นามของข้าคือไป๋เสวี่ย (1)

“ท่าน...ท่านปู่ทวด! ท่านอาฟื้นแล้ว! ท่านพ่อท่านแม่! ท่านอา ท่านอาลืมตาแล้ว!”

เสียงวุ่นวายดังขึ้นมาเมื่อเธอลืมตาตื่น หญิงสาวรู้สึกว่าร่างกายนี้ไร้เรี่ยวแรงเป็นอย่างมาก ความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้เธอไม่มีมานานแค่ไหนแล้วนะ ตากลมกะพริบลงเล็กน้อยเพื่อไล่ความสับสนที่มี ก่อนจะมองเห็นคนจำนวนหนึ่งที่กำลังวิ่งตรงมาหาด้วยความดีใจ

เด็กน้อยตรงหน้าที่เป็นคนร้องตะโกนเสียงดัง มองเธอแล้วยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา มือเล็กจับมือของเธอเอาไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนจับมือเธอด้วยความยินดีแบบนี้

เป็นครั้งแรกที่มีคนยิ้มเมื่อได้พบหน้าเธอ

นี่คือครอบครัวใช่ไหม

ขอให้ใช่พวกเขาด้วยเถอะ

หลายวันหลังจากที่ไป๋เสวี่ยมาเกิดใหม่ นางเคยคิดว่าการเกิดใหม่คือการคลอดออกมาจากครรภ์มารดา แต่ทว่าไม่ใช่สำหรับนาง นางเกิดใหม่ในร่างของเด็กผู้หญิงอายุสิบปี ที่มีนามว่าไป๋เสวี่ย

ไป๋เสวี่ยอาศัยอยู่กับท่านปู่ไป๋หลิงและพี่ชายนามไป๋ซาน

ครอบครัวของนางเป็นคนชนชั้นกลาง ที่มีอาชีพหาและค้าขายสมุนไพร เพราะท่านปู่เป็นผู้ใช้โอสถระดับสูง นาง ท่านปู่ และพี่ชายของนาง อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านม่านหมอก ซึ่งติดอยู่กับป่าร้อยอสูรที่น่าหวาดกลัว

ตอนที่ไป๋เสวี่ยอายุสิบปี นางได้ติดตามท่านปู่เข้าไปหาสมุนไพรในป่าร้อยอสูรชั้นนอก แต่โชคร้าย เพราะนางถูกอสรพิษเหมันต์ระดับสูงที่ไม่สมควรจะอยู่ที่ป่าชั้นนอกทำร้ายจนเกือบตาย โชคดีที่ท่านปู่ช่วยถอนพิษของอสรพิษเหมันต์ได้ทันเวลา

แต่ถึงอย่างนั้นไอความเย็นของอสรพิษเหมันต์ก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกายจนทำให้นางเข้าสู่ห้วงนิทรา และหลับใหลไปอย่างยาวนานถึงสิบปี

นั่นก็หมายความว่าตอนนี้ แท้จริงแล้วไป๋เสวี่ยมีอายุยี่สิบปีแล้วหาใช่สิบปีอย่างเช่นรูปลักษณ์ภายนอก แต่เพราะไอเย็นที่แช่แข็งร่างกาย นี่จึงทำให้นางต้องหยุดการเจริญเติบโตไปด้วย

ตอนแรกไป๋เสวี่ยกังวลเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเด็กไปตลอดกาลดังเช่นชาติที่ผ่านมา

นางกลัวจะถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดอีกครั้ง แต่ความกังวลเหล่านั้นก็หมดไป เมื่อนางเริ่มรู้จักโลกใบนี้มากยิ่งขึ้น โลกที่แตกต่างกับโลกก่อนราวกับว่าที่แห่งนี้เป็นโลกเวทมนตร์ในภาพยนตร์เรื่องดังที่นางเคยเห็นผ่านตา

ด้วยเวลาที่ไป๋เสวี่ยหลับไปยาวนานถึงสิบปี ตอนนี้พี่ชายของนางจึงมีอายุยี่สิบห้าปีแล้ว และเขาก็ได้แต่งงานกับพี่สะใภ้ที่ชื่อว่าจิวอิงเมื่อห้าปีก่อน จนตอนนี้ก็มีลูกด้วยกันสองคนเป็นฝาแฝดชายหญิงนามว่าไป๋เทียนกับไป๋หลัน

ส่วนจิวอิงก็ไม่ใช่ใครอื่น เพราะนางเป็นเพื่อนสมัยเด็กของไป๋เสวี่ยนั่นเอง

“ท่านอา ท่านอาเจ้าขา”

“ข้าอยู่ตรงนี้” ไป๋เสวี่ยขานรับเสียงเรียกของหลานสาวตัวน้อย ก่อนที่นางจะมองเห็นร่างกลมอ้วนเหมือนตุ๊กตาหิมะของไป๋หลัน ที่กำลังวิ่งตรงมาหา

“ท่านอา ท่านพ่อบอกว่าท่านอามีธาตุพฤกษาเหมือนท่านปู่ทวดจริงหรือไม่เจ้าคะ?” ไป๋หลันถามขึ้น ตากลมโตคู่น้อยมองไป๋เสวี่ยด้วยความสงสัย

“ใช่” ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ