EP 12 แค่คนส่งอาหาร

EP 12 แค่คนส่งอาหาร

เมื่อทานอาหารเสร็จทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องนอนพี่ภูมิกับพี่เกรชก็เข้าห้องไปปรับความเข้าใจกันแล้วส่วนน้องก้าดอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยโดยมีพะพายคอยช่วยอยู่ตลอดหลบคนที่จ้องแต่จะเอาเปรียบตัวเอง

“พี่พะพายขาาาา อาวินไปไหนค่ะ”

“อยู่ที่ห้องทำงานค่ะน้องก้าด พี่พะพายว่าเราไปนอนฟังนิทานดีกว่านะคะจะเลยเวลานอนเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายโดนคุณแม่ดุพี่พะพายไม่รู้ด้วยน่าาา”

“โอเคค่ะ พี่พะพายเล่าเลยค่ะน้องก้าดจะตั้งใจฟัง”

“ได้อยู่แล้วค่ะ”พะพายเล่านิทานให้น้องก้าดฟังไม่ถึงชั่วโมงเด็กน้อยที่เหนื่อยจากโรงเรียนและยังมาเล่นต่อที่บ้านหมดแรงเร็วกว่าปกติอยู่แล้ว

คนที่อามรณ์เสียหวังจะได้กินของหวานหลังจากมื้อเย็นต้องได้กินแห๋วแทนต้องไปสงบสติอารมณ์ในห้องทำงานตัวเองแทน

หมดกันของหวานคนได้กินโน้นพี่ภูมิกับน้องเกรชทิ้งลูกสาวให้ไปนอนกับคนอื่นง่ายๆ แบบนี้ได้ไงแต่จะโทษทั้งสองคนก็ไม่ถูกถ้าไม่มีคนเสนอขึ้นมาก่อนยัยพะพายอยากให้ถึงทีฉันแล้วกัน

แม่นางทั้งห้าจ้า…ช่วยลูกชายพ่อก่อนนะมันปวดถ้าไม่ได้ปล่อยต้องทรมานทั้งคืนแน่ๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนออกไปข้างนอกหาเด็กที่ผับแล้วแต่นี้ไม่ได้ไงสัญญากับคุณนายรินนาไว้แล้วว่าหนึ่งปีห้ามยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญาไม่ได้ห่วงความรู้สึกอะไรของใครเลย                 

เช้าวันต่อมา

“น้องก้าดค่ะ น้องก้าด ตื่นได้แล้วค่ะได้เวลาต้องไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนแล้วนะคะ”

“อือ…ค่ะพี่พะพาย”

แอ๊ด…

“น้องก้าดตื่นหยังเอ่ย”

“ตื่นแล้วค่ะคุณแม่ขาาาา”

“งอแง่ไหมพะพายแล้วนี้พี่มาวินไปทำงานแล้วเหรอ”

“นายหัวนอนที่ห้องทำงานมั่งค่ะหลังทานข้าวเสร็จพะพายก็ไม่เจอแล้ว”

“อ่อ…น้องก้าดต่อไปไม่มากวนพี่พะพายแล้วนะคะเห็นไหมอาวินไม่ได้นอนกอดเมียเลย”

“โอเคค่ะคุณแม่”สองแม่ลูกออกจากห้องไปพะพายรีบเข้าไปอาบน้ำเตรียมลงไปทำกับข้าวตามปกติ

ไปนอนที่ไหนนะนายหัวจะไปดูดีไหมนะแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเราไหมล่ะพะพายเขาจะไปนอนที่ไหนกับใครมันก็สิทธิ์ของเขาแกทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดก็พอเข้าใจไหมพะพาย

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่ผมนอนที่ห้องทำงานพอเช้ามาผมก็เข้าบริษัทแต่เช้าเลยแอบเข้าไปดูสองสาวที่นอนอยู่ในห้องแต่ก็ไม่ได้ปลุกหรือทำเสียงดังรบกวนยืนมองหน้าคนที่หลับไม่รู้เรื่องเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวทว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรและไม่รู้จะจัดการกับมันยังไงด้วยสมองตีรวนกันไปหมด

“ทำไมต้องเป็นเธอฉันกำลังจะตั้งใจลองรักดูสักครั้งสุดท้ายเธอก็ไม่ได้ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่ฉันเจอเลย ความรักอะไรนั้นคงไม่เหมาะกับมึงหรอกไอ้มาวินเงินเท่านั้นที่จะช่วยให้มึงมีความสุขจำไว้”

นี่คือเหตุผลที่เขาไม่กลับบ้านเลือกที่จะนอนอยู่โรงงานถึงคุณนายรินนาจะตามกลับบ้านก็ตามบอกแค่ว่างานยุ่งแค่นั้นพอยังไม่อยากอยู่ใกล้ไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากสบตาและเพื่อรอข้อมูลจากไอ้อัฐที่รบกวนให้มันสืบประวัติของพะพายมาให้ระหว่างที่อยู่กรุงเทพ

ด้านพะพายเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมายังคงทำหน้าที่เหมือนเดิมตื่นเช้ามาทำกับข้าวออกไปทำงานที่รีสอร์ทตอนนี้ช่างเริ่มเข้ามาทำงานแล้วทีมงานคุณปืนทำงานเร็วมีระเบียบมาก ตอนเย็นก็รีบกลับมาทำกับข้าวเหมือนเดิมวนอยู่แบบนั้นพะพายก็ยังเป็นพะพายที่ทำงานเยอะจะได้ไม่คิดเรื่องอื่นให้เหนื่อย

ได้แต่รออีกคนที่ไม่ยอมกลับบ้านเลยไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนได้กินข้าวบ้างหรือเปล่ารู้สึกเป็นห่วงหรือจะเป็นเพราะพี่มาวินคือคนที่แอบรักมาตลอดเขาทำไม่ดีสาระพัดอย่างก็ยังไม่รู้สึกโกรธแต่กลับคิดเป็นห่วงมากกว่าเดิมยิ่งได้จูบกันแล้วยิ่งลืมรสชาติและอารมณ์แบบนั้นไม่ลงเลย

วันนี้คุณแม่บอกให้เอาอาหารไปส่งพี่มาวินที่โรงงานเพราะว่าคุณแม่กับคุณพ่อจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ แต่คุณแม่ก็อดเป็นห่วงลูกชายตัวเองไม่ได้เลยขอรบกวนให้เอากับข้าวไปส่งให้ที่โรงงาน

คุณนายรินนาต้องการให้มันเป็นแบบนี้เพื่อเป็นตัวช่วยตัวกระตุ้นความสัมพันธ์สำหรับเด็กทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเพื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นบ้างตั้งแต่ที่จดทะเบียนกันสังเกตุได้ว่าเจ้าลูกชายก็เอาแต่ทำงานไม่กลับบ้านส่วนอีกคนก็ใจเย็นก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ตัวเองคนเป็นแม่เห็นลูกเป็นแบบนั้นแล้วก็ไม่สบายใจต้องลงมือทำอะไรบ้าง

@ โรงงานสินธปกรณ์

“สวัสดีค่ะคือพะพายมาหานายหัวมาวินค่ะ”พะพายเดินเข้าไปภายในตึกด้านหน้ามีพนักงานประชาสัมพันธ์อยู่สองคนหน้าดีสวยทั้งสองคนเลยสงสัยเขาคัดหน้าตามาแน่เลย

“นัดไว้หรือเปล่าค่ะ ถ้าไม่ได้นัดคงให้เข้าพบไม่ได้นะคะ”

“ช่วยบอกนายหัวได้ไหมค่ะว่าพะพายเอากับข้าวมาส่งค่ะ”

“ถ้าแค่มาส่งอาหารก็ฝากไว้ได้เลยค่ะเดี๋ยวทางเราเอาขึ้นไปให้นายหัวเองค่ะ”

“เออ…คือไม่เป็นไรค่ะเดียวพะพายเอาขึ้นไปให้เองค่ะดีกว่า”ที่ต้องเอาไปให้เองเพราะคุณแม่กำชับมาว่าห้ามฝากใครให้เอาไปให้ถึงมือเพราะว่ามียาแก้โรคกระเพาะที่นายหัวต้องทานด้วย

“นี้เธอพูดไม่รู้เรื่องเหรอก็บอกว่าไม่ได้นัดไว้ให้เข้าพบไม่ได้และก็แค่มาส่งอาหารไม่จำเป็นต้องขึ้นไปพบหรอกมั่งถ้าพูดไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องส่งอาหารเอากลับไปเลย”

“โทรแจ้งก่อนได้ไหมค่ะถ้านายหัวบอกว่าให้ฝากขึ้นไปได้พะพายก็จะฝากขึ้นไปค่ะ”

“เฮ้ย…ไม่รู้อะไรกันนักกันหนา”

“สวัสดีค่ะคุณนานาพอดีว่ามีคนมาขอเข้าพบนายหัวค่ะ ชื่อพะพายบอกว่ามาส่งอาหาร”

“แค่มาส่งอาหารทำไมต้องเข้าพบเรื่องแค่นี้เองนะคะเรียงลำดับความสำคัญไม่ได้หรือไง”

“เออ…คือแจ้งไปแล้วค่ะแต่เขาไม่ยอมค่ะยืนยันจะเขาพบให้ได้”

“งั้นก็บอกเขารอตรงนั้นแหละเดี๋ยวฉันลงไปจะอะไรหนักหนา”

“ค่ะๆๆ”

“รอตรงนี้นะคะคุณนานาเลขานายหัวจะลงมารับอาหารจากคุณค่ะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”พะพายไม่อยากมีปัญหาเดี๋ยวโดนดุอีกถ้าเรื่องไหนปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยไป

ถึงกลับต้องไปสงบสติเลยเหรออออ นายหัวขาาา