LOGINเพี๊ยะ!!
เสียงมือประทับลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของสตรีชุดขาว ดังเสียจนผู้คนในบริเวณ
สิ่งที่สตรีตัวเล็กกล่าวอยู่ในกระโจม ล้วนแล้วแต่ทิ่มแทงจิตใจของเล่อฮวาหยวนเป็นที่สุด แต่ละประโยคแต่ละคำของนางนั้นพูดออกมาได้อย่างไม่หวั่นเกรงผู้ใด ใช้ไอ้นั่นจิ้มสตรีไปทั่วงั้นเหรอ เล่อฮวาหยวนก้มหน้าลงมองความเป็นชายของตนเองที่สงบนิ่งอยู่ในกางเกง“คิกคิก....ท่านแม่ทัพ” หลางซีเยว่ต้องใช้มือปิดปากกลั้นหัวเราะเอาไว้ ตอนที่บุรุษผู้นี้ยังอยู่ในวัยเยาว์ก็เป็นเด็กชายที่ดี แต่พอโตขึ้นดันเป็นบุรุษเจ้าชู้ ที่ท่านหญิงกล่าวออกมานั้นไม่ผิดไปจากความจริงเลยสักคำ“.....”เล่อฮวาหยวนใช้สายตามองรองแม่ทัพอย่างเอาเรื่องตอนที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกมาจากกระโจมของนาง เสียงหวีดร้องโวยวายดังลั่นกลางดึก ผู้คนบางส่วนที่หลับไปแล้วจุดตะเกียงและออกมาดูเหตุการณ์“คุณหนูฉีถูกวางยาพิษ ช่วยด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูฉีถูกวางยาพิษ”หญิงรับใช้ของฉีหลานเซี่ยวิ่งออกมาโวยวายกรีดร้องทั้งน้ำตา เสียงดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ คนอื่น ๆ เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน ทุกคนกำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย
ค่ำคืนนี้ว่านฉีเส้าหนิงขอตัวไปพักที่กระโจมของตน ต้วนเหวินซินและตันตันต่างก็มีความสุขกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ว่าต้วนเหวินซินจะไม่ค่อยชอบชื่อเสียงของเล่อฮวาหยวนเท่าใดนัก แต่ก็นับว่าดีกว่าบุรุษใดที่อยู่ตรงนั้นแล้ว ไหนจะหน้าตา ชื่อเสียง เงินทอง ล้วนแล้วแต่ล้ำค่ามีสิ่งเดียวที่เทียบกับเสด็จพ่อของท่านหญิงไม่ได้นั่นก็คือเรื่องความรักที่มีต่อพระชายาหยุนหนิงที่จากไป เอาเถิดอยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกัน“พี่เหวินซินดูท่านอารมณ์ดีจริง ๆ นะ” ว่านฉีเส้าหนิงที่นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำแกล้งดีดน้ำใส่“จะไม่ให้ข้าน้อยอารมณ์ดีได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ท่านหญิงของพวกเราจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว”เส้าหนิงมองหน้าพี่เลี้ยงของตนอย่างจับผิด “ก็ไหนท่านว่าเขาเป็นบุรุษเจ้าชู้แล้งน้ำใจอันดับหนึ่งอย่างไรเล่า จู่ ๆ ท่านมาดีใจอะไรที่ข้าจะได้แต่งงานกับเขา ไม่แน่ว่านับจากนี้อีกสิบเดือน เขาอาจจะอดทนซุกซนไม่ไหว แต่งงานกับสตรีอื่นหรือมีอนุภรรยาก่อนจะแต่งกับข้าก็ได้ แล้วก็ถ้าหากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ ข้าจะใช้เรื่องนี้ขอร้องให้เสด็จปู่ยกเลิกการแต่งงานไร้สาระนั่นเสีย แล้วท่านเองก็ยังบอก
“ดูนางสิ ทำหน้ามุ่ยถลึงตาใส่ข้า ถอดแบบกับป้าของเจ้ามาไม่มีผิด” ว่านฉีเทียนกล่าวพร้อมกับหัวเราะเสียงดังเส้าหนิงที่รู้สึกตัวรีบก้มหน้างุดกักเก็บสีหน้าของตนเองในเวลาอันรวดเร็ว“เอาล่ะ ข้าขอประกาศผู้ชนะในวันนี้นั่นก็คือแม่ทัพเล่อ เล่อฮวาหยวนและสตรีที่เขามอบราชาหมาป่าให้ก็คือหลานสาวของข้า ให้ถือว่าพวกเจ้าสองคนหมั้นหมายกันแล้วอย่างเป็นทางการ งานแต่งงานจะจัดขึ้นหลังจากนี้อีกสามเดือน” ลานพิธีล่าสัตว์เงียบกริบ เรื่องราวที่เพิ่งถูกประกาศกร้าวออกมาด้วยพระสุรเสียงหนักแน่นและดูอารมณ์ดีนั้นคงไม่มีผู้ใดกล้าขัดสามเดือน!! นางจะต้องแต่งงานกับคนใจร้ายเช่นเล่อฮวาหยวนงั้นเหรอ เขายังจำเรื่องราวของนางไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เรื่องที่เขาทำตัวแล้งน้ำใจหลงลืมผู้มีพระคุณเช่นนางไปแล้วนางเองก็ยังไม่ได้คิดบัญชี ต่อให้ในอดีตมีความรู้สึกดี ๆ มอบให้กับเขาแต่นั่นก็เป็นเรื่องเมื่อนานมาก จะให้นางตัดสินใจแต่งกับเขาได้อย่างไร คนตัวเล็กหันไปมองหน้าบุรุษที่ยืนข้าง ๆ กันกับนาง ในหัวคิดแผนการเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ และในที่สุดนางก็คิดออก“ฝ่าบาท.....เสด็จปู่”
เส้าหนิงและเล่ออี้จินรอนแรมอยู่นอกเมืองหลวงไม่รู้ว่าผ่านมาแล้วกี่วันหรือกี่เดือน โชคดีที่นางเคยเผชิญหน้ากับความยากลำบากเช่นนี้มาบ้าง ทำให้ไม่รู้สึกว่ามันหนักหนาอะไร สิ่งที่เส้าหนิงต้องทำในเวลานี้คือหลบไปให้พ้นจากเมืองหลวงและคนของรัชทายาทเดินทางไปให้ถึงเป่ยโจวอันเป็นจุดนัดพบที่อยู่ห่างออกไปจากเมืองหลวงหลายร้อยลี้“ท่านแม่” เล่ออี้จินนั้นอายุมากแล้ว แต่กระนั้นก็ยังดูแข็งแรง นางเองก็ไม่อยากเป็นภาระให้กับใครทั้งนั้นจึงไม่เคยบ่นอะไรให้เส้าหนิงฟังทั้งสิ้น“อาผิง เจ้าเดินไหวใช่หรือไม่” ทั้งคู่ตัดสินใจใช้นามปลอมในการเดินทาง“ข้ายังไหวเจ้าค่ะ แล้วท่านล่ะ” นางพยักหน้าให้กับสตรีสูงวัย“ข้าแข็งแรงจะตายไป”ทั้งสองคนในเวลานี้สภาพมอมแมมไม่ต่างอะไรจากชาวบ้านทั่วไป พวกนางและองครักษ์แยกกันเดินทางเพื่อหลอกล่อคนของว่านฉีจิ้งและตบตาต้วนเต๋อชิง อาศัยเดินปะปนไปกับขบวนของชาวบ้านที่ลี้ภัยสงคราม ได้ยินข่าวลือว่า ตอนนี้ว่านฉีจิ้งขึ้นครองราชย์สถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์ต้าเป่ยพระองค์ใหม่ เชื้อพระวงศ์ที่เคยเป็นปรปักษ์กั
ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวหมุนวุ่นวายกับเหตุการณ์ต่าง ๆ นานาอยู่นั้น ว่านฉีปาก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะ เรียกเสียงหัวเราะขบขันแก่ทุกคนได้เป็นอย่างดี มีใครไม่รู้บ้างว่าอ๋องแปดผู้นี้คือบุรุษที่ถูกมองข้ามมากที่สุด ความโดดเด่นก็ไม่มี มีแค่เพียงใบหน้าหล่อเหลาก็เท่านั้น“หลานน้อย” ผู้เป็นอาโบกไม้โบกมือทักทายเสียงดังคนตัวเล็กมองเล่อฮวาหยวนแวบหนึ่งแล้วจึงหันไปสนใจเสด็จอาที่นางเพิ่งรู้จัก“เพคะ...”“ใช่แล้ว หลานน้อย” ว่านฉีปาหยิบอะไรบางอย่างที่อยู่ในย่ามออกมาให้นาง “นี่เป็นลูกแมว ข้าเจอมันที่ชายป่า”“ตายจริงน่ารักจังเพคะ” สายตาของว่านฉีเส้าหนิง หันไปสนใจเจ้าตัวขาวปุกปุยที่กำลังโวยวายเสียงดัง แทนที่จะเป็นราชาหมาป่าที่เล่อฮวาหยวนเพิ่งจะมอบให้“น่ารักใช่ไหม ข้าเห็นว่าน่าจะเหมาะกับเจ้า นำไปเลี้ยงไว้ที่จวนชินอ๋อง เจ้าจะได้ไม่เหงา”การมาถึงของว่านฉีปาดึงดูดความสนใจที่นางเคยมีต่อเขาไปเสียหมด เจ้าลูกแมวตัวนั้นมีดีอะไรกัน“ท่านหญิงหมาป่าตัวนี้ ข้าจะนำกลับไ
เขาเคยได้ยินมาว่าว่านฉีชินอ๋องและรัชทายาทไม่ถูกกันเท่าไหร่ เรื่องนั้นมันชัดเจนมากยิ่งขึ้นเมื่อชินอ๋องถูกลอบสังหารในป่า งานล่าสัตว์ในวันนี้เขาจะทำทุกอย่างให้ผิดแผนไปจากที่ว่านฉีจิ้งคิดเอาไว้ทั้งหมด ที่เคยรับปากเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายว่าจะแต่งงานหมั้นหมายกับฉีหลาน เซี่ยวันนี้เขาจำเป็นกลับคำ“ไม่จริง พี่ฮวาหยวนท่านสัญญากับข้าแล้ว พี่ฮวาหยวน” ฉีหลานเซี่ยเดินไปจับแขนของบุรุษที่นางรักเอาไว้ หมายรั้งเขาให้อยู่กับนาง“ข้าไม่เคยสัญญา คุณหนูฉีข้าจำได้ว่าข้าไม่เคยสัญญากับเจ้า”“ไม่จริง ท่านโกหก แล้วที่ผ่านมาล่ะ การกระทำของท่านที่ผ่านมามันหมายความว่าอย่างไร”บ่าวไพร่ของฉีหลานเซี่ยรีบเข้ามาจับตัวเจ้านายของตนเอาไว้เพื่อไม่ให้นางทำตัวน่าละอายไปมากกว่านี้“ท่านหญิง” เล่อฮวาหยวนทำตามจุดประสงค์เดิมที่ตั้งใจเอาไว้ว่านฉีเส้าหนิงผินหน้าไปมองทางเสด็จป้าของตนเพื่อขอความคิดเห็น ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าส่งสัญญาณพยักพเยิดให้นางรับไป หัวสมองเล็ก ๆ ของนางปวดไปหมด พอหันไปหาต้วนเหวินซินและตั







