บทที่5

บ้านไม้ชั้นเดียวในชานเมืองกลับมาอยู่ในสายตาทั้งสองอีกครั้ง เมื่อรถของหมออนลแล่นเข้าไปจอดที่เดิม ท่ามกลางแสงไฟสลัวของหลอดนีออนหน้าบ้านที่กะพริบเป็นจังหวะชวนขนลุก

เสียงสุนัขหอนดังแว่วไกลลิบในยามค่ำคืน บรรยากาศในบ้านดูแตกต่างจากเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ผ้าม่านถูกรูดปิดสนิท ราวกับเจ้าของบ้านพยายามซ่อนอะไรบางอย่างจากสายตาคนนอก

พ่อของธันวานั่งอยู่กลางห้องรับแขก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน

“ขอบคุณที่มาครับหมอ…ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ” เขาพูดพลางยกมือไหว้ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

“เราอยากฟังทุกอย่างที่คุณรู้นะครับ โดยไม่ตัดสินอะไรเลย” หมออนลนั่งลงตรงข้าม พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

จันทร์สิตานั่งอยู่ข้าง ๆ เธอจ้องพ่อของเด็กชายธันวาอย่างตั้งใจ ขณะปลายนิ้วแตะที่ข้อมือเธอเองเพื่อวัดชีพจรของคนตรงหน้าอย่างแนบเนียน พฤติกรรมของเขาไม่ใช่แค่ความเศร้า...แต่เหมือนคนเห็นอะไรที่เกินกว่าจะเข้าใจ

“ธันวาเคยเล่าหลายครั้งว่า...มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านตอนกลางคืน” เขาเริ่มพูดช้า ๆ “ตอนแรกผมคิดว่าเขาจินตนาการไปเอง เด็กชอบเล่นกับเงา แต่แล้ว…ผมก็เริ่มเห็นเองกับตา”

หมออนลขมวดคิ้ว “เห็นอะไรครับ?”

ชายตรงหน้ากลืนน้ำลาย

“บางคืน...ผมนั่งอยู่ในครัว แล้วเห็น ‘เงา’ เดินผ่านไปหน้าประตู ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น…ผมรีบวิ่งออกไปดู แต่ก็ไม่มีอะไร”

“กล้องวงจรปิดในบ้านมีไหมคะ?” จันทร์สิตาถาม

เขาพยักหน้า “มีครับ แต่แปลกมาก…ทุกครั้งที่ธันวาบ่นว่าเห็น ‘เงา’ กล้องจะดับพอดี”

บรรยากาศในบ้านเงียบกริบ จันทร์สิตาแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งของตัวเองเบาๆ ก่อนพูดเสียงช้า

“แล้วก่อนเขาจะเสีย...เขาพูดอะไรไว้บ้าง?”

พ่อของเด็กนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบภาพวาดแผ่นหนึ่งจากกล่องไม้เก่าๆ ที่ซุกไว้ใต้โต๊ะ

มันคือภาพของ “ชายตาเดียวในชุดดำ” คนเดิม

แต่คราวนี้ มีข้อความที่เด็กขีดเขียนไว้ใต้ภาพด้วยลายมือโย้เย้

“อย่าบอกใคร...เขาอยู่ในฝันของหนูทุกคืน...เขาบอกว่าจะพาเพื่อนไปอยู่ด้วย...”

หมออนลหยิบภาพขึ้นมาดูใกล้ ๆ ดวงตาคมหรี่นิดขณะพินิจ

“คล้ายกับภาพที่พบในคลินิก...”

“หมอครับ...” พ่อเด็กเสียงสั่น “คืนสุดท้ายก่อนเขาเสีย เขาร้องไห้หนักมาก แล้วก็พูดว่า ‘หนูไม่อยากไป หนูไม่อยากไปกับเขา’ แล้วก็ช็อค...หัวใจหยุดเต้น”

“ไม่มีร่องรอยการถูกทำร้าย?” จันทร์สิตาถาม

“ไม่มีเลย...แต่ตอนอาบน้ำศพ ผมเห็นว่าบนหน้าอกของเขามีรอยแดงคล้ายสัญลักษณ์”

จันทร์สิตาหันมามองหมออนลแทบพร้อมกัน

“สัญลักษณ์?” เขาทวนเสียงเข้ม

“คล้ายวงกลมที่มีจุดดำอยู่ตรงกลาง...ผมไม่เคยเห็นมาก่อน”

เงียบ...

จนจันทร์สิตาเอ่ยเบา ๆ “เราต้องเอารูปวาดพวกนี้ไปวิเคราะห์ทางจิตวิทยา...และอาจต้องขอหมายขุดคุ้ยเอกสารของคลินิกนั้นให้มากขึ้น”

อนลพยักหน้า เขาหันไปปลอบพ่อของเด็ก ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมหญิงสาว

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะต้องสืบได้แน่ ตอนนี้ผมติดต่อเจ้าหน้าที่ให้เฝ้าบ้านของเด็กทุกคนในคดีอย่างเคร่งครัดแล้ว"

"ขอบคุณมากจริงๆครับ"

ขณะเดินออกจากบ้าน แสงไฟหน้ารถสาดกระทบร่างเธอเบา ๆ จันทร์สิตาหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับชายข้างกาย

“หมอคะ...คุณคิดว่า ‘คนตาเดียว’ เป็นใครกันแน่?”

“ผมยังไม่แน่ใจ” เขาตอบ 

“แต่มันไม่ใช่ภาพหลอน...และผมไม่คิดว่าเด็กทั้งหมดจะจินตนาการตรงกันได้โดยบังเอิญ”

ขณะเธอกำลังจะขึ้นรถ เขาจับแขนเธอเบาๆ

“คุณโอเคไหม?”

“ก็แอบขนลุกอยู่นิดหน่อยค่ะ” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน แต่รอยยิ้มยังสั่นเล็กน้อยจริงๆ

“แต่ถ้ามีคุณอยู่ด้วยก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลย”

“อืม…” เขาพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาแน่นิ่งจ้องเข้าไปในดวงตาเธอ

ชั่ววูบนั้น จันทร์สิตาเกือบลืมว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ในฐานะหมอแต่เป็นนักล่า…ที่ถูกส่งมาเพื่อดึงเขาเข้ากับดัก

แล้วทำไม…หัวใจเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่เขามองแบบนี้ล่ะ?

"ผมว่าเราควรตรวจดูรอบๆนอกบ้านอีกหน่อย"

ขณะที่หมออนลกำลังเดินตรวจดูพื้นที่ห่างออกไปเล็กน้อย จันทร์สิตาก็ถือโอกาสเดินเคียงข้าง สบตากับเขาในระยะประชิด

“คุณหมอเชื่อเรื่องพลังงานในสถานที่ไหมคะ?” เธอถาม ขณะเหยียบลงบนแผ่นไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ

 “ถ้าเป็นพลังงานทางวิทยาศาสตร์ผมเชื่อ... แต่เรื่องลึกลับ ผมไม่ค่อยสนใจ” เขาหันมามอง เงียบอยู่ครู่ ก่อนตอบเรียบๆ

“แปลว่าคุณหมอไม่เคยสัมผัสอะไรแปลก ๆ เลยเหรอคะ?” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก

“เคยสัมผัส...แต่ไม่ใช่สิ่งลึกลับ” น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่สายตากลับประสานกับเธอไม่ละไปไหน

“เป็นคนมากกว่า ที่น่าพิศวง”

จันทร์สิตาชะงัก หัวใจเต้นแรงโดยไม่ทันตั้งตัว เขาหมายถึงเธอหรือเปล่า...

“หมอครับ ตรงนี้เจอเศษเล็บค่ะ มีรอยเลือดแห้งติดอยู่ คาดว่าไม่ใช่ของเด็ก!” แต่ก่อนจะทันได้ถามต่อ เสียงหนึ่งจากเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานก็ดังขัดขึ้น 

หมออนลละสายตาจากจันทร์สิตาทันที เดินตรงไปยังจุดที่มีการตรวจสอบหลักฐาน จันทร์สิตาเดินตาม เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง ไม่ใช่แค่กับคดี...แต่กับตัวเขา

ในขณะที่ทีมเก็บหลักฐานทำงาน เธอสังเกตเห็นรอยขีดเขียนด้วยดินสออยู่ที่ผนัง ราวกับมีเด็กพยายามเขียนอะไรบางอย่างก่อนจะถูกห้ามหรือขัดขวาง

‘ช่วยด้วย’

คำสองคำสั้น ๆ นั้นทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

“คุณหมอคะ ดูนี่สิ” เธอเรียกเขามาใกล้ เอานิ้วลูบรอยนั้นเบา ๆ โดยไม่แตะโดนเนื้อผิวมากนัก

หมออนลจ้องดูรอยเขียนนั้นนิ่งขรึม

“นี่อาจไม่ใช่แค่การละเลยหรือทำร้ายร่างกายธรรมดา...”

“ฉันว่ามันลึกกว่านั้นค่ะ” เธอเสริมเสียงเบา “ฉันเชื่อว่าเด็ก...กำลังพยายามบอกอะไรบางอย่าง”

“คุณสังเกตเก่งดีนะครับ”เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอ 

“ผู้หญิงนะคะ... ถ้าไม่เก่งเรื่องอ่านใจคน คงอยู่ไม่รอด” เธอพูดยิ้ม ๆ แต่แววตาซ่อนไม่ได้ว่าอยากให้เขา ‘อ่านใจ’ เธอบ้าง

เขาไม่ตอบ แต่หันไปมองภาพถ่ายครอบครัวบนฝาผนัง รอยยิ้มของเด็กในภาพ กับสภาพห้องที่ดูเย็นชาไม่สอดคล้องกันเลย