บ้านหลังใหม่และชีวิตใหม่

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้าสู่ซอยแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยตึกแถวโทรม ๆ และถนนขรุขระจนล้อแทบหลุด สายฟ้าเบรกกระทันหันเมื่อถึงหน้าตึกเป้าหมาย เขาหรี่ตามองตึกห้าชั้นเก่า ๆ ที่สีลอกล่อน บันไดเป็นสนิม และไม่มีแม้แต่รปภ.เฝ้า

“ที่นี่เหรอ?” พายุถามเสียงนิ่ง แต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกใจ

อิงดาวหลบสายตาทั้งคู่ รีบลงจากรถไปก่อน ไม่กล้าตอบคำถามนั้นตรง ๆ เธอก้มหน้าแน่นิ่ง เดินจ้ำไปยังชั้นสามของตึก ก่อนจะไขกุญแจเข้าห้องพักเล็กจิ๋วที่แทบไม่มีพื้นที่ให้เดิน

ฟูกเก่า ๆ วางอยู่กับพื้น มีตู้เสื้อผ้าไว้ที่มุมห้อง ไม่มีทีวี ไม่มีโต๊ะ ไม่มีอะไรนอกจากพัดลมตัวเดียวกับขวดน้ำเปล่าสองขวด

สายฟ้าเดินตามเข้ามาแล้วชะงัก

“นี่เธออยู่แบบนี้มาตลอดเหรอ?” เสียงเขาต่ำพร่า แต่แฝงไว้ด้วยความสงสาร

“ก็ไม่มีทางเลือกค่ะ” อิงดาวตอบเบา ๆ เสียงเธอสั่นไหว

“ฉันไม่มีใคร ไม่มีญาติ ไม่มีอะไรเลย…ฉันแค่อยากให้น้องชายได้นอนโรงพยาบาลดี ๆ มียาดี ๆ รักษาให้หาย แล้วก็เรียนจนจบ นอกนั้นไม่สำคัญหรอกค่ะว่าฉันจะลำบากแค่ไหน”

สายฟ้าเดินมาหาเธอ ดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น

“ต่อไปนี้…เธอจะไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก เข้าใจไหม?”

พายุเดินมาหยุดตรงหน้า จับปลายคางเธอเชยขึ้นมองสบตา

“พรุ่งนี้ เราจะย้ายน้องชายเธอไปรพ.เอกชนที่ดีที่สุด ค่ารักษาเราจะดูแลเองทั้งหมด

“พวกเรา…จะดูแลทุกอย่างให้เธอเอง” พายุพูดเสริม ดวงตาเย็นเฉียบในที แต่กลับเปล่งประกายของความห่วงใยที่แท้จริง

อิงดาวกลืนน้ำลายเบา ๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาเงียบ ๆ

“ขอบคุณนะคะ…” เธอพึมพำเบา ๆ เสียงสั่น “แต่…ฉันไม่ชินเลยค่ะ เวลามีใครใจดีกับฉันขนาดนี้”

…

กระเป๋าผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ใบและกล่องลังใบเล็ก ๆ ถูกฝาแฝดช่วยกันขนขึ้นท้ายรถสปอร์ตคันหรูสายฟ้าและ พายุช่วยกันจัดวางอย่างเรียบร้อย

“แค่นี้จริง ๆ เหรอ?” สายฟ้าถามขณะยื่นขวดน้ำให้

อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ…ของฉันมีแค่นี้เอง”

เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวเธอเบา ๆ

“งั้นต่อไปของเธอจะเยอะกว่านี้แน่ เพราะฉันกับพายุจะซื้อให้ทุกอย่าง”

หลังเก็บของเสร็จสายฟ้าก็เดินเข้ามาลูบศีรษะเธอเบา ๆ เหมือนจะปลอบ

“ไปเถอะครับคนสวย…ต่อไปเธอจะไม่ต้องอยู่ที่แบบนี้อีกแล้ว”

เสียงของสายฟ้าทุ้มต่ำ แต่กลับอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายแบบเขา

รถแล่นออกจากตรอกแคบ ๆ อิงดาวนั่งเบาะหลัง ข้าง ๆ กล่องของเธอ พายุเป็นคนขับ ส่วนสายฟ้านั่งหน้าข้างคนขับ แต่ทุก ๆ สิบนาทีเขาจะหันกลับมามองเธอผ่านกระจกหลัง เหมือนจะมั่นใจว่าเธอยังอยู่ตรงนั้น

ครู่หนึ่งต่อมา รถก็จอดสนิทตรงหน้าคอนโดสูงระฟ้าใจกลางเมือง

“ที่นี่เหรอคะ…?” เสียงเธอสั่นเบา ๆ

“ใช่” พายุพูดพลางดับเครื่องยนต์ “คอนโดของเรา”

“แต่จากนี้ไป…มันจะเป็นของเธอด้วย” สายฟ้าเสริม ดวงตาทอประกายจริงจัง

เมื่อพาขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นสูงสุด ประตูห้องกว้างก็เปิดออก เผยให้เห็นห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูที่เต็มไปด้วยแสงธรรมชาติ พื้นไม้แท้สะอาดสะอ้าน เครื่องเรือนดีไซน์หรู ห้องนั่งเล่นกว้างขวางพร้อมวิวเมืองสุดลูกหูลูกตา

อิงดาวยืนตัวแข็งอยู่ที่ประตู ดวงตาเบิกกว้างเหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

“ที่นี่มัน…”เธอพูดไม่ออก

สายฟ้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วยิ้มเล็ก ๆ

“พรุ่งนี้ชื่อเจ้าของห้องจะเปลี่ยนเป็นชื่อเธอ”

“แล้วห้องด้านใน…ก็เป็นของเธอคนเดียว” พายุเสริม “แต่นอนได้แค่คนเดียวเท่านั้นนะ”

“เว้นแต่จะอยากให้พวกเรานอนด้วย…” สายฟ้าแกล้งกระซิบเบา ๆ ข้างหู ทำเอาอิงดาวสะดุ้งเฮือก หน้าร้อนวูบวาบ

พายุขำในลำคอ “ล้อเล่นน่า”

“แต่ถ้าคืนไหน เรากับมานอนคอนโด ห้องนั้นจะเป็นห้องของเราด้วย” สายฟ้าแกล้งเติมคำเบา ๆ จนเธอต้องยกมือขึ้นปิดหูตัวเองด้วยความเขิน

อิงดาวหมุนตัวหนีไปมองวิวหน้าต่าง พยายามซ่อนรอยยิ้ม เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่เคยอ้างว้าง จะเปลี่ยนไปเพียงแค่ข้ามคืน…

และทั้งหมดนี้ ก็เพราะพวกเขาสองคน—สายฟ้าและพายุ

“แล้วถ้าพวกเขาเบื่อฉันขึ้นมาล่ะ…”

“ถ้าฉันไม่เร้าใจพอ…ไม่ว้าวพอ…ไม่ทำให้ใจพวกเขาเต้นแรงได้อีกล่ะ?”

เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

เธอรู้ตัวดี…เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่นางแบบที่หุ่นดีตลอดเวลา ไม่ใช่คนที่เก่งหรือฉลาดเท่าคนอื่น ๆ

เธอแค่…พยายามเอาตัวรอด ใช้เรือนร่างหาเงินเพื่อให้น้องได้มีชีวิตที่ดีกว่าเธอ

“ถ้าพวกเขาเบื่อขึ้นมาแล้วผลักไสฉันล่ะ?”

“ถ้าฉันกลายเป็นแค่ของเล่นที่หมดค่า?”

“ฉันจะกลับไปอยู่ตรงไหน…”สายตาของอิงดาวยังเหม่อลอย

“อิงดาว”

“คะ…คะ?” เธอสะดุ้งเบา ๆ

พายุเดินเข้าไปเปิดประตูห้องด้านใน ห้องกว้างมากจนเหมือนหลุดเข้ามาอีกโลก เตียงใหญ่สีขาว ผ้าม่านโปร่งสีครีม มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟทั้งเมือง

“ตั้งแต่คืนนี้ เธอจะนอนที่นี่” พายุหันมาบอก

สายฟ้าเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่จัดเตรียมไว้ เสื้อผ้าทั้งแบรนด์เนมและชุดนอนซาตินถูกแขวนไว้อย่างเรียบร้อย

“เราจัดการไว้หมดแล้ว ของใช้ทั้งหมดอยู่ในห้องน้ำ…ถ้าไม่พอจะให้คนซื้อมาเพิ่ม”

อิงดาวยืนนิ่ง น้ำตารื้นขึ้นมานิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

“พวกคุณ…ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้”

สายฟ้าเดินเข้ามาใกล้ ลูบผมเธอเบา ๆ

“เพราะเธอเป็นของเราไง…เราถึงต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด”

พายุเอ่ยเสริมจากด้านหลัง

“คืนนี้เธอพักให้สบาย แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมน้องชายด้วยกัน”

อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ หัวใจเธอแน่นอึ้ง ไม่ใช่เพราะความหรูหรา…แต่เพราะเธอไม่เคยรู้สึกว่า ตัวเองมีค่า ขนาดนี้มาก่อนเลย

—————————————————-

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่เป็นกำลังใจให้นะ❤️รักนักอ่านทุกคน ทุกเรื่องนิยายของเราจะเป็นนิยายฟรีทั้งหมด

เดือนหน้าจะเขียนนิยายวายครั้งแรกฝากเป็นกำลำใจให้ด้วยนะ❤️