. พิสูจน์ว่าเธอเป็นของใคร…

เสียงล้อรถเข็นที่ลากผ่านพื้นกระเบื้องสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาลเอกชนดังสะท้อนอยู่ในโถงทางเดินสีขาว อิงดาวเดินข้างพยาบาลที่ช่วยเข็นเตียงน้องชายของเธอ ใบหน้าเด็กหนุ่มที่หลับตาพริ้มภายใต้สายน้ำเกลือยังคงดูอ่อนแอเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้…รอบตัวเขาไม่ใช่โรงพยาบาลรัฐที่เก่าโทรมอีกต่อไป

พายุเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนสายฟ้าเดินช้า ๆ อยู่ข้างหลังเธอ เหมือนจะกันไม่ให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวแม้แต่นิดเดียว

“เราติดต่อแพทย์เฉพาะทางไว้แล้ว” พายุเอ่ยโดยไม่หันกลับมา “เคสแบบนี้ต้องมีทีมเฉพาะดูแล พวกเขาจะตรวจอาการน้องเธอละเอียดกว่าที่ไหน ๆ”

อิงดาวพยักหน้าช้า ๆ พลางก้มมองน้องชายที่เธอทุ่มเทแทบทั้งชีวิตเพื่อเขา

“ขอบคุณนะคะ…” น้ำเสียงเธอแผ่วเบา “ขอบคุณมากจริง ๆ”

สายฟ้าเดินเข้ามาข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น

“จากนี้ไปเธอไม่ต้องขอบคุณอีกแล้วอิงดาว แค่เธอไม่ลำบากอีก…ก็พอแล้ว”

ทันทีที่ถึงห้องพักพิเศษส่วนตัว พยาบาลก็ช่วยจัดเตียงให้น้องชายเธออย่างมืออาชีพ ห้องพักกว้างขวางพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เตียงข้างหน้าต่างมีแสงอ่อน ๆ จากภายนอกสาดเข้ามา อิงดาวมองภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นยังไม่ใช่ความจริง

“ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย ทุกอย่างเราเคลียร์ไว้หมดแล้ว” พายุพูดเสียงเรียบ

อิงดาวยืนนิ่ง ไม่รู้จะตอบแทนยังไงกับความช่วยเหลือมากมายที่เธอได้รับในเวลาแสนสั้น ทั้งที่พวกเขาเป็นแค่คนแปลกหน้า…หรืออย่างน้อย เธอก็เคยคิดแบบนั้น

หลังจากพยาบาลจัดเตียงให้น้องชายของอิงดาวเรียบร้อย พายุและสายฟ้า อิงดาวเดินตามพยาบาลออกไปยังห้องตรวจของแพทย์ผู้ดูแลเคสเฉพาะทางตามที่พายุได้บอกไว้

“เชิญด้านในค่ะ คุณหมอรออยู่แล้ว”

ภายในห้องตรวจดูเรียบหรู ทันสมัย และสะอาดสะอ้าน ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ยืนอ่านแฟ้มประวัติคนไข้อยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาหล่ออย่างเป็นธรรมชาติ คิ้วเข้ม ดวงตาคม และรอยยิ้มอบอุ่นที่แทบทำให้คนมองใจละลาย

“คุณอิงดาวใช่ไหมครับ? ผมหมอวัทธิ์ จะเป็นคนดูแลอาการของน้องชายคุณโดยตรง”

“ค่ะ…” อิงดาวตอบเสียงเบา ใจเธอเต้นแปลก ๆ เมื่อสบตาหมอครั้งแรก

“ผมดูประวัติคร่าว ๆ แล้ว ตอนนี้ยังต้องตรวจเพิ่มเติมอีกนิด แต่ไม่ต้องกังวลนะครับ เราจะทำเต็มที่ ให้น้องคุณได้กลับมาแข็งแรงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

หมอวัทธิ์ยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงจริงใจและอ่อนโยนเหลือเกิน เขายื่นแก้วน้ำให้อิงดาวด้วยความใส่ใจ แล้วขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เธออีกนิด มือหนึ่งแตะแฟ้ม มืออีกข้างวางบนโต๊ะเหมือนจะป้องกันไม่ให้เธอเครียดจนเกินไป

“คุณเองก็ดูอ่อนล้ามากนะครับ…พักผ่อนบ้างนะ อย่าลืมดูแลตัวเองด้วย”

อิงดาวเผลอยิ้มออกมานิด ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่า—นอกห้องตรวจนั้น

มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่…ด้วยอารมณ์ที่แทบคุมไม่อยู่

“แม่ง…” สายฟ้าพึมพำเบา ๆ ดวงตาวาวโรจน์อย่างชัดเจน

“เห็นสายตามันปะวะ” พายุพูดเสียงเย็น “มันมองอิงดาวเหมือนจะกลืนเข้าไปทั้งตัว”

ทั้งสองยืนพิงกำแพงนอกห้อง มือกำแน่นเหมือนพร้อมจะบุกเข้าไปแยกคนทั้งสองออกจากกันได้ทุกเมื่อ

“หมออะไรวะ…ทำตัวแบบนี้กับคนไข้?” สายฟ้าขบกรามแน่น “อิงดาวก็ไม่ระวังตัวเลย ยิ้มให้มันอีก!”

“ใจเย็นก่อน…” พายุพูด แต่เสียงยังคงหงุดหงิด “เดี๋ยวเธอออกมา เราจะคุยกัน”

ประตูห้องเปิดออกช้า ๆ

อิงดาวเดินออกมาพร้อมเอกสารในมือ หัวใจยังอบอุ่นกับคำพูดของคุณหมอเมื่อครู่

แต่ทันทีที่เธอสบตากับสายฟ้าและพายุ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พวกคุณ…มายืนรอตรงนี้เหรอ?”

“แล้วเราจะปล่อยให้เธออยู่กับผู้ชายแปลกหน้าสองต่อสองเหรอ?” สายฟ้าถามกลับทันควัน

“หมอวัทธิ์ไม่ใช่คนแปลกหน้า เขาแค่…”

“แค่ทำหน้าทำตาแบบนั้นกับเธอเหรอ?” พายุแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติไปจากเดิม

อิงดาวนิ่งงันไป เธอเพิ่งรู้ตัวว่า…รอยยิ้มของหมอวัทธิ์ ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของความใจดี

แต่มันอาจเป็น “ความสนใจในตัวเธอ” แบบที่ฝาแฝดเองก็ดูจะไม่ยินดีด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากมั่นใจว่าน้องชายของอิงดาวปลอดภัยและได้รับการดูแลอย่างดี ทั้งสามก็กลับมาที่คอนโดสุดหรูของฝาแฝด

เธอเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ขณะสายฟ้าและพายุถอดเสื้อคลุมวางพาดพนักอย่างเคยชิน

ยังคิดถึงหมอคนนั้นอยู่เหรอ?” เสียงของพายุเอ่ยขึ้นเงียบ ๆ แต่แฝงแววหึงชัดเจน

อิงดาวชะงัก “เปล่านะคะ ฉันแค่…เขาก็แค่ทำหน้าที่”

“แต่สายตาเขาไม่ใช่แค่หมอแน่ ๆ” สายฟ้าพูดพร้อมเดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ “เราดูออก…เธอก็ต้องรู้สึกบ้างแหละใช่ไหม?”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย…”

“งั้นก็พิสูจน์สิ…” พายุแทรกเสียงเข้ามา ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามานั่งข้างเธอ ดวงตานิ่งลึกจนเธอใจสั่นวูบ

สายฟ้าโน้มตัวลง กระซิบชิดใบหู “พิสูจน์ว่าเธอเป็นของใคร…”

อิงดาวยังไม่ทันจะตั้งตัว มือใหญ่ของสายฟ้าก็เลื่อนมาจับคางเธอเบา ๆ ก่อนจะจูบลงมาอย่างหนักแน่น เรียกร้อง และร้อนแรง ลมหายใจของเธอแทบสะดุดตามจังหวะริมฝีปากของเขา

พายุนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคมจ้องเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับวัดว่าหัวใจเธอเป็นของใคร

แต่แล้วเขาก็โน้มตัวมาหาเธอจากอีกด้าน พร้อมเสียงกระซิบแผ่วเบา “ให้ฉันมั่นใจหน่อยสิว่า…เธอไม่ได้อยากไปกับใครคนอื่นนอกจากเรา…”

มือของพายุเลื่อนไปสัมผัสผิวเนื้อที่โผล่พ้นชายเสื้อเธอแผ่วเบา ลูบไล้จนเธอสะท้านเผลอหลุดเสียงครางเบา ๆ ออกมา

สายฟ้ายิ้มมุมปาก ก่อนจะดึงเธอขึ้นจากโซฟา พาเดินถอยหลังไปในห้องนอน

พายุปิดเดินไปปิดม่านทั้งห้องให้ทึบสนิท ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอในขณะที่สายฟ้าเริ่มปลดกระดุมเสื้อเธอทีละเม็ด สัมผัสร้อนจากปลายนิ้วเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“ตัวเธอหอมเหมือนเดิม…หอมจนอยากจมอยู่แบบนี้ทั้งคืน” สายฟ้ากระซิบพลางซุกไซ้ซอกคอเธอ

อิงดาวหอบหายใจแรง เธอรู้ตัวดีว่าร่างกายเริ่มอ่อนแรงไปตามจังหวะเร้าอารมณ์ของพวกเขา

พายุโน้มตัวลง กดจูบลงกลางแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธออย่างแผ่วเบา ไล่ขึ้นมาเรื่อย ๆ จนถึงต้นคอ

เสียงหอบเบา ๆ ดังจากริมฝีปากเธอเป็นจังหวะ เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกลึกซึ้งซัดเข้ามาราวกับคลื่นใต้น้ำ

**

————————————————————

ฝากคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

❤️❤️เดือนหน้าจะปล่อยนิยายวายฝากติดตามด้วยนะ