3.1

ทันทีที่หญิงสาวก้าวตามเข้ามาในห้องรับรองแบบส่วนตัว ทรงโปรดไล่ลูกน้องรวมถึงพนักงานบริการที่คอยดูแลทุกคนออกไปหมด เขาปิดประตูแล้วเชื้อเชิญเธอให้นั่งลงตรงโซฟาหรูกลางห้อง ทว่าไม่ทันจะได้นั่งเขาก็ทำหน้าที่บริการให้เธอด้วยตัวเอง

“คุณอยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ปากถามเธอตามมารยาท แต่มือหนาก็ยื่นแก้วเหล้าสีอำพันที่ใส่น้ำแข็งรูปทรงกลมเพียงก้อนเดียวให้

ซินหยานเลิกคิ้วเล็กน้อย ก็ถ้าจะยัดเยียดกันขนาดนี้แล้วจะถามทำไมว่าเธออยากดื่มอะไร นี่กะจะมอมเธอให้เมาเลยรึไงกันนะ กับสาวสวยแบบเธอเป็นคนอื่นคงเลือกเสิร์ฟไวน์ ทว่าเธอก็ยังใจดีสู้เสือรับแก้วไว้

“ขอบคุณค่ะ” รับมาแล้วแต่เธอยังชั่งใจ ไม่กล้ายกแก้วดื่ม

“กลัวผมใส่ยาอะไรแปลก ๆ ให้คุณดื่มหรือไง” ชายหนุ่มพูดอย่างรู้ทัน เขากลั้วหัวเราะแล้วพูดต่อ...

“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า... มันเสียชื่อ” ว่าจบก็แย่งแก้วจากมือเธอไปดื่มให้เห็นต่อหน้า

จะวางยาเธอให้ได้อะไร ในเมื่อเธอก็ตั้งใจยั่วยวนเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว สายตาที่เธอมองเขา ทรงโปรดอ่านออกได้โดยง่ายว่าเธอก็สนใจเขาอยู่พอตัว ทั้งคู่ใจตรงกันเขามั่นใจ

“นี่คุณ นั่นมันแก้วฉะ...อื้ม!” คนนึกหวงแก้วขึ้นมาตั้งท่าจะโวยวาย ทว่าไม่ทันที่เธอจะแย่งแก้วเหล้าในมือเขาคืน ร่างของเธอกลับโดนฝ่ามือหนารั้งเอวคอดเข้ามาจนร่างเพรียวสวยแนบชิดกับอกแกร่ง และแผ่นหน้าท้องแข็งปั๊กของเขา

ริมฝีปากหนากดแนบจูบกับริมฝีปากสวย สอดลิ้นร้อนและเล็มกลีบปากบางจนเธอเผลอเผยออ้า เขาก็ป้อนเหล้าจากปากเขาเข้ายังปากเธอ และยังคงตรึงจูบอยู่เช่นนั้นจนซินหยานจำต้องกลืนเหล้าทุกหยาดหยดลงคอไป

ความร้อนผะผ่าวแล่นปราดตั้งแต่ลำคอไหลลงไปยังช่องท้องจนเธอรู้สึกได้ ทว่าที่ร้อนกว่าคือใบหน้าสวยที่ตอนนี้เห่อร้อนเพราะความเขินอาย จนลามไปทั้งตัวตามสัมผัสของฝ่ามือหนาที่กำลังลูบไล้แผ่นหลังเธอจนขนในกายพานลุกชันทุกอณูรูขุมขน

“อื้อ! อย่า...” หญิงสาวผลักตัวเขาออกห่างเมื่อเสี้ยวสติของตัวเองฟื้นกลับมา หลังจากที่โดนรสจูบแสนคุกคามและใบหน้าหล่อเหลาของเขามอมเมาเธอไปชั่วขณะ

เมายิ่งกว่าเหล้าก็เขานี่แหละ โอ๊ย ยายซิน ทำไมเป็นคนอย่างนี้กันนะ อยากจะบ้า

“ทำไมล่ะ...” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า ทว่ามันดันเซ็กซี่จนหญิงสาวเผลอหวั่นไหว เขามองสบตาเธอ และยังคงกอดเธอไว้ไม่ปล่อย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากอิ่ม เห็นแล้วอยากดูดดึง อยากละเลียดชิมจนอดใจไม่ไหว

“คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ เพิ่งรู้จักกัน แต่ดันมาป้อนเหล้าปากต่อปาก ไม่นึกรังเกียจเลยรึไง ไม่กลัวโรคหน่อยเหรอ” เธอหาเรื่องต่อว่าเขา ทั้งที่ก็ตั้งใจมาเสียตัวแท้ ๆ มันแย่กว่าจูบแลกน้ำลาย หรือป้อนเหล้าปากต่อปากมากโข แต่เพราะเขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วต่างหาก

“ก็อยากลองไม่ใช่เหรอ ผมก็กำลังเป็นหนูทดลองให้คุณอยู่นี่ไง...” เขาเย้า

“ก็ชะ... หืม...?” ยังไม่ทันจบคำสารภาพ ซินหยานก็หุบปากฉับ เธอตกใจจนตาโต นี่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธออยากลอง

เห็นใบหน้าเหลอหลาของหญิงสาวกับแก้มแดง ๆ แดงไปทั้งตัวเพราะฤทธิ์ของความเขินอาย ทรงโปรดนึกชอบใจ ที่ผ่านมาเจอแต่ตัวแม่ที่แสร้งทำเป็นใส ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ยิ่งเห็นยิ่งมันเขี้ยวจนน่าประหลาด

ถึงจะไม่ได้อยู่ใกล้ในระยะที่ได้ยินว่าเธอกับเพื่อนสนทนาอะไรกัน ทว่าเขามีความสามารถคืออ่านปากคนได้ ที่เธอบอกกับเพื่อนว่า ‘อยากลอง’ แล้วจ้องเขาตาเป็นมัน เพียงเท่านั้นเขาจึงเข้าใจ ไหนที่พูดกันว่าของเขา ‘ใหญ่’ อะไรนั่นอีก ถือว่าตาถึงใช้ได้ เลยล็อกเป้าเธอไว้ในคืนนี้

“ว่าไง... สรุปยังอยากลองอยู่อีกไหม” เหมือนจะถามความสมัครใจ ทว่าคนถามกลับไม่รอคำตอบจากเธอ เขายอบตัวลงไปอุ้มหญิงสาวขึ้นมาในท่าอุ้มแตง จนหญิงสาวหวีดร้องเพราะตกใจ

เขาเดินอุ้มร่างเพรียวสวยไปวางบนบาร์หินอ่อนที่มุมหนึ่งของห้อง ประกบจูบเธออย่างเร่าร้อนพอ ๆ กับที่หญิงสาวก็จูบตอบเขาอย่างร้อนแรงเช่นเดียวกัน

ซินหยานยังไม่เคยในส่วนของช่วงล่าง ทว่าเรื่องปากเธอมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนที่ใช้ปากเก่งมากคนหนึ่ง หญิงสาวไม่อิดออด เขินอายพอเป็นพิธีไปแล้ว และตอนนี้เธอก็เร่าร้อนจนเขาแทบอดรนทนไม่ไหว