นามของข้าคือไป๋เสวี่ย (2)

เรื่องพลังธาตุก็เป็นอีกเรื่องที่ไป๋เสวี่ยจำเป็นต้องเรียนรู้ โชคยังดีที่นางยังพอมีความทรงจำของไป๋เสวี่ยคนก่อนหลงเหลืออยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นนางคงจะทำตัวไม่ถูกที่ตนเองได้กลายเป็นผู้มีพลังวิเศษ และถ้าหากว่านี่เป็นชีวิตในโลกก่อน ไป๋เสวี่ยก็คงจะถูกเรียกว่าแม่มดเป็นแน่

“ดีจังเลยเจ้าค่ะ หลันเอ๋อร์เองก็อยากมีธาตุพฤกษา แต่ท่านพ่อกับท่านแม่ข้ามีธาตุดินหาใช่ธาตุพฤกษาไม่”

“อย่าได้กังวลไป แม้พ่อแม่ของเจ้าจะไม่มีธาตุพฤกษา แต่เจ้าก็เป็นหลานของข้าเป็นหลานของท่านปู่ มีสายเลือดของตระกูลไป๋ ไม่แน่เจ้าก็อาจจะมีธาตุพฤกษาดั่งที่ใจหวังก็เป็นได้” ไป๋เสวี่ยพูดตามหลักความเป็นจริงของสิ่งที่เรียกว่าการถ่ายทอดทางพันธุกรรม

ส่วนเรื่องที่ไป๋หลันยังไม่รู้ว่านางถือครองธาตุใดนั้น เป็นเพราะว่านางยังอายุยังไม่ถึงห้าปีดี จึงไม่สามารถทดสอบพลังธาตุได้ ไป๋เสวี่ยรู้มาว่าการจะทดสอบพลังธาตุในร่างกาย จะต้องทำในตอนที่อายุครบห้าปีบริบูรณ์เท่านั้น

ซึ่งตอนนี้ฝาแฝดทั้งสองยังอายุไม่ถึงเกณฑ์นั้น

“จริงหรือเจ้าคะท่านอา!” ไป๋หลันร้องขึ้นด้วยความยินดีเมื่อได้ฟังคำพูดอธิบายของไป๋เสวี่ย

“ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้า”

“หลันเอ๋อร์เข้าใจแล้ว! หลันเอ๋อร์จะนำเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้าทึ่มเทียนเอ๋อร์” ไป๋หลันยิ้มกว้างและรีบวิ่งจากไป แน่นอนว่านางคงจะวิ่งไปหาไป๋เทียนผู้เป็นพี่ชายฝาแฝด

ไป๋เสวี่ยมองตามร่างเล็กไป ก่อนจะระบายยิ้มออกมาบาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี นางไม่ได้รู้สึกรำคาญไป๋หลันที่มักจะวิ่งมาหานางเสมอ แต่กลับรู้สึกถึงจิตใจที่กำลังสงบลง ความเครียด ความกดดัน ความหวาดกลัวและทุกสิ่งอย่างที่นางเคยรู้สึกเหมือนกับว่ามันได้ถูกวางลงไปแล้ว

ต้องขอบคุณหญิงชราท่านนั้นที่ให้นางมาเกิดในครอบครัวที่อบอุ่นมากถึงเพียงนี้

“หลันเอ๋อร์มากวนเจ้าอีกแล้วหรือ” กระแสเสียงที่อบอุ่นดังขึ้นมา ผู้ที่มาก็คือไป๋หลิง

“เพราะนางยังเด็ก จึงมีเรื่องสงสัยมากมายเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยหันหน้ามาตอบท่านปู่ของตนที่กำลังนั่งลงและมองหน้านางด้วยแววตาที่อ่อนโยนพร้อมทั้งหัวเราะเบา ๆ

“แล้วเจ้าไม่เด็กหรือหลานข้า” ไป๋หลิงกล่าวถาม

ในสายตาของผู้ชราแล้ว ไป๋เสวี่ยก็ยังเป็นเด็กเช่นกัน

“ข้าอายุยี่สิบแล้วท่านปู่” คิ้วบางขมวดลง เหตุใดทุกคนจึงชอบพูดว่านางเป็นเด็ก หรือเป็นเพราะว่านางสูงกว่าไป๋เทียนและไป๋หลันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นหรือ

แต่เรื่องนี้ไม่ยุติธรรม ถ้าจะโทษต้องโทษเจ้างูนั่นที่แช่แข็งนางเอาไว้

“อายุเท่าใดก็ยังเด็กสำหรับข้าอยู่ดี” ไป๋หลิงยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของหลานสาว ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาลูบหัวนางอย่างแผ่วเบา

“ก็ท่านปู่อายุเป็นร้อยปีแล้ว จะให้ข้าแก่กว่าท่านได้อย่างไรเจ้าคะ”

“เพ้ย! เจ้าเด็กคนนี้ ฟื้นขึ้นมาก็หัดยอกย้อนข้าเสียแล้ว” ไป๋หลิงโวยวายใส่หลานสาว

แต่แม้ว่าเขาจะพูดจาด้วยเสียงอันดัง ก็มองออกว่ากำลังอารมณ์ดีไม่ใช่ว่ามีโทสะ อีกทั้งแววตาก็ฉายชัดว่าในตอนนี้ผู้ชราแห่งสกุลไป๋นั้นมีความสุขเป็นอย่างมาก

ซึ่งไป๋เสวี่ยเองก็รับรู้ได้