All Chapters of คนของฝาแฝด: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในห้องลับ ไฟสีส้มอุ่นเปิดสลัว เสียงลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้นในความเงียบ สายฟ้าอุ้มอิงดาววางลงบนเตียง ก่อนตามทาบร่างลงไปอย่างแนบแน่น อิงดาวเบือนหน้าเล็กน้อย แต่ปลายคางก็ถูกพายุจับเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะกดลงมาแทน รสจูบของพายุ มันนุ่มลึก อ่อนโยน แต่กลับซ่อนแรงดึงดูดอันตรายไว้เต็มเปี่ยม ปลายนิ้วของเขาลูบไปตามแนวแก้มของเธอ ไล่ลงไปที่ต้นคอเบา ๆ ในขณะที่สายฟ้าไล้จูบจากไหล่ลงไปยังแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ที่เธอสวมอยู่ เธอหลับตาแน่น ร่างกายสั่นสะท้านราวกับคลื่นไหว เมื่อริมฝีปากของสายฟ้าไล้ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้กดจูบแนบแน่นบนกลีบปากของเธอ “หวาน…”เขาพึมพำเสียงพร่า พายุเปลี่ยนมานั่งข้าง ๆ ขณะที่สายฟ้ายังคงจูบเธอไม่ยอมหยุด มือนุ่มของพายุสอดเข้าไปประคองแผ่นหลังเธอให้เอนเข้าหาเขา สองร่างใหญ่รุมล้อมเธอคนเดียวเหมือนหมาป่าสองตัวที่พร้อมจะกลืนกินเหยื่อ ปลายนิ้วสายฟ้าเริ่มซุกซน ลากผ่านแนวเอวขึ้นมาช้า ๆ จังหวะนั้นพายุโน้มหน้าเข้ามาอีกครั้ง ริมฝีปากของเขาแตะที่ปลายคาง แล้วเลื่อนต่ำลง… “คืนนี้…เธอไม่ได้นอนแน่ อิงดาว”เขากระซิบ ก่อนที่ริมฝีปากจะกดลงอย่างรุนแรง จูบของเขา บดขยี้

เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรงเมื่อร่างของอิงดาวเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลรัฐ แห่งหนึ่ง เธอกอดซองเงินแน่นในอ้อมแขน เสื้อผ้าที่ใส่อย่างลวก ๆ ยังยับยู่ยี่ และดวงตาบวมช้ำจากน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตลอดทาง “จะมาชำระค่ารักษาของ เด็กชายอนาวิน ศักดิ์ภพธรรม ค่ะ” เธอพูดรวดเดียวใส่เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ เสียงเครือแต่แน่วแน่ พนักงานเปิดแฟ้มประวัติก่อนจะพยักหน้า “รบกวนคุณไปที่ฝ่ายบัญชีชั้นสองนะคะ” อิงดาวก้มศีรษะรับคำ เธอกอดซองเงินไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมขณะเดินขึ้นบันได เหงื่อซึมตามไรผม แม้เครื่องปรับอากาศจะเย็นยะเยือก ไม่กี่นาทีต่อมา เงินจำนวนหนึ่งแสนบาทถูกรับเข้าสู่ระบบอย่างเรียบร้อย ใบเสร็จถูกยื่นมาให้เธอ พร้อมรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ “ตอนนี้ยอดทั้งหมดเคลียร์เรียบร้อยแล้วค่ะ ต่อไปก็แค่ดูแลเรื่องค่าห้องกับยารายวัน ซึ่งไม่เยอะเท่าค่าผ่าตัดก่อนหน้าแล้วนะคะ” อิงดาวพยักหน้าเบา ๆ รับใบเสร็จมากำไว้แน่น แล้วเดินตรงไปยังห้องพักฟื้นของน้องชายด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วง [ห้องพิเศษ 908] ภายในห้องเงียบสงบ กลิ่นยาฆ่าเชื้อเจือจางในอากาศ ผ้าม่านถูกเปิดไว้ให้แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่

ผลัก!ร่างบางของอิงดาวกระเด็นลงไปนั่งบนโซฟาหนานุ่ม แผ่นหลังกระแทกเบา ๆ กับพนักพิง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจประตูห้อง VVVIP ปิดดัง “ปัง!” พร้อมร่างสูงสองร่างที่เดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดจัด“เธอขึ้นไปเต้นบนเวทีนั่นทำไม?” พายุถามเสียงเย็นจัด“รู้ไหมว่าผู้ชายพวกนั้นมองเธอยังไง?” สายฟ้าเสียงต่ำ ราวกับพยายามข่มความโกรธสุดขีดอิงดาวหน้าเจื่อน หัวใจเต้นแรง เธอเบือนหน้าหนี แต่เสียงดุดันของพายุยังตามติดมา“ฉันเห็นมันจับเอวเธอ จับต้นขาเธอ…แล้วเธอก็ยิ้มให้มัน”“กะ…ก็แค่ไปเต้นแป๊บเดียวได้เงิน ตั้งสองหมื่น…” เสียงเธอสั่นเบา ๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่ววินาทีพายุยืนค้างอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำด้วยความไม่พอใจสายฟ้าหัวเราะในลำคออย่างขื่นขม ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ“สองหมื่น? เธอยอมแลกศักดิ์ศรีตัวเองกับสัมผัสสกปรกพวกนั้นแค่สองหมื่น?”“ฉันไม่มีทางเลือก…ฉันต้องใช้เงิน” อิงดาวหลบสายตา น้ำเสียงเธอปนสะอื้นฝาแฝดสบตากันอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่พายุจะเดินเข้ามานั่งตรงหน้าเธอ สีหน้าจริงจัง“งั้นฟังให้ดี…”“เรามีข้อเสนอให้เธอ”สายฟ้าก้าวเข้ามานั่งอีกฝั่ง“มาเป็นคู่นอนของเรา” สายฟ้าพูดตรง ๆอิงด

เสียงล้อรถเข็นที่ลากผ่านพื้นกระเบื้องสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาลเอกชนดังสะท้อนอยู่ในโถงทางเดินสีขาว อิงดาวเดินข้างพยาบาลที่ช่วยเข็นเตียงน้องชายของเธอ ใบหน้าเด็กหนุ่มที่หลับตาพริ้มภายใต้สายน้ำเกลือยังคงดูอ่อนแอเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้…รอบตัวเขาไม่ใช่โรงพยาบาลรัฐที่เก่าโทรมอีกต่อไปพายุเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนสายฟ้าเดินช้า ๆ อยู่ข้างหลังเธอ เหมือนจะกันไม่ให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวแม้แต่นิดเดียว“เราติดต่อแพทย์เฉพาะทางไว้แล้ว” พายุเอ่ยโดยไม่หันกลับมา “เคสแบบนี้ต้องมีทีมเฉพาะดูแล พวกเขาจะตรวจอาการน้องเธอละเอียดกว่าที่ไหน ๆ”อิงดาวพยักหน้าช้า ๆ พลางก้มมองน้องชายที่เธอทุ่มเทแทบทั้งชีวิตเพื่อเขา“ขอบคุณนะคะ…” น้ำเสียงเธอแผ่วเบา “ขอบคุณมากจริง ๆ”สายฟ้าเดินเข้ามาข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น“จากนี้ไปเธอไม่ต้องขอบคุณอีกแล้วอิงดาว แค่เธอไม่ลำบากอีก…ก็พอแล้ว”ทันทีที่ถึงห้องพักพิเศษส่วนตัว พยาบาลก็ช่วยจัดเตียงให้น้องชายเธออย่างมืออาชีพ ห้องพักกว้างขวางพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เตียงข้างหน้าต่างมีแสงอ่อน ๆ จากภายนอกสาดเข้ามา อิงดาวมองภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นยังไม่ใช่ควา

“ถึงตาพี่แล้วนะ…คนสวยของพี่”เสียงทุ้มต่ำของพายุดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่แนบแน่นไม่ต่างจากคำพูดนั้น เขาขยับเข้ามาแทนที่สายฟ้า นิ้วหนาจับแก่นกายที่แข็งขึงแน่นของตัวเอง สะบัดเบา ๆ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหลังร่างบางที่ยังคงหอบถี่จากแรงรักของแฝดคนพี่“พะ…พี่พายุ…หนู…ยัง…”เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหอบและอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นเอ่ยขึ้นเบา ๆ พร้อมกับมือบางที่ยันกับเตียงไว้แน่น“ยังไม่พอหรอก…ใช่มั้ย หื้ม?”พายุก้มลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นกายชายชัดเจนและเร่าร้อนไม่แพ้สายฟ้า ปลายลิ้นลากไล้แนบต้นคอจนเธอสั่นสะท้านพายุใช้มือหนาจับสะโพกเธอไว้แน่น ก่อนจะกดปลายลำเข้าง่ามขาแล้วถูไถช้า ๆ กับร่องสาวที่ยังฉ่ำเยิ้ม“อิงดาว…ยังอุ่นขนาดนี้เลยเหรอ หื้ม? แบบนี้ก็พร้อมรับพี่แล้วล่ะสิ”“อ๊ะ…พี่พายุ…ยังไม่ไหว…หนู…”เสียงครางสั่นไหวหลุดจากลำคอพร้อมกับความร้อนวาบที่แล่นผ่านทั้งร่างจากนั้นปลายหัวของแก่นกายใหญ่ก็จรดแนบกับร่องสาวที่ยังเปียกฉ่ำ เขาค่อย ๆ ดันตัวตนเข้าไปทีละน้อย ความใหญ่ ความยาวของพายุไม่ต่างจากพี่ชาย “อืออออ…พี่พายุ…แน่นอีกแล้ว…”เธอครางเสียงสั่น ร่างบางแอ่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เมื่อพายุเริ