ตอนที่ 4-2 เจอตัวแล้ว

สามวันผ่านไป

หลายวันมานี้เห็นซินเหยียนกับมารดาปรับตัวเข้าหากันได้ เสิ่นเจี้ยนก็วางใจปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ส่วนเขาออกไปล่าสัตว์อย่างจามรีเพื่อนำหนังและเขาของมันมาขาย

" ซินเหยียน ข้าจะไปบ้านป้าจ้าวสักหน่อย เจ้าอยู่เฝ้าเรือนไปนะ " เสิ่นซื่อเดินออกมาที่เฉลียงหน้าบ้านเห็นลูกสะใภ้กำลังทำความสะอาดพื้นอยู่ จึงบอกกล่าวอีกฝ่ายสักหน่อยว่าตนเองจะไปที่ใด

ซินเหยียนรีบวางผ้าทำความสะอาด ก่อนหันไปหาแม่สามีที่ยืนมองนางอยู่ " ท่านแม่จะไปนานหรือไม่เจ้าคะ ใกล้ได้เวลาทานมื้อกลางวันแล้ว ข้าจะได้เตรียมไว้ให้พอดีกับเวลาที่ท่านกลับมา "

เสิ่นซื่อยกมือโบกกลางอากาศ " ไม่ต้องหรอก ข้าน่าจะกลับมาทีเดียวตอนเย็น เจ้ากินไปเถิด "

" เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ เดินระวังๆ นะเจ้าคะ "

" อืม ไม่ต้องห่วง "

หลังเห็นเสิ่นซื่อเดินออกจากเรือนไปแล้ว ซินเหยียนก็หันกลับมาสนใจงานของตนเองต่อ นางลงมือทำความสะอาดเรือนทุกซอกทุกมุมจนสะอ้านสะอาดดี จึงปลีกตัวไปอาบน้ำสักหน่อย เพื่อล้างคราบเหงื่อออกให้หมด

ไม่นึกว่าพอนางกลับออกมาอีกครั้ง จะเห็นร่างของคนผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน

ร่างเล็กหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว มองจากข้างหลังชายผู้นั้นดูไม่เหมือนชาวบ้านที่นางรู้จักสักนิด เสื้อผ้าที่เขาสวมดูหรูหราและราคาแพงมากทีเดียว หากไม่ใช่ผู้ที่มีฐานะร่ำรวยมีหรือจะซื้อชุดผ้าไหมเนื้อดีเช่นนี้มาใส่ได้

ซินเหยียนยังไม่ทันเอ่ยปากถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำของคนผู้นั้นก็กล่าวขึ้นมาว่า

" ไม่เจอกันนานเลยนะ หวังซินเหยียน "

เห็นเพียงสันกรามของเขานางก็จำได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด หัวใจดวงน้อยๆ กระตุกวูบแทบหยุดหายใจ ยามเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดเจน

" เฉิงอิ๋น "

คนร่างสูงหมุนตัวกลับมา นัยน์ตาสีดำทมิฬจ้องมองหญิงสาวอย่างสำรวจ คิ้วเข้มเลิกขึ้น ริมฝีปากคมชัดแสยะยิ้มเล็กน้อย ยามได้ยินนางเรียกชื่อของตน

" เจ้าก็จำได้นี่ แล้วทำไมจึงแสร้งทำเหมือนว่าจำสิ่งใดไม่ได้ด้วยเล่า "

ร่างเล็กถอยกรูดยามเห็นอีกฝ่ายขยับกาย สีหน้าและท่าทางของนางแสดงถึงความหวาดหวั่นที่มีต่อชายผู้นั้นอย่างชัดเจน ประหนึ่งเห็นเขาเป็นผีร้ายที่คอยตามหลอกหลอนนางเรื่อยมาก็ไม่ปาน

" ทะ..ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร ไม่สิ ข้าไม่รู้จักท่านออกไปนะ "

สมองพลันหมุนวนสับสน นางไม่เคยนึกถึงวันที่ต้องเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ด้วยซ้ำ ดังนั้นพออยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้แล้ว นางจึงทำได้เพียงไล่เขาออกไป

" ไม่รู้จักงั้นหรือ " เฉิงอิ๋นย้ำคำที่นางพูดเมื่อครู่ ร่างสูงใหญ่เริ่มก้าวขาเดินไปข้างหน้า ไล่ต้อนหญิงสาวจนมุม จากนั้นก็ใช้มือดันกับฝาผนังเพื่อกักขังไม่ให้นางหนีไปอีก " ได้! เช่นนั้นข้าจะบอกให้เจ้ารู้ว่าข้าคือใคร "

มือเรียวเล็กดันแผ่นไหล่กำยำให้ออกห่าง แต่กลับไม่เป็นผลเพราะขนาดตัวของเขากับนางต่างกันมาก ต่อให้ใช้แรงทั้งหมดที่มีก็ยังไม่พอ

" ถอยไปนะ "

" หวังซินเหยียน เจ้าลืมคู่หมั้นเช่นข้าไปแล้วจริงๆ หรือ "

" หยุดพูด "

" ข้าคือเฉิงอิ๋นที่เจ้าเคยตามตอแยเมื่อหลายปีก่อนจำไม่ได้หรือ ข้ายังจำได้อยู่เลยว่า เจ้าอาละวาดเสียใหญ่โตตอนได้ยินว่าข้าจะแต่งงานกับคนอื่น ถึงขั้นบุกมาที่จวนของข้าในยามวิกาลเพื่อรบเร้าขอให้ข้ายกเลิกงานแต่งงานในครั้งนั้นไป มิหนำซ้ำเจ้ายังฝ่าฝืนขนบธรรมเนียมของสตรีช่วงชิงจุมพิตแรกของข้าไปอีก เจ้าจะบอกว่า เจ้าลืมทุกอย่างไปหมดแล้วจริงๆ หรือ "

ความเกลียดชังพลันลุกโชนขึ้นในใจ ประหนึ่งเปลวเพลิงร้อนระอุที่กำลังกลืนกินหัวใจที่เคยเยือกเย็นของนาง

" เรื่องอัปยศเช่นนั้นข้าไม่อยากจำ " เสียงของนางเจือแววโกรธแค้น จ้องมองบุรุษผู้นั้นตาเขม็ง

ครั้งหนึ่งนางเคยรักและหลงใหลเขา แต่แล้วอย่างไร เพราะสุดท้ายคนที่เขารักและเอ็นดูมากที่สุดก็ไม่ใช่นางอยู่ดี

หากไม่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น มีหรือที่นางจะหลุดพ้นออกมาจากห้วงความทุกข์ระทมได้เหมือนทุกวันนี้