2.2

“ขอแบบจุก ๆ เลยนะ เดี๋ยวพี่เปย์ให้” ชายหนุ่มยังคงแทะโลมเธอทางสายตาและวาจาไม่เลิก

เธอจึงเลื่อนใบหน้าเข้าหาเขาใกล้ ๆ กัดริมฝีปากอิ่มอย่างยั่วยวนแล้วยิ้มให้ ก่อนกระซิบข้างใบหูชายหนุ่มกลับไปว่า...

“งั้นก็แปลว่ามีเงินรักษาตัวใช่ไหม”

“หืม... รักษาตัวอะไร” ชายหนุ่มขมวดคิ้วสงสัย ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดเท่าไร ทว่ายังคงเคลิบเคลิ้มกับมือนุ่มที่กำลังลูบไล้กลางกายเขาหนัก ๆ จนท่อนเอ็นเริ่มผงาดใหญ่จนอึดอัดไปหมด

“ก็รักษานี่ไง!” และฉับพลัน...

“อ๊าก...! อิเชี่ยเอ๊ย...” ชายหนุ่มร้องลั่นจนเสียงหลงเมื่อโดนมือเล็ก ๆ นั่นบีบเข้าที่กลางเป้าของเขาอย่างสุดแรง จนเจ้าตัวที่กำลังเคลิบเคลิ้มตามใบหน้าหวานบิดเบ้ไปตามแรงบีบ

ชายหนุ่มผละตัวออกตามสัญชาตญาณ เขางอตัวคุดคู้เพราะจุกจนหน้าเขียวหน้าดำไม่สามารถประคองตัวให้ยืนตรงอย่างเคยได้

“อีด_ก! อีกะ_รี่ มึงนี่ แม่งงง!” ชายหนุ่มสบถด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย ด่าไปจุกไป แต่ซินหยานไม่โกรธ เพราะหลายคำเธอก็ไม่เข้าใจ

‘อีด_ก’ คืออะไร... ดอกไม้เหรอ? ดอกไม้ = ของสวยงาม

‘อีกะ_รี่’ เธอรู้จักขนมกะหรี่ปั๊บ นั่นมันของอร่อยเลยนะ เธอจะนับว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน สบายใจ...

“เป็นไงล่ะคะ จุก ๆ ไปเลยไหมล่ะ!”

ซินหยานเยาะเย้ย ดารินก็หัวเราะลั่น นั่นทำให้เขาอับอายที่โดนสองสาวทำให้เจ็บตัวและเจ็บใจ คนรอบโต๊ะก็พากันหัวเราะจนรู้สึกเสียหน้า จึงเรียกพวกโต๊ะที่ห่างออกไปมาหมายจะเอาเรื่องสองสาว

ทรงโปรดที่ยืนขำกับการกระทำแสนแสบของหญิงสาวเห็นการกระทำหมาหมู่ที่ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ดังนั้นร่างสูงจึงเดินเสนอหน้าเข้ามาใช้ตัวเองขวางไว้ ไม่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มคนนั้นง้างมือตบตีทำร้ายหญิงสาวได้

“มีอะไรกัน” เสียงทุ้มหนักเอ่ยถาม มือหนาจับข้อมือของชายหนุ่มที่ยกจะฟาดหญิงสาวไว้แน่น สายตาคมดุดันจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ และไม่มีท่าทียอมแพ้ และนั่นทำให้การ์ดหลายรายกรูกันเข้ามาซัปพอร์ตเจ้านายอย่างทรงโปรด

“มึงไม่เกี่ยวก็อย่าเสือก หลีกไป!”

“ผมคงไม่เกี่ยวไม่ได้” ที่ออกตัวมาระงับเหตุใช่ว่าจะโชว์พาวปกป้องหญิงสาวอะไรหรอก แต่เพราะเขาเป็นเจ้าของสถานที่ จะปล่อยให้เกิดการทะเลาะตบตี หรือทำร้ายร่างกายกันขึ้นในคลับของตัวเองไม่ได้ มันจะทำให้ลูกค้าท่านอื่นพานเสียอารมณ์ เสียบรรยากาศ และอาจจะทำให้ตัวเขาเองมีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลังด้วย

“ไอ้เหี้ยนี่ กูบอกให้หลบไป! มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร”

“กูละเบื่อจริง ๆ เลย ไอ้พวกเมาแล้วจำตัวเองไม่ได้ ไม่ถามพ่อแม่มึงดูล่ะไอ้เวร” ทรงโปรดพูดพลางกลั้วขำ ก่อนจะพยักหน้าออกคำสั่งให้การ์ดในร้านลากคอผู้ชายคนนั้น และพวกอีกสี่คนออกจากคลับ

 “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” เขาหันกลับไปถามหญิงสาว

“ขอบคุณนะคะ ฉันไม่เป็นไร”

“ขอโทษที่คุณต้องมาเจอเรื่องที่ทำให้เสียอารมณ์นะครับ เอาเป็นว่าผมขอเลี้ยงดื่มคุณชดเชยได้ไหม” ทรงโปรดเสนอ

เขาอยากเลี้ยงเธอเป็นการตอบแทนที่หญิงสาวต้องมาเจอเหตุการณ์ไม่สบอารมณ์ในคลับของเขาวันนี้

‘ขอโทษทำไม?’

หญิงสาวดันไม่เข้าใจว่าเขาจะขอโทษ และเลี้ยงดริงก์เธอไปทำไม ในเมื่อเขาไม่เกี่ยวข้องด้วย

เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ดารินไม่ได้บอกว่าเขาเป็นหุ้นส่วนของที่นี่ กระนั้นหญิงสาวก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจ จ้องอยู่นานแล้วปฏิเสธทำไมล่ะเสียดายแย่

“ค่ะ” เธอตอบเพียงเท่านั้น และหมายจะเดินตามคำเชิญชวนของทรงโปรดขึ้นไปชั้นบนของคลับ แต่กลับโดนดารินเรียกไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวซิน!... นี่แกจะไปจริงดิ?” อยากจะห้ามน้อง แต่น้องบอกว่าอยากลองเธอจะไปห้ามอะไรได้ ได้แค่เตือน ๆ นี่แหละ และแค่ไปดื่ม... คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง

“เจ้ก็ไปด้วยกันสิ ซินไม่ได้จะไปคนเดียว”

“แต่...” ดารินชะงัก

“พี่ไม่ว่างแล้ว แกไปเถอะ จะกลับตอนไหน มีปัญหาอะไรก็รีบโทร. มา พี่อยู่แถว ๆ นี้แหละ” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนดารินจะเดินหนีหายไป เธอมีเรื่องด่วน เพราะต้องตามติดสองหนุ่มสาวอดีตคนคุ้นเคยที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ในคลับ

ซินหยานจะร้องเรียกแต่ไม่ทันแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่าดารินจะไปไหน จึงหมุนตัวเดินตามทรงโปรดต่อไปจนถึงห้องวีไอพี