บทที่ 8

คุณพ่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ตกลง พรุ่งนี้ผมจะเริ่มดูๆ บ้านที่อื่นเอาไว้บ้าง”

น้ำตาของฉันพลันไหลทะลักออกมา

ทั้งร้องไห้ให้กับความรู้สึกดีๆ ของตัวเองที่ถูกย่ำยีจนไร้ค่า และยิ่งร้องไห้ให้กับความรักและการปกป้องอย่างสุดหัวใจที่คุณพ่อคุณแม่มีให้ฉัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกท่านก็จะเป็นคนที่รักฉันมากที่สุดตลอดไป

ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ทว่ากลับข่มตาไม่ลง เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมาฉายซ้ำไปมาในหัว

หัวใจของฉันเจ็บปวดเหลือเกิน น้ำตายังคงพรั่งพรูออกมาอย่างเงียบเชียบ

เด็กหนุ่มที่ฉันทุ่มเทความรู้สึกชอบให้จนหมดหัวใจ สุดท้ายแล้วระหว่างฉันกับเขาก็ไร้วาสนากัน

อนาคตข้างหน้า พวกเราจะต้องเดินไปบนเส้นทางที่แตกต่างกันสองสาย ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างไกลออกไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

ชิงเฟิง เด็กหนุ่มของฉัน ความฝันของฉัน ลาก่อน!

วันถัดมาเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันนอนเอื่อยๆ อยู่บนเตียงและไม่อยากลุกจากเตียงเลย

คุณพ่อกับคุณแม่เข้ามาดูฉันหลายครั้ง พอเห็นฉันปกติดีไม่มีอะไรน่าห่วง ต่างก็ตามใจปล่อยให้ฉันนอนต่ออีกสักพัก

ตอนที่ลุกขึ้นมาก็เกือบจะแปดโมงแล้ว ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กำลังกินโจ๊กหอมกรุ่นที่แม่คอยอุ่นไว้ให้ฉันตลอด และผักดองที่เพิ่งคลุกใหม่ๆ

คุณพ่อคุณแม่นั่งอยู่คนละข้างคอยอยู่เป็นเพื่อนฉัน ท่าทางที่ระมัดระวังเป็นพิเศษของท่านทั้งสอง เห็นแล้วทำให้ฉันปวดใจเหลือเกิน

เป็นเพราะความอ่อนแอไม่เอาถ่านของฉันแท้ๆ ที่ทำให้พ่อแม่ต้องมาคอยเป็นห่วง เป็นความผิดของฉันเอง

อันที่จริงฉันไม่ได้มีความอยากอาหารเลยสักนิด แต่เพื่อไม่ให้พ่อแม่ต้องกังวล ฉันจึงฝืนใจกินโจ๊กจนหมดชามเต็มๆ และกินผักดองไปจนหมดครึ่งจาน

เพิ่งจะวางตะเกียบลง ก็มีคนมาเคาะประตู

คุณแม่เกาะตาแมวส่องดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกฉันกับพ่ออย่างไร้เสียงว่าคนที่มาคือครอบครัวของคุณอาเว่ย

ความอับอายเมื่อวานยังคงติดตา ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกเขาจริงๆ จึงหมุนตัวกลับเข้าห้อง ปล่อยให้เรื่องตรงนี้เป็นหน้าที่ของพ่อแม่

คุณแม่เปิดประตูออก แล้วเอ่ยขึ้นเรียบๆ “เช้าขนาดนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

“เวิ่นเหอ เรื่องเมื่อวานทั้งหมดเป็นความผิดของชิงเฟิงเอง ฉันกับเหล่าเว่ยเลยพาเขามาขอโทษพวกเธอ” คุณน้าเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ

คำขอโทษที่มาช้าแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร? ถ้าฉันหักขาเธอ ควักหัวใจเธอออกมา แล้วค่อยเอ่ยปากขอโทษเธอสักคำ เธอยินยอมพร้อมใจทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยได้งั้นเหรอ?

ความเจ็บปวดก็คือความเจ็บปวด ไม่ใช่สิ่งที่แค่ขอโทษแล้วจะกอบกู้กลับคืนมาได้

“สิ่งที่เว่ยชิงเฟิงพูดมาก็เป็นเรื่องจริง เสี่ยวเยว่ผิดเองจริงๆ นั่นแหละ เมื่อคืนฉันก็ด่าแกไปแล้ว รับรองว่าต่อไปนี้แกจะไม่ไปรบกวนเว่ยชิงเฟิงอีกแน่นอน พวกเธอวางใจเถอะ ส่วนเรื่องขอโทษน่ะไม่จำเป็นหรอก เขาไม่ได้ทำอะไรผิด จะมาขอโทษอะไรกัน พวกเรารับไว้ไม่ไหวหรอก ไม่มีธุระอะไรก็กลับไปเถอะ เสี่ยวเยว่ยังนอนอยู่ อย่ากวนจนแกตื่นเลย”

“เวิ่นเหอ อย่าทำแบบนี้สิ เธอเห็นชิงเฟิงมาตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรหรอกนะ เรื่องเมื่อวานเขาเองก็เสียใจมาก เช้าตรู่ก็ดึงดันจะมาขอโทษให้ได้ ที่ทำให้เสี่ยวเยว่ต้องช้ำใจเป็นความผิดของชิงเฟิงเอง การมาขอโทษคือสิ่งที่สมควรแล้ว เวิ่นเหอ เธอจะตบตีหรือด่าทอพวกเรายังไงก็ได้ แต่ให้พวกเราเข้าไปคุยข้างในจะได้ไหม?”

“ไม่จำเป็น...” นี่เป็นครั้งแรกที่แม่พูดกับคุณน้าแบบนี้ เรื่องคราวนี้ทำให้แม่โกรธจัดจริงๆ

“พอเถอะที่รัก ผู้มาเยือนถือเป็นแขก เชิญพวกเขาเข้ามาเถอะ มีอะไรก็คุยกันให้ชัดเจนไปเลยทีเดียว จะได้ไม่ต้องมาลำบากใจเรื่องการวางตัวในฐานะเพื่อนบ้านกันอีก แล้วพาลจะทำให้ชิงเฟิงเสียเวลาไปเปล่าๆ เหล่าเว่ย เหม่ยน่า เข้ามากันเถอะ”

แม่หลีกทางให้ตรงประตูอย่างไม่เต็มใจนัก แล้วพวกเขาทั้งสามคนก็เดินเรียงแถวกันเข้ามา

พ่อเชิญให้พวกเขาไปนั่งที่โซฟา แล้วจัดแจงรินน้ำชามาต้อนรับตามมารยาท

เมื่อก่อนตอนที่อาเว่ยมาบ้านเรา เขาก็ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ถึงขนาดหยิบชาต้าหงเผาของคุณพ่อไปชงดื่มเองด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ พ่อกลับต้อนรับขับสู้พวกเขาเหมือนเป็นเพียงแขกคนหนึ่ง

เพียงชั่วข้ามคืน ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป