บทที่ 22

ในบางช่วงคล้ายสติของเขากำลังกลับคืนมา ภาพที่หยางสวินเคอมองเห็น ...อวิ๋นซูเหยาที่สองมือมีมีดสั้นคู่หนึ่ง นางเคลื่อนไหวด้วยใบหน้าเคร่งเครียดจริงจัง บุรุษชุดดำเองก็มีมีดสั้นคู่เช่นกัน ทั้งสองประมือกันท่ามกลางแสงแดดแผดเผา ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่รับรู้ถึงรังสีเข่นฆ่า ตรงกันข้าม ไม่รู้เพราะเหตุใดเขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่การประมือ ทว่าเป็นการร่ายรำอันงดงามและแข็งแกร่งของคนทั้งสอง

เพลงกระบี่อันอ่อนช้อยแฝงความดุดัน ความเร็วของการเคลื่อนไหว ร่างกายที่ผสานกับมีดสั้นคู่ ท่วงท่าอันคล่องแคล่วว่องไว

เขาถึงขั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ที่ตั้งรับกลับเป็นบุรุษในชุดสีดำปกปิดใบหน้าผู้นั้น ผู้ที่จู่โจมและได้เปรียบกลับเป็นหญิงสาวที่ไร้ซึ่งกำลังภายใน

หยางสวินเคอหยัดตัวขึ้นนั่งพิงต้นดอกหลันฮวาอิ๋ง มองเงาร่างสองร่างกำลังประมือกันไปมา ทว่าตอนนั้นเองเขากลับสังเกตเห็นว่าข้างกายมีใครอีกคน

“ฟื้นแล้ว?”

คิ้วเข้มมุ่นลง “ชายารัชทายาท?!”

นางย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขา กระทั่งหลังจากนั้นก็ยื่นยาเม็ดหนึ่งมาที่ปาก “นี่คือยาถอนพิษ” เขาไม่ได้เปิดปากรับแต่นางกลับบีบคางเขาแล้วบังคับให้เขากิน

หลังกลืนยาเม็ดนั้นร่างกายของเขาก็รู้สึกเย็นวาบ