EP.32 ยอมรับความจริง

EP.32 ยอมรับความจริง

ช่วงบ่ายวันต่อมา

ฮือ... 

นายหัวมาวินตื่นขึ้นมาช่วงบ่ายของวันใหม่ด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่ส่งเข้ามาถึงห้องนอนบนเตียงไม่มีร่างบางที่เมื่อคืนเขาจับกระแทกจนสลบไปก่อนจะตวัดขาลงจากเตียงคว้าผ้าขนหนูข้างเตียงมาพันรอบเอวด้านบนเปลือยเปล่าก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนสิ่งที่เห็นไม่ผิดจากที่คิดเท่าไร

ร่างบางเดินวุ่นในห้องครัวด้วยชุดคุ้มอาบน้ำนายหัวมาวินเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไรแต่กับยืนกอดอกมองร่างบางอยู่เงียบๆในใจของนายหัวมาวินที่มองร่างบางอยู่นานมันดูเป็นธรรมชาติเพลินตาไม่มีคำว่าน่าเบื่อเกิดขึ้นหรือทำให้หงุดหงิดแต่อย่างไร

“ฉันว่าฉันต้องยอมรับความจริงแล้วล่ะพะพาย” 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนมีนายหัวมาวินสองร่างที่ค่อยตีกันตลอดเวลายอมรับว่าอีกร่างคือต่อต้านหัวชนฝาว่าผู้หญิงคนนี้หวังแค่เงินทองยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน

ส่วนอีกร่างก็หาข้อดีและสิ่งที่ได้เห็นตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาพะพายไม่ได้แกล้งทำพะพายทำด้วยใจรวมถึงความรู้สึกที่มีต่อพะพายตั้งแต่ตั้งแรกที่เจอที่โรงแรมเขาตกหลุมรักพะพายเข้าแล้ววันนี้เขาได้ข้อสรุปแล้วว่าเขาตกหลุมรักพะพายเข้าอย่างจัง ทว่าความคิดต้องหยุดเมื่อเสียงหวานทักขึ้นมา

“อ้าว…ตื่นแล้วเหรอค่ะนายหัว”

“อืม”

“ไปอาบน้ำก่อนไหมค่ะอาหารใกล้เสร็จแล้ว”

“...” นายหัวเงียบไม่ตอบแต่เดินเข้าหาพะพายพร้อมกับยกมือขึ้นกอดพะพายจากด้านหลังหอมลงซอกขาวที่ไม่รู้ว่าอีกคนอาบน้ำหรือยังแต่รู้แค่ว่าหอมมากกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวทำให้ร้อนวูบวาบปลุกแกร่งกายที่หลับให้ตื่นได้โดยไม่ต้องยั่วไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น

“ฮื่อ…พะพายยังแสบอยู่เลยค่ะ” พะพายสะดุ้งตกใจกับการกระทำที่อ่อนโยนของคนตัวโตที่อยุ่ด้านหลังแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกคนจะทำเรื่องอย่างว่ากับตัวเองอีกหรือไงต้องรีบบอกว่ายังแสบระบมไม่หายเลย

“หึหึ แค่หอมเองคิดไปไกลนะเรา”

“ก…ก็ใครจะไปรู้ละค่ะ ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะพะพายทำอาหารจะเสร็จแล้วจะได้มาทานข้าวก่อนกลับค่ะ”

“แรงเยอะจังนะเมื่อคืนยังนอนสลบคาเอ็นอยู่เลยไหนมีแรงลุกมาทำอาหารได้ฮึอ…”

“พะพายไม่ได้ใช้แรงเยอะขนาดนั้นค่ะแค่ทำอาหารง่ายๆ เอง”

“ฟอด อาบน้ำด้วยกันไหม”

“ไม่ค่ะ ไม่มีทางค่ะ ถ้าอาบด้วยกันไม่ได้กินข้าวแน่นอนค่ะพะพายกล้าพูดเลย”

“ฮึ รู้ทันนะเดี๋ยวนี้”

ฟอด ฟอด

“เดี๋ยวรีบอาบน้ำออกมาทานครับเมียจ๋า…”

“ฮือ…” พะพายตาโตเมื่อได้ยินคำว่าเมียจ๋าที่ออกมาจากปากนายหัวมาวินเขินอายแทบทำอะไรไม่ถูกหยิบช้อนมาหันแตงเล่นอายม้วนอยู่สักพักก่อนจะรีบตื่นตัวแล้วเก็บครัวตั้งโต๊ะกับข้าวรออีกคนที่กำลังอาบน้ำอยู่ 

เวลาต่อมา

หลังจากกินข้าวเสร็จพะพายเตรียมตัวจะกลับแต่อีกคนกับไม่ยอมแต่งตัวสักทีใส่แค่ชุดคุ้มอาบน้ำด้านในไม่ได้ใส่อะไรอวดหน้าท้องเป็นลอนเรียงรายด้านล่างวับๆ แวมๆ จนพะพายต้องเอ่ยถามคนที่นั่งที่โซฟากลางห้องด้วยความสงสัย

“นายหัวรีบไปแต่งตัวสิค่ะเดี๋ยวถึงบ้านค่ำค่ะ”

“ใครจะกลับแล้วนั้นแต่งตัวทำไม”

“อะไรยังไงค่ะพะพายงงไปหมดแล้วค่ะ”

“พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ไหมจะรีบกับไปไหมพรุ่งค่อยกลับ”

“แต่พะพายไม่มีชุดจะใส่แล้วนะคะอีกอย่างพะพายไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย”

“ขาดอะไรล่ะจะได้บอกทางโรงแรมจัดการให้ส่วน…ชุดนะไม่ใส่ฉันก็ไม่ติดนะ”

“เฮ้ย…เอาแต่ใจตัวเองที่สุดจะค้างก็ไม่บอก”

“ได้ยินเดี๋ยวจับทำโทษชะเลยนิ”

“ไม่คุยกับนายหัวแล้วงั้นพะพายขอทำงานของรีสอร์ท” คำว่าทำโทษพะพายรู้เลยว่ามันคืออะไรคงจะจับเธอกินอีกนะสิ

“เอาสิถ้าจะทำมานั่งตรงนี่” นายหัวตบลงที่หน้าตักตัวเองให้อีกคนมานั่งทำงานที่ตักตัวเองจะได้เก็บเล็กเก็บน้อยพอได้มีแรงตรวจงาน

“พะพายไม่ถนัดค่ะพะพายขอนั่งด้านล่างดีกว่าค่ะ” พะพายไม่ได้ทำตามที่อีกคนบอกกับเดินมานั่งลงกับพื้นจัดการเตรียมอุปกรณ์ทำงานตัวเองเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาจะว่าไปไม่กลับก็ดีจะได้มีเวลาทำงานไม่เสียเวลาในการเดินทางให้เปล่าประโยชน์ ทว่าเวลาผ่านไป

นายหัวมาวินไม่ได้ว่าอะไรร่างบางที่ไม่ทำตามคำสั่งถึงจะนั่งตรงไหนเขาก็จะตามไปวอแวได้อยู่ดีโดยตอนนี้พะพายนั่งอยู่ระหว่างขาสองข้างของนายหัวมาวินเรียกได้ว่าล้อแหลกพอสมควรพะพายไม่ได้สนใจปล่อยให้อีกคนทำไป

“รูปเมื่อกี้สวยแล้วนะฉันว่าไม่ต้องปรับเพิ่มฉากหลังเข้าไปอีกหน่อยก็โอเคแล้ว” พะพายที่กำลังออกแบบป้ายวางในงานเปิดตัวรีสอร์ทนายหัวเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะช่วยและก็เป็นการช่วยที่ถึงเนื้อถึงตัว

นายหัวมาวินก้มลงมาวางคางตัวเองไว้ที่ไหล่บางมือเลื่อนไปจับเมาส์ที่พะพายจับอยู่เป็นการกอดกลายๆ ทว่าใจเจ้ากรรมของพะพายเต้นเร็วหน้าเริ่มแดงเขินกับการกระทำของนายหัวครั้งนี้มากๆ

ส่วนนอีกคนใช้หางตามองหน้าเรียวหวานที่เขินแดงจนเห็นได้ชัดยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก

“ขะ…ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ” ตายแล้วพะพายดาเมจของนายหัวแรงจนใจสั่นสติหลุดลอยไปถึงไหนแล้วเนี่ย

“ฮึฮึ งั้นลองปรับดูแล้วเอามาให้ดูอีกที” คิดได้ไงว่ะไอ้มาวินเอ่ย…อ่อยมากสัตย์เอ่ย

“ค่ะ”

นายหัวมาวินไม่ได้ขยับกายไปไหนแค่ยืดตัวขึ้นมาดูงานตัวเองในมือแต่สองขายังนีบอีกคนไว้แต่ไม่ได้แน่มากส่วนพะพายพอตั้งสติได้แล้วเท่านั้นแหละก็ระเร่งงานตัวเองทันที

การที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันแบบนี้ทุกวันทำให้ใจของทั้งสองเหมือนได้คำตอบของใจตัวเองแล้วรอแค่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปิดก่อนเท่านั้นเอง

“นายหัวค่ะเสร็จแล้วค….” พะพายพูดยังไม่จบแต่ต้องตกใจเมื่อตัวเองเงยหน้าขึ้นไปบอกอีกคนให้ตรวจงานให้หน่อยแต่กับโดนขโมยจูบชะงั้น

จู๊บ 

“ไหนเอามาดูสิ” นายหัวมาวินเห็นอาการอีกคนนิ่งหน้าแดงราวกับตำลึงน่ารักจนอดไม้ได้ที่จะใช้มือดีดลงที่หน้าผากด้วยความหมั่นเขี้ยว

โป๊!

“โอ๊ย!! นายหัวพะพายเจ็บ!”

“ก็ไม่ตั้งใจฟังมั่วแต่มองหน้าอยู่ได้”

“...” ใครมันจะไม่ตกใจกันเล่าไม่ช๊อดตายก็ดีเท่าไรแล้ว

“อืมสวยใช้ได้เลย”

“ขอบคุณนะคะ แล้วพรุงนี้นายหัวจะเข้าโรงงานเลยไหมค่ะ” พรุ่งนี้เป็นวันทำงานแล้วส่วนงานที่มีอยู่โดนคุณเสจัดการเกือบหมดแล้วจะมีแค่บางตัวที่นายหัวต้องไปตัดสินใจเองก็เลยกะว่าจะขออนุญาตนายหัวหยุดงานเข้าไปเตรียมงานเปิดตัวรีสอร์ท

“เข้าเลยแล้วกันคุณเสบอกมีเอกสารให้ตัดสินใจ”

“งั้นพะพายของลาหยุดนะคะอยากเข้าไปดูงานที่รีสอร์ท”

“เอางั้นหรอเดี่ยวให้คนขับรถพาไปเสร็จงานที่โรงงานแล้วฉันตามไปรับเข้าบ้านพร้อมกัน” ที่จริงก็อยากพาพะพายไปเองแต่งานที่รออยู่มันสำคัญมากเลยต้องจำยอมปล่อยให้พะพายไปคนเดียว

“ได้เลยค่ะ”

“อย่าชนนะพะพาย” ”

“พะพายไม่ใช่เด็กชะหน่อยนายหัวอ่ะ”

“ฮึฮึ”

หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วค่ำที่แสนพิเศษสำหรับคนทั้งสองคนก็เริ่มขึ้นพร้อมเปลวไฟราคะที่มีอยู่เต็มอกของทั้งสองคนบนรักที่เร้าร้อนถึงพริกถึงขิงสลับกันขย่มรีดน้ำออกจากตัวจบลงเกือบตีสอง