม!แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานร้าวหนักกว่าเดิมเศษเหล็กร่วงลงมาใกล้พวกเขาเพียงไม่กี่เมตรเด็กชุดดำมองประตูเหล็กนิ่ง ๆก่อนพูดเบา ๆ“ประตูนั้นเปิดจากฝั่งนี้ไม่ได้”จันทร์สิตาหันขวับไปหาเขา“งั้นก็หาทางเปิด!”เด็กคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนไม่ชินกับคนที่ใช้อารมณ์ใส่ตัวเองเขาก้มหน้าลงนิดหนึ่ง“ถ้าระบบล็อกเต็ม…”“…ต้องใช้รหัสของ Core เท่านั้น”ลินกัดฟันทันที“มันวางแผนไว้แล้ว”จันทร์สิตายืนตัวแข็งหัวใจเหมือนถูกบีบจนเจ็บอนลตั้งใจไปเองตั้งแต่แรกเขาเลือกแบบนั้นเองและสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือ…เธอหยุดเขาไม่ได้เสียงไซเรนเริ่มเปลี่ยนจังหวะดังถี่ขึ้นเด็กชุดดำเงยหน้าทันที“ระบบจะปิด
Anda juga akan menyukai
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา55.6K Dibacaยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก69.8K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI70.1K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก63.9K Dibacaมลทินพันธนาการ
ทรายสีรุ้ง 37 Dibacaเมียรักท่านประธาน
นามปากกา ไขขวัญ74 DibacaIn the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก
หรงเย่า / นาย่า105 Dibacaแค่เล่นๆเท่ากับรักจริงๆ
เรนเดียร์ B-52263 Dibaca
