Home / รักโบราณ / ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด / นามของข้าคือไป๋เสวี่ย (3)

Share

นามของข้าคือไป๋เสวี่ย (3)

last update publish date: 2026-07-02 08:39:50

“จริงสิ ตำราพวกนี้ข้าอ่านหมดแล้วเจ้าค่ะ” ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา ก่อนที่นางจะวางตำราเล่มหนาสิบเล่มลงตรงหน้าของท่านปู่

“อ่านหมดแล้วรึ?” ผู้ชราชะงักไป

เขามองไป๋เสวี่ยด้วยความแปลกใจ เพราะตำราสมุนไพรสิบเล่มนี้ ตนเป็นผู้มอบให้นางได้ท่องจำเอง

ไป๋หลิงนำตำรามาให้ไป๋เสวี่ยอ่านในระหว่างที่นางกำลังพักฟื้นร่างกาย เพราะเด็กหญิงไม่อาจจะทำสิ่งใดได้มากนัก ไม่คาดว่าเพียงไม่กี่วันตำราสมุนไพรทั้งสิบเล่ม ไป๋เสวี่ยจะสามารถท่องจำมันจนครบทุกเล่มได้เช่นนี้

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าอ่านจนครบและจำสมุนไพรทั้งหมดได้แล้ว” ไป๋เสวี่ยผงกศีรษะรับ

“เสวี่ยเอ๋อร์เจ้าอย่าโกหกผู้เฒ่าเช่นข้า แค่ไม่กี่วันเจ้าจะจดจำสมุนไพรทั้งหมดได้อย่างไรกัน”  ไป๋หลิงพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก

“หากท่านปู่ไม่เชื่อ จะทดสอบข้าก็ย่อมได้”

“ใช่ ๆ ข้าต้องทดสอบเจ้า เสวี่ยเอ๋อร์เจ้าตามปู่มา”

หลังจากนั้นไป๋หลิงก็รีบเดินนำไป๋เสวี่ยมาที่ห้องเก็บสมุนไพรของตนก่อนจะเลือกสมุนไพรในนั้นออกมา และเริ่มทดสอบว่าสิ่งที่ไป๋เสวี่ยพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือไม่

“ท่านปู่อยากทดสอบสิ่งใดหรือเจ้าคะ” ไป๋เสวี่ยเอ่ยถาม แม้จะพอคาดเดาได้แล้วก็ตามที

“บอกชื่อสมุนไพรและสรรพคุณที่ข้ากำลังจะนำออกมาให้เจ้าดู” ไป๋หลิงบอกวิธีการที่เขาจะใช้ทดสอบ ในมือมีตะกร้าทึบที่มองไม่เห็นภายในอยู่ ซึ่งในนั้นมีสมุนไพรที่ถูกเลือกมาทดสอบอยู่หลายชนิด

“ได้เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว” ไป๋เสวี่ยพยักหน้าเมื่อเข้าใจคำสั่งของไป๋หลิง

จากนั้นท่านปู่ของนางก็เริ่มหยิบสมุนไพรที่คัดเลือกมาแล้วออกมาให้นางได้ทดสอบ ซึ่งไป๋เสวี่ยก็สามารถเอ่ยตอบได้อย่างง่ายดายและฉะฉาน

“หญ้าน้ำค้าง ระดับกลาง ช่วยเพิ่มกำลังให้ร่างกาย

ใบอนันต์ ระดับกลาง ช่วยฟื้นฟูบาดแผล

เม็ดหยกขาว ระดับต่ำ ช่วยขับไอเย็น

ใบวารีสามแฉก ระดับต่ำ ลดอาการตัวร้อน

เถาวัลย์สีแดง ระดับกลาง ช่วยห้ามเลือด

หญ้านิทรา ระดับต่ำ ช่วยให้หลับสบาย...”

 ไป๋เสวี่ยนั่งอธิบายถึงสมุนไพรในตะกร้าไปทีละชนิดจนครบถ้วนอย่างไม่มีติดขัด ราวกับว่าทุกสิ่งอย่างถูกบันทึกเอาไว้ในหัวของนางหมดแล้วจริง ๆ 

ในขณะที่ไป๋หลิงเองก็กำลังมองหลานสาวตัวน้อยของตนด้วยความตกตะลึงระคนยินดี

เพียงแค่ไม่กี่วัน ไป๋เสวี่ยก็สามารถจดจำสมุนไพรได้มากมายถึงเพียงนี้ และถ้าหากว่าเป็นจริงตามที่ไป๋เสวี่ยได้บอกมาก่อนหน้า เช่นนั้นก็แสดงว่าตอนนี้หลานสาวของเขาสามารถจดจำสมุนไพรเป็นพันชนิดในตำราทั้งสิบเล่มได้ทั้งหมดแล้ว เรื่องเช่นนี้แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังต้องใช้เวลาหลายสิบปีเลยทีเดียวในการจดจำสมุนไพรทั้งหมด

“อัจฉริยะ! หลานของข้าเป็นอัจฉริยะ ฮ่า ๆ”

ไป๋เสวี่ยกะพริบตา มองท่านปู่ของตนที่กำลังหัวเราะจนหนวดกระดิกอย่างไม่เข้าใจ หรือท่านปู่ของนางจะแก่จนเลอะเลือนไปเสียแล้ว จู่ ๆ ถึงได้หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้

ไม่ได้การแล้ว ข้าเพิ่งจะมีท่านปู่ จะปล่อยให้ท่านปู่ป่วยไม่ได้เป็นอันขาด เห็นทีคงจะต้องรีบศึกษาวิธีการปรุงยาและการรักษาแล้ว...เพื่อที่ตัวข้าจะได้รักษาท่านปู่ได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้นน้ำกับพลังปริศนา (3)

    “ข้าควรทำเช่นไร?” ไป๋เสวี่ยคล้ายกับว่ากำลังพึมพำกับตัวเอง แต่ใจนางก็นึกไปถึงปิ่นปลิดวิญญาณใบหน้าเล็กก้มลงมองมือของตนเองที่ยังคงสงบนิ่งอย่างไม่เข้าใจ ตกลงแล้วนางต้องทำเช่นไรกันแน่เสียงสายลมพัดผ่านไปมา ทุกอย่างดูสงบยิ่งนัก แต่ตอนนี้เด็กสาวกลับไม่รู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย กระทั่งสมุนไพรหายากที่อยู่รอบกาย ก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของไป๋เสวี่ยไปได้นางไม่สัมผัสได้ถึงพลังปริศนา นางไม่พบเจอสิ่งใดเลยแม้แต่แมลงสักตัว ในน้ำต้องมีปลา แต่สายน้ำตรงนี้กลับไม่มีสิ่งใดเลย“หรือต้องเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณ?”การเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างจะเสี่ยง เพราะนางจำเป็นต้องใช้พลังในการควบคุมปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างมากไป๋เสวี่ยกลัวว่าถ้าหากเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณก่อนเวลา แล้วหากปีศาจร้ายเผยกายออกมา ถึงตอนนั้นนางอาจจะไม่มีพลังเหลือไว้รับมือกับปีศาจร้ายก็ได้จึก!แต่ในระหว่างที่กำลังคิดว่าสมควรเรียกปิ่นปลิดวิญญาณออกมาดีหรือไม่ ไป๋เสวี่ยก็รู้สึกราวกับว่ามีของบางอย่างกำลังทิ่มแทงไปที่มือเล็กไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ที่รู้ได้อย่างแน่ชัด คือนางรู้สึกทรมาน

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้นน้ำกับพลังปริศนา (2)

    แม้จะไม่เข้มข้น และยิ่งเทียบเคียงวารีพิสุทธิ์ที่ไป๋เสวี่ยถือครองไม่ได้ แต่การที่จะมีพลังวิญญาณปะปนในน้ำนั้นมีความเป็นไปได้เดียวที่จะเกิดขึ้นได้ นั่นก็คือเบื้องหน้าของนางจะต้องมีบ่อน้ำวารีพิสุทธิ์อยู่ อาจจะมีไม่มาก แต่ไป๋เสวี่ยแน่ใจว่าจะต้องมีอยู่อย่างแน่นอน“ขอบคุณเจ้ามาก” ไป๋เสวี่ยเอ่ยขอบคุณอาจูก่อนที่นางจะมอบยาพิษให้เป็นของขวัญ เพราะอาจูชื่นชอบยาพิษมากที่สุดอีกทั้งยาพิษที่ไป๋เสวี่ยมอบให้ก็เป็นชนิดที่ไม่ได้รุนแรง แต่เพราะไป๋เสวี่ยศึกษาพิษและคิดค้นพิษขึ้นมาด้วยตนเอง ทำให้พิษมากมายที่อาจูได้รับไป ล้วนแล้วแต่เป็นพิษที่แมงมุมอายุหลายร้อยปีเช่นอาจูไม่เคยพบเห็นมาก่อน‘ขอบคุณเจ้ามากเช่นกัน ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้!’ อาจูยิ้มกว้างและรับยาพิษไปนางย่อมต้องดีใจเพราะพิษเหล่านี้มีแต่พิษที่แปลกใหม่และน่าสนใจมาก ตอนนี้อาจูจึงรู้สึกชอบไป๋เสวี่ยยิ่งนัก!“เจ้าไม่จำเป็นต้องรอข้า เจ้ากลับไปเถิด”‘ไม่เป็นไร ข้าว่าง! ข้าจะรอเจ้าเอง!’ วันนี้แมงมุมน้อยอารมณ์ดีมาก ต่อให้ต้องนั่งรอเป็นวัน ๆ แมงมุมน้อยก็คงจะยินดี“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” อยากรอก็รอ ไป๋เสว

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้นน้ำกับพลังปริศนา (1)

    ไป๋เสวี่ยเดินตามอาจูอย่างไม่รีบร้อน หากเจอสมุนไพรหรือพันธุ์ไม้ที่นางยังไม่มีในมิติจิตร่างบางก็จะหยุดเดินและเก็บของเหล่านั้นเอาไว้ การมีมิติจิตทำให้การดำเนินชีวิตของนางค่อนข้างง่าย เพราะพันธุ์ไม้บางชนิดก็ไม่อาจจะเก็บไว้ในแหวนมิติได้และที่สำคัญตอนนี้ไป๋เสวี่ยมีเจ้าแพนด้ามาคอยช่วยดูแลต้นไม้ในมิติจิตแทนไป๋เตี๋ยที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาหมีแพนด้าตัวอ้วนชื่นชอบการดูแลสมุนไพรและต้นไม้พลังวิญญาณเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยคิดว่าสองสิ่งที่เจ้าหมีให้ความสนใจก็มีเพียงบุตรสาวของเสี่ยวฮวนที่เป็นคู่พันธะและสมุนไพรเหล่านี้เท่านั้นความจริงแล้วเจ้าแพนด้าในร่างจำแลงก็ไม่ได้อ้วน อีกทั้งยังหล่อเหลาเทียบเคียงราชาหมาป่าเช่นเสี่ยวฮวนได้เพียงแต่ไป๋เสวี่ยเรียกเจ้าแพนด้าเช่นนี้จนชินปากไปเสียแล้ว จึงไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกไป‘ทางด้านหน้าจะเป็นต้นน้ำ แต่ว่าท่านต้องเดินเข้าไปเอง เพราะที่ตรงนั้นมีม่านพลังที่แข็งแกร่งมากคอยปกป้องเอาไว้อยู่ สัตว์วิญญาณเช่นข้าไม่อาจจะเข้าไปใกล้ได้’เดินขึ้นเหนือมาได้สักระยะ แมงมุมน้อยก็เอ่ยบอก ไป๋เสวี่ยจึงพยักหน้ารับรู้‘แต่มนุษย์สามารถเข้าไป

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (3)

    หลังจากนั้นจื่อซู่ก็เงียบลง เขามองหน้าเฟิ่งจิ่วและฝูจิ้นที่เป็นดั่งสหาย และจื่อถิงผู้เป็นน้องสาว คนทั้งสามตอนนี้ก็เป็นห่วงไป๋เสวี่ยไม่ต่างกัน เขาเองก็ไม่ควรจะสร้างเรื่องให้คนอื่นต้องมีเรื่องกังวลใจเพิ่มอีก“ขอบคุณที่เตือนสติข้า ข้าเข้าใจแล้ว” จื่อซู่พูดและพยักหน้าลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ากลับขึ้นมามองคนทั้งสามอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง“หลังจากนี้ข้าจะเก็บตัวเพื่อฟื้นฟูพลังและเลื่อนระดับพลังธาตุ ภายในสามวันนี้ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด”สามวันนี้จื่อซู่จะต้องฟื้นฟูตนเองให้กลับมาเป็นปกติ...ไม่สิ ต้องให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เพื่อเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปตามหาไป๋เสวี่ยในหุบเขาลงทัณฑ์ในอีกสามวันข้างหน้า!ทางด้านไป๋เสวี่ยตอนนี้ได้พักฟื้นร่างกายจนพลังยุทธ์กลับคืนมาจนครบสิบส่วน ก่อนที่นางจะเริ่มออกสำรวจป่าพร้อมกับแมงมุมดอกบัวอย่างอาจูเหล่ยหมิงกล่าวว่าอาจูอยู่ที่ป่าแห่งนี้มานานแล้ว ย่อมรู้จักทุกพื้นที่ภายในป่าเป็นอย่างดี ให้อาจูนำทางย่อมดีแล้ว เพราะที่ใดมีกับดักหรือค่ายกล อาจูจะได้เตือนไป๋เสวี่ยไม่ให้หลงเข้าไปภายในนั้นส่วนเหล่ยหมิง เขาไม่ได้ติดตามมาด

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (2)

    “คุณหนูหายตัวไปพร้อม ๆ กับค่ายกลที่กลับคืนสภาพเดิม ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าคุณหนูจะติดอยู่ในค่ายกลหรือไม่ อีกทั้งทางเข้าหุบเขาก็ปิดไปแล้ว พวกเราจำเป็นต้องรอเวลา จนกว่าจะถึงวันที่สามารถเปิดทางเข้าหุบเขาลงทัณฑ์ได้อีก จึงจะเข้าไปตามหาคุณหนูได้” ฝูจิ้นอธิบายอย่างไม่ปิดบังตอนนี้เขาเองก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจจะทำอันใดได้ ที่จะช่วยให้ใจเย็นลงได้ก็มีเพียงหยกประจำตัวเท่านั้น เพราะหยกอันนี้ได้เชื่อมพลังของทุกคนในตระกูลไป๋เข้าด้วยกันหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นพวกเขาจะรับรู้ได้ แต่การรับรู้ก็มีเพียงแค่สองอย่างเท่านั้น คือรับรู้ว่ายังมีชีวิต และไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้วซึ่งฝูจิ้นก็คาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าไป๋เสวี่ยมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้เท่านั้น“แล้วเมื่อใดจึงจะเข้าไปในหุบเขาลงทัณฑ์ได้” จื่อซู่ถามเสียงดัง ปกติเขาเป็นคนที่ใจเย็นมาก แต่เรื่องของไป๋เสวี่ยไม่อาจจะทำให้ผู้เป็นองครักษ์ใจเย็นลงได้เลย“อีกสามวัน”“รอไม่ได้ พวกเจ้าก็รู้ว่าในนั้นอาจจะมีปีศาจร้ายอาศัยอยู่” จื่อซู่ที่รู้ดีถึงความร้ายกาจของปีศาจร้ายไม่อาจจะทำใจให้สงบลงได้อีกต่อไป จึงรีบพูดขึ้นมา“พ

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (1)

    จื่อซู่ลืมตาขึ้นมาในเรือนนอนแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ เขากะพริบตาลงเพื่อขับไล่ความสับสน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมานั่งและมองไปรอบ ๆ ด้านนี่เป็นห้องพักของเขาที่ท่านหม่าเซียวหรานเป็นผู้ให้บ่าวจัดเตรียมเอาไว้ให้ จื่อซู่ไม่แน่ใจว่าตนหลับไปนานเพียงใด แต่ยามนี้พลังธาตุในร่างกายของเขากำลังแปรปรวนอย่างหนัก บ่งบอกชัดเจนว่าในไม่ช้าเขาจะเลื่อนขึ้นเป็นผู้ใช้อักขระระดับเทวะแล้ว“ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!?” จื่อถิงกำลังเดินเข้ามาดูอาการของพี่ชายตน พอเห็นว่าจื่อซู่ฟื้นขึ้นมาแล้วนางก็รีบเดินไปหาเขาทันที“อืม ข้าหลับไปนานเพียงใดหรือ” จื่อซู่เอ่ยถาม ในระหว่างนั้นก็รับน้ำชาที่จื่อถิงช่วยรินให้มาดื่มกิน“ไม่นานเจ้าค่ะ เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น”“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดพวกเราจึงกลับออกมาจากหุบเขาลงทัณฑ์แล้ว?”“เมื่อท่านพี่แก้ค่ายกลได้สำเร็จ คุณหนูก็รีบให้พวกเราทั้งหมดหนีออกมาจากที่แห่งนั้นทันที ก่อนที่ค่ายกลจะกลับคืนสภาพเดิม และเมื่อออกมาจากค่ายกลแล้ว พวกเราก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ชายป่าใกล้ ๆ สำนักเฟิ่งเยี่ยน...”“...”“ท่านพี่ในตอนนั้นพลังยุทธ์เหลือน้อยมา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status