คนที่เคียงคู่จนสุดทาง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เมื่อรู้ว่าขั้นตอนการยกเลิกทะเบียนราษฎร์ต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือนกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ เสิ่นอี้ฮวนจึงปรึกษากับคุณเสิ่นและคุณนายเสิ่น สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้านตระกูลลู่ก่อนครึ่งเดือนนี้ เธอจำเป็นต้องอยู่ข้างกายลู่เฉินโจวต่อไป จะให้เขาสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ ไม่ได้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นด้วยวิธีการของเขา ครอบครัวของพวกเธอคงไม่มีใครหนีรอดไปได้แน่หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ เสิ่นอี้ฮวนก็เริ่มเก็บของทั้งรูปถ่ายคู่ที่เคยหวงแหนราวกับของล้ำค่า จดหมายรักที่ลู่เฉินโจวเขียนถึงเธอ ของที่ระลึกที่ซื้อด้วยกันตอนไปเที่ยว...เธอโยนพวกมันทั้งหมดเข้าไปในเตาผิงเปลวเพลิงกลืนกินเรื่องราวในอดีต ราวกับกำลังเผาทำลายความฝันอันน่าขำวันรุ่งขึ้น เสิ่นอี้ฮวนเดินไปที่สวนหลังบ้านที่นั่นมีต้นอู๋ถงอยู่เต็มไปหมด เป็นต้นไม้ที่ลู่เฉินโจวปลูกให้เธอด้วยมือของเขาเอง เขาบอกว่าต้นอู๋ถงเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ เหมือนกับความรักที่เขามีต่อเธอ ไม่มีวันร่วงโรยเสิ่นอี้ฮวนหยิบขวานขึ้นมา โค่นพวกมันลงทีละต้นพวกคนรับใช้ที่ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ และไม่กล้าห้ามเธอ เสียงหน้าตัดของลำต้นที่หักโค่นดังทึบและบาดแก้วหู ราวกับ

เสิ่นอี้ฮวนโทรศัพท์หาเขาด้วยความสั่นเทา เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “รูปพวกนั้น...คุณเป็นคนปล่อยเหรอ”ลู่เฉินโจวที่อยู่ปลายสายแค่นหัวเราะ “เธอชอบจุดตะเกียงฟ้าไม่ใช่หรือไง”“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นรูปพวกนั้น...” น้ำเสียงของเขาโหดเหี้ยม “เธอก็รีบไปซะ แล้วจุดมันทีละรูปให้พอใจเลย!”ท่ามกลางเสียงพื้นหลังเป็นหลินชิงหวั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “เฉินโจว...พี่โทรมาใช่ไหมคะ ฉัน...ฉันไปดีกว่า ฉันไม่ควรอยู่ข้างคุณเลย...”“อย่าพูดเหลวไหล” น้ำเสียงของเขาพลันอ่อนโยนลง ทันใดนั้นในโทรศัพท์ก็มีเสียงจูบอันคลุมเครือดังแว่วมา “ฉันออกหน้าให้เธอขนาดนี้แล้ว เธอยังจะกล้าหนีไปอีกก็ลองดูสิ”โทรศัพท์ถูกวางสายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เสิ่นอี้ฮวนราวกับตกลงไปในโรงเก็บน้ำแข็ง เธอรีบไปยังสถานที่จัดงานประมูลทันทีวินาทีที่ผลักประตูเข้าไป ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านภายในงานเต็มไปด้วยผู้ชาย ส่วนบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็กำลังเลื่อนฉายภาพลับส่วนตัวของเธอมีทั้งใบหน้าด้านข้างตอนเธอหลับสนิท เขาเคยบอกว่าน่ารักก็เลยตั้งใจบันทึกเก็บไว้มีทั้งแผ่นหลังตอนเธออาบน้ำ ตอนเขาหลอกล่อให้เธอถ่ายเขาก็บอกว่าเวลาคิดถึงเธอจะได้เอามาดูและยังม

เสิ่นอี้ฮวนเดินโซเซออกจากห้องจัดเลี้ยง แก้มปวดแสบปวดร้อน รอยเลือดตรงมุมปากแห้งกรังไปแล้วเธอไม่ได้เรียกคนขับรถ แต่ขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเองขณะที่หมอทายาให้ เธอก็มองตัวเองในกระจกใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดง มุมปากถลอก นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยช่างดูไม่ได้เลยจริง ๆเธอกระตุกมุมปาก ทว่ากลับไปกระทบกระเทือนถึงแผล จนเจ็บถึงขั้นสูดลมหายใจลึกหลังจากทำแผลเสร็จ เธอเตรียมจะขับรถกลับ ทว่ากลับถูกคนสองคนขวางเอาไว้ที่ลานจอดรถ—พ่อแม่ของหลินชิงหวั่นพวกเขาขวางประตูรถของเธอไว้ทั้งซ้ายและขวา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน “คุณเสิ่น ได้โปรดอย่ารั้งตำแหน่งคุณนายลู่อีกเลย ถือซะว่าสงสารเราเถอะ ช่วยถอยให้ชิงหวั่นของเราเถอะนะ...”เสิ่นอี้ฮวนมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา “หลีกไป”“ชิงหวั่นรักประธานลู่จากใจจริง คุณทำให้พวกเขาสมหวังเถอะนะ...”“ฉันบอกว่าให้หลีกไป”เธอไม่อยากถูกตามตอแยไม่เลิกจึงผลักพวกเขาออกแล้วเปิดประตูรถทว่าในวินาทีที่เธอเหยียบคันเร่ง จู่ ๆ พ่อของหลินชิงหวั่นก็พุ่งตัวเข้ามาทางหน้ารถ—“ปัง!”เสียงทึบหนักดังขึ้น เสิ่นอี้ฮวนยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก็เห็นพ่อของหลินชิงหวั่นล้มล

สามวันหลังจากนั้นคือฝันร้ายที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเสิ่นอี้ฮวนเธอถูกผลักไส ถูกด่าทอ กระทั่งถูกคนจงใจขัดขาล้ม หัวเข่ากระแทกเลือดอาบไม่มีใครทำแผลให้เธอ และไม่มีใครให้น้ำสะอาดเธอหยดเข้าปากเลยแม้แต่อึกเดียวเธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กัดฟันนับเวลาถอยหลังอีกสามวัน เธอก็จะเป็นอิสระแล้วพลบค่ำของวันที่สาม ในที่สุดประตูเหล็กก็เปิดออกลู่เฉินโจวยืนอยู่หน้าประตูโดยหันหลังให้แสง เสิ่นอี้ฮวนจึงมองสีหน้าของเขาไม่ชัดจนกระทั่งเดินเข้าไปใกล้ หัวใจของเขาถึงได้สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น”เสื้อผ้าของเสิ่นอี้ฮวนสกปรกจนมองสีเดิมไม่ออก แขนและหัวเข่าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยถลอก มุมปากยังมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่หลินชิงหวั่นรีบควงแขนของเขา เอ่ยเสียงอ่อน “พี่คงจะจงใจทำให้ตัวเองบาดเจ็บ เพื่อแกล้งทำตัวน่าสงสารแน่เลยค่ะ”เธอเบะปาก “ถูกขังแค่ไม่กี่วันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะคะ”ลู่เฉินโจวจ้องเสิ่นอี้ฮวนอยู่สองสามวินาที สุดท้ายก็เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “เสิ่นอี้ฮวน เธอจะไม่ยอมจบใช่ไหม”เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปาก ตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะอธิบายก็ยังไม่มีแล้วหลังกลับมาถึงคฤหาสน์ ลู่เฉินโจวกลับไม่ออกจาก

ลู่เฉินโจวหลุบตาลงพลางครุ่นคิดที่หลินชิงหวั่นพูดมาก็มีเหตุผล บางทีอาจเป็นอย่างที่เธอพูดว่าตอนนี้เสิ่นอี้ฮวนกำลังรอให้เขาร้อนใจอยู่เขาขมวดคิ้ว ภายในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจ“เขาจะอาละวาดไปถึงเมื่อไหร่ เล่นแบบนี้มันน่าสนุกนักเหรอ ไม่เห็นจะว่านอนสอนง่ายเหมือนหวันหวั่นเลย ฉันไม่สนใจเขาแล้ว จะคอยดูซิว่าเขาจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่!”ลู่เฉินโจวข่มความไม่สบายใจและโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ดึงหลินชิงหวั่นเข้ามากอดไว้อีกครั้งเธอสวมชุดนอนที่ดูเซ็กซี่ยั่วยวน ทว่าสีหน้ากลับแฝงไปด้วยความไร้เดียงสาและเอียงอาย ช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกินท่อนแขนที่ราวกับงูน้ำเกาะเกี่ยวขึ้นมาบนไหล่ของเขา ริมฝีปากแดงประทับลงบนมุมปาก ขณะที่กำลังจะลองรุกล้ำเข้าไปให้ลึกขึ้น ลู่เฉินโจวกลับใจลอยอยู่บ้าง เขาจูบเธอแบบขอไปที ก่อนสุดท้ายจะผลักเธอออกเขาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม หลังจากจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้ากระจกเรียบร้อยก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ที่บริษัทมีธุระด่วน ฉันไปทำงานก่อนนะ เธอพักผ่อนให้สบายเถอะ”พูดจบ เขาก็ไม่ได้ปรายตามองหลินชิงหวั่นอีก เพียงแค่เดินตรงออกจากประตูแล้วขับรถจากไปหลินชิงหว