บทที่ 2

เมื่อรู้ว่าขั้นตอนการยกเลิกทะเบียนราษฎร์ต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือนกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ เสิ่นอี้ฮวนจึงปรึกษากับคุณเสิ่นและคุณนายเสิ่น สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้านตระกูลลู่ก่อน

ครึ่งเดือนนี้ เธอจำเป็นต้องอยู่ข้างกายลู่เฉินโจวต่อไป จะให้เขาสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นด้วยวิธีการของเขา ครอบครัวของพวกเธอคงไม่มีใครหนีรอดไปได้แน่

หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ เสิ่นอี้ฮวนก็เริ่มเก็บของ

ทั้งรูปถ่ายคู่ที่เคยหวงแหนราวกับของล้ำค่า จดหมายรักที่ลู่เฉินโจวเขียนถึงเธอ ของที่ระลึกที่ซื้อด้วยกันตอนไปเที่ยว...เธอโยนพวกมันทั้งหมดเข้าไปในเตาผิง

เปลวเพลิงกลืนกินเรื่องราวในอดีต ราวกับกำลังเผาทำลายความฝันอันน่าขำ

วันรุ่งขึ้น เสิ่นอี้ฮวนเดินไปที่สวนหลังบ้าน

ที่นั่นมีต้นอู๋ถงอยู่เต็มไปหมด เป็นต้นไม้ที่ลู่เฉินโจวปลูกให้เธอด้วยมือของเขาเอง เขาบอกว่าต้นอู๋ถงเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ เหมือนกับความรักที่เขามีต่อเธอ ไม่มีวันร่วงโรย

เสิ่นอี้ฮวนหยิบขวานขึ้นมา โค่นพวกมันลงทีละต้น

พวกคนรับใช้ที่ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ และไม่กล้าห้ามเธอ เสียงหน้าตัดของลำต้นที่หักโค่นดังทึบและบาดแก้วหู ราวกับความยึดติดบางอย่างถูกตัดขาดอย่างโหดร้าย

วันที่สาม เสิ่นอี้ฮวนไปที่ผาคู่รักบนยอดเขา

ที่นั่นมีแม่กุญแจคู่รักแขวนอยู่ บนแม่กุญแจสลักชื่อของพวกเขาเอาไว้ ปีนั้นลู่เฉินโจวกอดเธอ โยนลูกกุญแจทิ้งลงหน้าผา แล้วบอกว่าชาตินี้พวกเขาจะถูกล็อกไว้ด้วยกันตลอดไป

ทว่าตอนนี้ เสิ่นอี้ฮวนใช้คีมตัดสายแม่กุญแจจนขาดสะบั้น

แม่กุญแจร่วงหล่นลงบนพื้น ส่งเสียงดังกังวานใส

เธอหันหลังเดินจากมา โดยไม่หันกลับไปมองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ตอนกลับมาถึงคฤหาสน์ ภายในห้องนั่งเล่นก็มีคนเพิ่มมาอีกสองคน

ลู่เฉินโจวนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนหลินชิงหวั่นซบอยู่บนอกของเขา ใบหน้าซีดเซียว บอบบางราวกับสายลมพัดมาเพียงวูบเดียวก็จะล้มพับไป

เสิ่นอี้ฮวนเดินผ่านคนทั้งคู่ ตรงขึ้นไปชั้นบนไปอย่างไร้ความรู้สึก

“หยุดเดี๋ยวนี้” เสียงเย็นชาของลู่เฉินโจวดังขึ้น

เสิ่นอี้ฮวนหยุดฝีเท้า ทว่าไม่ได้หันกลับไป

“เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงพาเขากลับมา” เขาถาม

“ฉันไม่สน”

“หวันหวั่นถูกเธอส่งออกนอกประเทศ แต่เขาปรับตัวไม่ได้ นอนไม่หลับมาหลายวันหลายคืนแล้ว” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยการตำหนิ “อี้ฮวน ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้”

ในที่สุดเสิ่นอี้ฮวนก็หันกลับมามองพวกเขา

หลินชิงหวั่นจับแขนเสื้อของลู่เฉินโจวด้วยความหวาดหวั่น ทว่าในแววตากลับมีความได้ใจวาบผ่านสายหนึ่ง

“ถ้าฉันไม่ขอโทษล่ะ” เสิ่นอี้ฮวนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ช่างเถอะค่ะ ไม่เป็นไรหรอก...” หลินชิงหวั่นเอ่ยปากอย่างอ่อนแรง “ฉันยอมทนรับความน้อยใจนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงซะ...พี่ก็เป็นภรรยาตัวจริง”

ลู่เฉินโจวกอดเธอแน่นขึ้นทันที “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องการรู้ความขนาดนี้”

เขาประทับจูบลงบนกระหม่อมของเธอ “วันข้างหน้ามีฉันคอยตามใจ อยากจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปาก รู้สึกประชดประชันเสียเหลือเกิน

คนรับใช้ยกน้ำแกงบำรุงใจมาให้ถ้วยหนึ่ง บอกว่าตั้งใจเตรียมไว้ให้หลินชิงหวั่นโดยเฉพาะ

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของลู่เฉินโจวก็ดังขึ้น

เขาปรายตามองชื่อคนโทรเข้ามา ก่อนเอ่ยกับหลินชิงหวั่นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอได้ยินฉันคุยเรื่องงานทีไรก็ปวดหัวทุกที ฉันจะออกไปรับสายข้างนอก เธอกินน้ำแกงซะนะ”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินจากไป

เสิ่นอี้ฮวนยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจราวกับถูกขวานจามเข้าใส่อย่างจัง

เมื่อก่อนเขาไม่เคยคุยเรื่องงานข้างนอก เพราะมันเกี่ยวข้องกับความลับทางธุรกิจ ทว่าตอนนี้ เพื่อหลินชิงหวั่นแล้ว แม้แต่นิสัยนี้เขาก็ยังเปลี่ยนได้

ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงเสิ่นอี้ฮวนกับหลินชิงหวั่น

ความอ่อนแอบนใบหน้าของหลินชิงหวั่นพลันเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหยิ่งผยองของผู้ชนะ

“เห็นแล้วใช่ไหม” เธอหัวเราะเบา ๆ “ถึงเธอจะเป็นคุณนายลู่ตัวจริง แถมยังอาศัยสถานะนี้ส่งฉันไป แต่ทั้งตัวและหัวใจของเฉินโจวก็อยู่ที่ฉันทั้งหมดแหละ”

เสิ่นอี้ฮวนจ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย “เธออยากได้เขา งั้นฉันยกให้เธอเลยแล้วกัน”

หลินชิงหวั่นชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที “ไม่จำเป็นต้องให้เธอมายกให้หรอก! ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องเป็นของฉันคนเดียว ตำแหน่งของเธอ ก็ต้องเป็นของฉันเหมือนกัน!”

เมื่อเห็นว่าเสิ่นอี้ฮวนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

พอดีกับตอนนั้น ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าของลู่เฉินโจวดังขึ้น

แววตาของหลินชิงหวั่นมีความโหดเหี้ยมวาบผ่าน จู่ ๆ เธอก็ยกถ้วยน้ำแกงบำรุงใจที่กำลังร้อนจัดนั้นขึ้นมาสาดใส่ตัวเอง!

“กรี๊ด!” เธอหวีดร้องเสียงแหลม น้ำตาพลันทะลักล้นออกมา

ตอนลู่เฉินโจวพุ่งพรวดเข้ามา ภาพที่เห็นก็คือฉากนี้

หลินชิงหวั่นมีสภาพดูไม่ได้ไปทั้งตัว น้ำยาหยดลงมาตามเสื้อผ้าของเธอ ขณะที่เธอร้องไห้น้ำตานองหน้า

“เสิ่นอี้ฮวน!” หว่างคิ้วของเขามีความโกรธเจืออยู่ลาง ๆ “เธอไม่ขอโทษก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ถึงกับกล้าทำแบบนี้กับเขาเลยเหรอ?!”

“ฉันไม่ได้ทำ” เสิ่นอี้ฮวนตอบอย่างใจเย็น “ไปเปิดกล้องดูได้เลย”

“ได้ ไปดูสิ!” เขาแค่นหัวเราะ

หลินชิงหวั่นรีบคว้าแขนของเขาไว้ สะอื้นไห้พลางเอ่ย “เฉินโจว ไม่ใช่ความผิดของพี่เขาหรอกค่ะ...ฉันเองที่ไม่ควรเพ้อฝันว่าจะได้อยู่ข้างคุณ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ...”

เธอเพิ่งจะก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ลู่เฉินโจวก็กระชากตัวเธอกลับมา

“กว่าฉันจะตามหาตัวเธอกลับมาได้มันไม่ง่ายเลยนะ เธอยังจะหนีไปจากสายตาฉันอีกเหรอ เธออยากให้ฉันตายหรือไง”

เขากอดเธอเอาไว้แน่น ราวกับกำลังโอบกอดของล้ำค่าที่ได้กลับคืนมาหลังสูญเสียไป

จากนั้น เขาก็หันไปมองเสิ่นอี้ฮวน แววตาเย็นชาจนน่ากลัว

“เรื่องนี้ ฉันจะทวงความยุติธรรมให้เธอเอง”

เสิ่นอี้ฮวนถูกจับขังไว้ในห้องเย็น

ตอนบอดี้การ์ดลากตัวเธอมาผลักเข้าไปข้างใน เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต “ลู่เฉินโจว! คุณไปเช็กกล้องดูสิ! ฉันไม่ได้ทำนะ!”

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยสักนิด เพียงแค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ต้องเช็ก ฉันเชื่อแค่เขาคนเดียว”

ประตูห้องเย็นถูกปิดลงอย่างแรง

ความมืดมิดและความหนาวเหน็บพลันกลืนกินเสิ่นอี้ฮวน

เธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้องด้วยร่างกายสั่นเทา ทว่าภายในใจกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าห้องเย็นนี้เสียอีก

นี่น่ะเหรอที่เขาบอกว่าคนที่เขารักที่สุดคือเธอ

เสิ่นอี้ฮวนอดปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นลงมาไม่ได้

แต่ไหนแต่ไรมาเธอเป็นคนร่างกายเย็นและขี้หนาวมาก

หลังแต่งงาน ลู่เฉินโจวทุ่มเงินมหาศาลติดตั้งระบบปรับอุณหภูมิภายในบ้าน แม้แต่ลานนอกบ้านก็ยังอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี

ในยามฤดูหนาว เขามักจะซุกมือและเท้าที่เย็นเฉียบของเธอไว้ในอ้อมอกของเขา พลางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ชาตินี้ฉันจะให้ความอบอุ่นกับเธอแบบนี้ตลอดไป”

ตอนนี้พอลองนึกดู...

คำสาบานคงเป็นความจริงแค่ตอนที่พูดออกมาเท่านั้นแหละ