보관함
검색
홈 / คนที่เคียงคู่จนสุดทาง / บทที่ 7

공유

บทที่ 7

작가: รุ่งอรุณ
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เสิ่นอี้ฮวนพยุงร่างกายอันอ่อนแอลงจากเตียง เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล

ตอนที่เดินผ่านห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง เธอได้ยินเสียงหวานหยดย้อยของหลินชิงหวั่นดังออกมาจากข้างใน

“พ่อคะ แม่คะ นี่เฉินโจว แฟนของหนูเองค่ะ”

เสิ่นอี้ฮวนหยุดฝีเท้า

เธอกวาดสายตามองลอดผ่านรอยแยกของประตูที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เห็นลู่เฉินโจวกำลังโอบเอวของหลินชิงหวั่น เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณลุงคุณป้าสบายใจได้เลยครับ วันข้างหน้าผมจะไม่ปล่อยให้หวันหวั่นต้องน้อยใจแน่นอน”

แม่ของหลินชิงหวั่นยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ดี ๆ ๆ หวันหวั่นหาแฟนได้แบบคุณ ถือเป็นบุญของเธอจริง ๆ ...”

เสิ่นอี้ฮวนยืนอยู่หน้าประตู จู่ ๆ ก็นึกถึงเมื่อหลายปีก่อน

ลู่เฉินโจวก็โอบเอวเธอ และพูดกับพ่อแม่ของเธออย่างหนักแน่นแบบนี้เช่นกัน “คุณลุงคุณป้าสบายใจได้เลยครับ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้อี้ฮวนต้องน้อยใจแน่นอน”

คำพูดแบบเดียวกัน วันนี้เขากลับเอาไปพูดให้ผู้หญิงอีกคนฟัง

ลู่เฉินโจว ที่แท้คำสัญญาของคุณ อายุการใช้งานมันช่างสั้นเสียเหลือเกิน

เสิ่นอี้ฮวนกัดริมฝีปากแน่น กระทั่งได้กลิ่นคาวเลือด ถึงได้หันหลังเดินจากมา

หลังจากออกมาแล้ว เสิ่นอี้ฮวนก็ดูเวลา อีกสามวันก็จะเสร็จสิ้นขั้นตอนการยกเลิกทะเบียนราษฎร์แล้ว

สามวันให้หลัง เธอและพ่อแม่ก็จะได้จากที่นี่ไปเสียที

ไม่ว่าลู่เฉินโจวจะตามหาอย่างไร ก็จะพบแค่ว่าไม่มีบุคคลนี้อยู่เท่านั้น

พอกลับไป เธอรีบเก็บของที่ต้องนำติดตัวไป ทั้งเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุด บัตรประชาชน พาสปอร์ต...

ส่วนของอย่างอื่น เธอไม่อยากเอาอะไรไปเลยสักอย่าง

ตอนที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน เธอกำลังยัดพาสปอร์ตลงไปในกระเป๋าพอดี

ลู่เฉินโจวยืนอยู่ตรงหน้าประตู ด้านหลังคือหลินชิงหวั่นที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า

“ถึงพ่อจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่คนแก่แข้งขาไม่ดี ครั้งนี้ก็เลยต้องทรมานหนักเลย...” หลินชิงหวั่นพูดพลางสะอื้น น้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกสายขาด

ลู่เฉินโจวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องร้องแล้ว นี่ฉันก็กำลังจะมาทวงความยุติธรรมให้เธออยู่นี่ไง”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “เธออยากให้เขาขอโทษยังไงล่ะ ขอแค่ไม่เกินไปนัก ฉันยอมตามใจเธอทุกอย่างเลย”

หลินชิงหวั่นปรายตามองเสิ่นอี้ฮวนด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ฉัน...ฉันอยากให้พี่ถูกขังคุกสักสองสามวันค่ะ”

ลู่เฉินโจวขมวดคิ้วทันที “หวันหวั่น แบบนี้มันเกินไปหน่อยนะ”

“ฉันรู้ว่าคุณทำใจไม่ได้” หลินชิงหวั่นดึงแขนเสื้อของเขา ขอบตาแดงก่ำ “แต่พ่อฉันบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ถ้าไม่สั่งสอนให้เป็นบทเรียนบ้าง วันข้างหน้าเธอก็ต้องมารังแกเราอีก...”

เธอกัดริมฝีปาก น้ำเสียงแผ่วเบาลงกว่าเดิม “แค่ขังไว้สักสองสามวันเอง วันข้างหน้าเธอจะได้ไม่กล้าทำแบบนี้อีก...เฉินโจว ฉันรู้ว่าคุณนายลู่ต่างหากที่เป็นคนรักในใจคุณ ฉันมันก็แค่ของเล่นคลายเหงา ถ้าคุณตัดใจไม่ลงจริง ๆ งั้น...เราเลิกกันเถอะค่ะ”

ลู่เฉินโจวนิ่งเงียบไปสองสามวินาที สุดท้ายก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้อย่างจนใจ “ไม่อนุญาตให้เลิก ฉันยอมฟังเธอทุกอย่างแล้ว”

เสิ่นอี้ฮวนถูกส่งตัวเข้าสถานกักกันไปทั้งอย่างนั้น

ก่อนลู่เฉินโจวจะจากไป เขาถึงกับไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยสักนิด

ส่วนหลินชิงหวั่น เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขาเดินไปไกล เธอก็หันกลับมาเผยรอยยิ้มเยียบเย็นให้เสิ่นอี้ฮวน กระซิบอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งยังยัดเงินปึกหนึ่งส่งให้ด้วย

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터

최신 챕터

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 22

    “ขอโทษนะ อี้ฮวน ฉันรักเธอจริง ๆ”“เรื่องก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวกับหลินชิงหวั่น ผมอธิบายได้หมดเลยนะ ผมเข้าใจผิด ผมถูกหลินชิงหวั่นหลอก ผมสั่งสอนเขาไปแล้ว ขอร้องละ พวกคุณอย่าใจร้ายขนาดนี้ได้ไหม”“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ ผมจะไม่มีวันทำร้ายอี้ฮวนอีกเป็นอันขาด! ไม่งั้นผมจะไปแต่ตัว! ไม่สิ ผมโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปเป็นชื่ออี้ฮวนตอนนี้เลยก็ยังได้!”ลู่เฉินโจวอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย ทั้งยังหยิบเศษกระเบื้องแตกชิ้นหนึ่งขึ้นมา จ่อไว้ที่คอของตัวเองแถมยังฝืนจับมือข้างหนึ่งของเสิ่นอี้ฮวน บังคับให้เธอเป็นคนกุมชีวิตของเขาเขาเผยรอยยิ้มอันบ้าคลั่ง ทั้งที่ภายในใจขมขื่น “อี้ฮวน ถ้าเธอเกลียดฉัน จะฆ่าฉันก็ยังได้ ขอแค่อย่าปฏิเสธฉันก็พอ ฉันทนรับอนาคตที่ไม่มีเธอไม่ได้จริง ๆ”“ฉันจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ แต่ฉันขาดเธอไม่ได้เด็ดขาด เธอจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง จะจับฉันไปขังไว้ในห้องเย็น หรือจะจับฉันเข้าคุก จะทุบตีหรือด่าทอฉันยังไงก็ได้ ขอแค่เธออย่าทิ้งฉันไปก็พอ!”เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เสิ่นอี้ฮวนก็รู้สึกขนลุกซู่ เธอดึงมือกลับมาอย่างแรง โดยไม่สนว่าคอของเขาจะถูกบาด ทั้งยังตบหน้าเขาไปอีกฉาดหนึ่งด้วยความโกรธจ

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 21

    หลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ เสิ่นอี้ฮวนก็นิ่งอึ้งไปเนิ่นนานถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าในความทรงจำที่ถูกปิดผนึกของเธอนั้น เคยมีเงาร่างของโจวฉู่มู่ปรากฏอยู่จริง ๆเพียงแต่ในตอนนั้นเธอถือว่าเขาเป็นแค่เพื่อนของลู่เฉินโจว จึงไม่ได้คิดอะไรมากจนกระทั่งวันนี้ ตอนเสิ่นอี้ฮวนได้ยินคำสารภาพรักของโจวฉู่มู่ ภายในใจก็รู้สึกซาบซึ้ง ทว่าก็อดรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้างไม่ได้เธอคู่ควรกับความรักอันแสนจริงใจของเขาแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอเธอยังไม่ได้รักเขามากขนาดนั้นเลยความรักช่วงนี้ของเธอกับลู่เฉินโจวแทบจะสูบพลังใจของเธอไปจนหมดสิ้น หรือถึงขั้นทำให้เธอกลายเป็นคนกลัวการสูญเสียเธอกลัวมากว่าถ้าทุ่มเทให้หมดทั้งใจอีกครั้งแล้วจะต้องบอบช้ำไปทั้งตัวเพราะโจวฉู่มู่อีกเธอไม่มีแรงพอจะทนกับหกปีต่อไปได้อีกแล้วโจวฉู่มู่รับรู้ได้ถึงความอ่อนแอภายในใจของเธอ เขาจึงเป็นฝ่ายกุมมือเธอขึ้นมา แล้วประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกันอุณหภูมิร่างกายของเขาถ่ายทอดมาถึงมือของเสิ่นอี้ฮวน หัวใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นมาด้วยได้ยินเพียงน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่ว่าความรักทุกครั้งจะต้องจบลงด้วยตอนจบที่สมบูรณ์แบบหรอกนะ ถ้าไม

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 20

    พอคุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นเห็นลู่เฉินโจวก็โมโหขึ้นมา ไม่ปั้นหน้าดีด้วยเลยสักนิด“คุณลู่ คุณกับเรามันคนละเส้นทางกัน กลับไปเป็นคุณชายของคุณเถอะค่ะ อยากได้ผู้หญิงกี่คนก็แค่เอ่ยปากมาคำเดียว เล่นจนเบื่อแล้วก็ทิ้งไปได้เลย แต่อี้ฮวนของเราไม่ใช่ของเล่นของคุณไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของคุณ!”“ลูกสาวที่แสนดีของเราแต่งงานกับคุณแล้วต้องเจ็บปวดไปตั้งเท่าไหร่ ต้องทนทุกข์ทรมานไปตั้งเท่าไหร่ ในใจคุณไม่รู้บ้างเลยเหรอ! คุณจับลูกสาวของฉันไปขังคุกได้ยังไง! แถมยังรังแกเธอมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง! เธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอผู้ชายใจดำอย่างคุณ!”คุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นยิ่งพูดยิ่งโมโห ร้องไห้ปาดน้ำตาไปพลาง ทุบตีลู่เฉินโจวไปพลางลู่เฉินโจวก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้พวกเขาทุบตีตามใจชอบทว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “แล้วโจวฉู่มู่ล่ะ เขาก็เป็นคุณชายเหมือนผม พวกคุณไม่กังวลเหรอว่าวันหนึ่งเขาจะเป็นเหมือนผม”ยังไม่ทันรอให้คุณเสิ่น คุณนายเสิ่น และเสิ่นอี้ฮวนตอบ โจวฉู่มู่ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน“ฉันจะเป็นเหมือนนายไหม ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็พอ ฉันเชื่อว่าตัวเองจ

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 19

    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตรงหน้าคล้ายกับมีแผ่นหลังที่คล้ายคลึงกับเสิ่นอี้ฮวนวาบผ่านไปเธอยังควงแขนชายชาวต่างชาติคนหนึ่งอยู่ด้วย!หัวใจทั้งดวงราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำส้มสายชู ปวดหนึบจนแทบทนไม่ไหวลู่เฉินโจวกำหมัดทั้งสองข้างแน่น ขอบตาแดงก่ำพลางจ้ำอ้าวพุ่งเข้าไปหา ปล่อยหมัดซัดเข้าใส่ชายชาวต่างชาติคนนั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังพลั่ก“แกปล่อยเมียของฉันนะ!”“เธอเป็นภรรยาคุณเหรอ คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าเธอเป็นภรรยาคุณ แล้วผมเป็นใครล่ะ”ชายชาวต่างชาติถ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อทั้งยังสวนหมัดกลับไปหาเขาด้วยความโกรธ ทว่ากลับถูกลู่เฉินโจวใช้มือรับเอาไว้ได้หญิงชาวจีนโพ้นทะเลที่อยู่ข้างกายเขารีบเข้ามาปกป้องชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยผสมโรง “คุณเป็นคนบ้ามาจากไหนเนี่ย ฉันไม่รู้จักคุณสักหน่อย! ที่รัก เราไปกันเถอะ!”เธอจ้องมองลู่เฉินโจวด้วยความระแวง กระทั่งวินาทีนี้ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาจำคนผิดแค่แผ่นหลังคล้ายกันเท่านั้น เขากลับลนลานไปหมด“ขอโทษครับ” ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงอู้อี้หลังจากชดใช้เงินไปก้อนหนึ่ง เขาก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางการตามหาที่ไม่มีวันสิ้นสุดอีกครั้งหากไม่ใช่เพราะประสบกา

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 18

    ถึงอย่างไรก็เป็นอย่างที่โจวฉู่มู่พูด เสิ่นอี้ฮวนอาจไม่มีวันหันหลังกลับมาอีกแล้วทว่าไม่ว่าลู่เฉินโจวจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวทิ้งขว้างชีวิตตัวเองอย่างไร เขาก็ยังคงฟื้นขึ้นมาอยู่ดีพวกโจวฮ่วนเป็นคนส่งเขามาที่โรงพยาบาลเมื่อเห็นเขาฟื้นขึ้นมา ในที่สุดโจวฮ่วนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บ่นพึมพำยืดยาวว่า“พี่ลู่ ผมรู้ว่าพี่อารมณ์ไม่ดี แต่ยังไงก็ไม่ควรเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นแบบนี้นะ”“ถ้าพี่ตายไปจริง ๆ เสิ่นอี้ฮวนก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าพี่เสียใจแล้ว ถึงพี่ชายผมจะชอบเธอ แต่เขาก็ยังหาเธอไม่เจอ พี่ก็ยังมีโอกาสอยู่นะ ต่อให้จะกลับมาคืนดีกันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องอธิบายเรื่องทุกอย่างในตอนนี้ให้เธอฟังให้ชัดเจน บอกเธอว่าพี่เสียใจแล้ว”“หรือพี่อยากให้ภาพลักษณ์ของพี่ในใจเธอย่ำแย่ไปตลอดเหรอ หรือพี่อยากให้เธอเกลียดพี่ไปตลอดชีวิต”ลู่เฉินโจวรับฟัง สีหน้าดูหวั่นไหวเล็กน้อยผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงพยักหน้า “นายพูดถูก ฉันต้องตามหาเธอให้เจอ ต้องขอโทษครอบครัวของพวกเธอ และอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน ไม่แน่ว่าเธออาจยอมให้อภัยฉันก็ได้”โจวฮ่วนและคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดทำลายความเพ้อฝันที่แทบเป็นไปไม่ได้นี้ของเขามีความหวัง

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 17

    “ขอโทษ...ฉันขอโทษ...”เขาเอ่ยคำขอโทษนับประโยคไม่ถ้วนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าคนที่ควรจะได้ยินจริง ๆ ในเวลานี้กลับไม่ได้อยู่ข้างกายเขาแล้วน้ำตาทำให้สายตาพร่ามัว ภาพการพบกันครั้งแรกกับเสิ่นอี้ฮวนราวกับปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้งนั่นเป็นบ่ายของฤดูร้อนที่แสนจะธรรมดาวันหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีฝนไล่แดดตกลงมาเธอไม่มีร่ม แถมยังสวมชุดกระโปรงสีขาว พอถูกฝนก็เปียกไปหมด ชุดกระโปรงแนบลู่ไปกับลำตัว จนกลายเป็นกึ่งโปร่งใสเสิ่นอี้ฮวนก็ตระหนักถึงความไม่เรียบร้อยบนร่างกายเช่นกัน เธอมีสีหน้าลำบากใจ พยายามปกปิดจุดสงวนอย่างสุดชีวิต เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย สาดกระหน่ำจนเธอเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเขาขับรถผ่านมา เพียงแค่ปรายตามองเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ สายตาทั้งหมดก็ถูกเธอดึงดูดไป หัวใจก็เต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ในเวลานั้น เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนที่สุดว่าเขาหวั่นไหวเข้าให้แล้วดังนั้นเขาจึงจอดรถ เปิดประตูรถแล้วเอ่ยถามเธอ “ขึ้นรถมาจัดการตัวเองหน่อยไหม เหมือนคุณจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นะ”เสิ่นอี้ฮวนเงยหน้าขึ้นตามเสียง วินาทีที่สบตากับเขา หัวใจของลู่เฉินโจวแทบจะกระเด็นออกมาจากคอหอย สมองหยุดการประ

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 8

    สามวันหลังจากนั้นคือฝันร้ายที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเสิ่นอี้ฮวนเธอถูกผลักไส ถูกด่าทอ กระทั่งถูกคนจงใจขัดขาล้ม หัวเข่ากระแทกเลือดอาบไม่มีใครทำแผลให้เธอ และไม่มีใครให้น้ำสะอาดเธอหยดเข้าปากเลยแม้แต่อึกเดียวเธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กัดฟันนับเวลาถอยหลังอีกสามวัน เธอก็จะเป็นอิสระแล้วพลบค่ำของวันที

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 6

    เสิ่นอี้ฮวนเดินโซเซออกจากห้องจัดเลี้ยง แก้มปวดแสบปวดร้อน รอยเลือดตรงมุมปากแห้งกรังไปแล้วเธอไม่ได้เรียกคนขับรถ แต่ขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเองขณะที่หมอทายาให้ เธอก็มองตัวเองในกระจกใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดง มุมปากถลอก นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยช่างดูไม่ได้เลยจริง ๆเธอกระตุกมุมปาก ทว่ากลับไปกระทบ

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 5

    วันจัดงานเลี้ยงวันเกิด ลู่เฉินโจวขับรถมารับเธอด้วยตัวเองบนรถมีเพียงเขาคนเดียว“ไม่พาหลินชิงหวั่นมาแล้วเหรอ” เสิ่นอี้ฮวนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบลู่เฉินโจวขมวดคิ้ว “วันหลังฉันจะหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเธอเจอกัน จะได้ไม่ต้องทำให้เธออารมณ์เสียอยู่เรื่อย”เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปากเขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะโกร

  • คนที่เคียงคู่จนสุดทาง   บทที่ 4

    เสิ่นอี้ฮวนโทรศัพท์หาเขาด้วยความสั่นเทา เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “รูปพวกนั้น...คุณเป็นคนปล่อยเหรอ”ลู่เฉินโจวที่อยู่ปลายสายแค่นหัวเราะ “เธอชอบจุดตะเกียงฟ้าไม่ใช่หรือไง”“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นรูปพวกนั้น...” น้ำเสียงของเขาโหดเหี้ยม “เธอก็รีบไปซะ แล้วจุดมันทีละรูปให้พอใจเลย!”ท่ามกลางเสียงพื้นหลังเป็น

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status