บทที่ 3

“ใครให้สิทธิ์พวกคุณมากำหนดชีวิตผม? เธอก็คือเธอ ผมก็คือผม ต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง ทำไมต้องเอาเราสองคนมาพูดรวมกันอยู่เรื่อย? ผมไม่มีทางสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ พวกคุณเลิกคิดเรื่องนี้เสียเถอะ” เว่ยชิงเฟิงกวาดตามองคนในห้อง สายตาเย็นเยียบและดุดัน ความรังเกียจในแววตาของเขาทำให้ฉันอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ห้องที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นพลันเงียบลงในทันที

เด็กชายตัวน้อยที่อยากเป็นเด็กโปรยดอกไม้กอดคอแม่ไว้แล้วร้องไห้โฮขึ้นมา “แม่ฮะ อาเล็กโกรธแล้ว”

แม่ของเด็กอุ้มเขาแล้วหันหลังเดินออกจากห้องอาหาร ไปที่ระเบียงก่อนจะกอดเขาไว้และค่อยๆ ปลอบ

เมื่อกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ฉันก็อับอายจนถึงขีดสุด เจ็บที่อกราวกับถูกดึงรั้งจนแน่น แทบอยากหมดสติไปเสียตรงนั้น ยังจะดีเสียกว่าต้องฝืนทนรับสายตามากมายที่มองมาด้วยความสงสารบ้าง ปวดใจบ้าง และไม่เข้าใจบ้าง

สิบแปดปีเชียวนะ เราอยู่เคียงกันทุกเช้าค่ำ ฉันมองเขาเป็นดั่งฟ้า มอบความชอบทั้งหมดที่มีให้เขา แต่สุดท้ายกลับได้จากเขาเพียงคำว่าหน้าด้านตามตื๊อไม่เลิก

ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขากลับเอาหน้าตาและศักดิ์ศรีของฉันเหยียบย่ำอยู่กับพื้น

เว่ยชิงเฟิง นายมันใจดำจริงๆ!

พ่อเป็นครูมัธยม ปกติเป็นคนสุภาพอ่อนโยนและไม่ค่อยโกรธ แต่ตอนนี้เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเว่ยชิงเฟิง ใบหน้ากลับแดงคล้ำเป็นสีตับหมู หมัดทั้งสองข้างกำแน่น ถ้าไม่ติดว่าอยู่บ้านคนอื่น พ่อคงได้ปล่อยหมัดใส่คนที่รังแกฉันจนแทบหาฟันตัวเองไม่เจอ

ในตอนนี้แม่เองก็ทั้งอับอายทั้งโกรธอย่างยิ่ง ปากอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แม่เองก็คงคิดไม่ถึงเหมือนกันว่า เด็กผู้ชายที่แม่เฝ้ามองมาตั้งแต่เล็กจนโต จะทำกับลูกสาวของแม่แบบนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย

คุณอาเว่ยเป็นคนแรกที่ตั้งตัวได้ พอเห็นฉันยืนกระอักกระอ่วนทำอะไรไม่ถูก ก็รีบเอ่ยปากเอ็ดเว่ยชิงเฟิง “หุบปาก พูดจาแบบนั้นได้ยังไง?”

“ทำไมผมจะพูดไม่ได้? ในสายตาผม หลานเยว่ก็เป็นแค่เพื่อนบ้าน อย่างมากก็เป็นได้แค่น้องสาวของผม ผมไม่มีทางแต่งงานกับเธอ และยิ่งไม่มีทางเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ ผมจะคบและแต่งงานกับคนที่ผมชอบ พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนผม อีกอย่าง ผมไม่มีวันชอบหลานเยว่ ต่อไปอย่าเอาพวกเรามาพูดรวมกันอีก ถ้ายังพูดแบบนี้อีกผมจะหนีออกจากบ้าน” เว่ยชิงเฟิงขึ้นเสียงดังมาก เส้นเลือดที่ขมับปูดนูนคดเป็นเส้น

“แล้วก็เธอ หลานเยว่ อย่าตามฉันอีก น่ารำคาญ รำคาญจะตายอยู่แล้ว”

เว่ยชิงเฟิงโยนตะเกียบลงแล้วทำท่าจะเดินออกไป คุณอาเว่ยมองพ่อกับแม่ของฉัน ก่อนจะหันมามองฉันที่ยืนกระอักกระอ่วนอยู่ข้างโต๊ะ เขาโกรธจนก้าวเพียงสองก้าวก็ตามทัน คว้าคอเสื้อเว่ยชิงเฟิงแล้วตบหน้าไปหนึ่งที “ไอ้เด็กเหลือขอ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ กล้าพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ ใครมันตามใจแกจนเคยตัว?”

ครั้งนี้คุณอาเว่ยตบแรงมาก เสียงเพียะคมชัดดังขึ้นจนฉันสะดุ้งทั้งตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณอาเว่ยโกรธ และเป็นครั้งแรกที่เห็นเว่ยชิงเฟิงถูกตี

เว่ยชิงเฟิงไม่คิดว่าคุณอาเว่ยจะลงมือกะทันหันจึงไม่ได้ตั้งตัว ร่างของเขาหมุนไปหนึ่งรอบอย่างรวดเร็วตามแรงของคุณอาเว่ย ท้ายทอยกระแทกเข้ากับมุมกำแพงอย่างแรง เขากัดฟันครางต่ำออกมาหนึ่งเสียง เส้นเลือดฝอยสีแดงฉานพลันปรากฏในดวงตา

เขาเบิกตากว้างจ้องคุณอาเว่ย ความโกรธในดวงตาราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุ ร่างสูงผอมไร้เรี่ยวแรงไถลลงตามผนัง ทิ้งรอยสีแดงเป็นเส้นคดไม่สม่ำเสมอไว้บนผนังสีขาวสะอาด

กลิ่นคาวหวานของเลือดแผ่กระจายอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นหอมของอาหาร จนใครได้กลิ่นก็อยากอาเจียน

คุณน้าเห็นลูกชายบาดเจ็บก็รีบถลาเข้าไปหา “ชิงเฟิง รีบลุกขึ้น เป็นยังไงบ้าง เหล่าเว่ย รีบโทรเรียกรถพยาบาลสิ ลูกบาดเจ็บแล้วไม่เห็นหรือไง? มีอะไรพูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ ถึงต้องลงไม้ลงมือด้วย”

“ไม่ต้องไปสนใจเขา ปล่อยให้เขาสำนึกตัวให้ดีเสียบ้าง พูดอะไรออกมาแบบนั้น ยังเป็นคนอยู่ไหม?” คุณอาเว่ยนั่งหน้าขรึมด้วยความโกรธจัด ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย