ตอนที่ 25 เทพบุตรในแดนผีขนุน

เอกและเหล่าลูกน้องรวมตัวกันที่โรงพยาบาลในพัทยา บรรยากาศเต็มไปด้วยความหดหู่เมื่อเบื้องหน้าคือร่างที่ไร้วิญญาณของไอ้โก้ ชายหนุ่มจ้องมองเพื่อนเพียงคนเดียวในวัยเด็กด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาไม่รู้จะสู้หน้าลุงมานพได้อย่างไร แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงคนขับรถเก่าของพ่อแต่เอกก็นับถือท่านเป็นญาติผู้ใหญ่เสมอมา

"หลับให้สบายเถอะนะโก้... เรื่องลุงมานพมึงไม่ต้องห่วง กูจะดูแลแกให้ดีที่สุดราวกับเป็นพ่อกูอีกคน ส่วนความแค้นครั้งนี้... กูจะชำระให้มึงเอง" เอกกระซิบบอกร่างที่แน่นิ่งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอันเด็ดเดี่ยว

ในระหว่างนั้น ลูกน้องคนสนิทได้รุดมารายงาน "บอสครับ เจ๊โรซี่ ติดต่อมาว่าอยากพบเป็นการส่วนตัวครับ เห็นว่ามีของสำคัญจะมอบให้บอสด้วยครับ"

เอกขมวดคิ้ว เขาพอจะเคยได้ยินชื่อเสียงความน่าสะพรึงกลัวของเจ๊โรซี่มาบ้าง แต่ไม่รู้ว่าทำไมบุคคลระดับนั้นถึงอยากพบเขา "เอ็งพอจะรู้ไหมว่าทำไมแกถึงอยากเจอผม?" เอกถามลูกน้องอาวุโสที่เคยติดตามพ่อมานาน

"เจ๊โรซี่คือเพื่อนสนิทที่สุดของนายท่านครับบอส... แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนนะ อย่าได้เสียมารยาทกับแกเด็ดขาด เพราะใครที่พูดจาไม่เข้าหูเจ๊เฒ่าคนนี้... จุดจบไม่สวยสักราย" ลูกน้องตอบพลางทำหน้าพะอืดพะอมเมื่อนึกถึงกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมภายใต้ใบหน้าแต่งแต้มฉูดฉาดนั่น

เอกตัดสินใจเดินทางไปพบเจ๊โรซี่ทันทีพร้อมกำลังพลกว่า 20 คน เขาเดินทางมาถึงคลับหรูติดริมชายหาดที่ดูมีภูมิฐานทว่าเงียบสงบ แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน เอกถึงกับยืนตะลึงราวกับหลุดเข้ามาในโลกแฟนตาซีที่ผิดเพี้ยน สถานที่แห่งนี้ไร้ซึ่งเงาของผู้ชายและผู้หญิงแท้ มีเพียงสาวประเภทสองที่มีรูปร่างแปลกประหลาดบึกบึน บางคนมีกล้ามโตยิ่งกว่าบุรุษเพศแถมยังไว้หนวดเคราเขียวครึ้มอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

"ใครก็ได้บอกกูที... นี่กูหลุดมาอยู่เมืองลับแลหรือยังไง?" เอกรำพึงในใจ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงไม่เคยคิดจะแนะนำให้เขารู้จักกับเพื่อนคนนี้เลย ดูเหมือนเจ๊โรซี่จะมีรสนิยมความสวยงามที่หลุดโลกเกินกว่าที่คนปกติ

"ฮ่าๆ ในที่สุดเราก็ได้เจอกันเสียทีนะ... เทพบุตรตัวน้อยของเจ๊ เจ๊รอเธอมานานมากรู้ไหม?" เจ๊โรซี่ ปรากฏตัวพร้อมเสียงหัวเราะอันทรงพลัง เอกมองเห็นกระเทยเฒ่าวัย 60 กว่าปีตรงหน้าแล้วถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ใบหน้าของเธอคือเอกลักษณ์ที่ชวนให้ขวัญผวามากกว่าดึงดูดใจ

"สวัสดีครับเจ๊... ขอโทษที่ผมเสียมารยาทนะครับ ความงามของเจ๊ทำเอาผมตะลึงจนเหมือนฝันไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบผู้หญิงที่... โดดเด่นขนาดนี้" เอกฝืนปั้นหน้ายิ้มและใช้คำพูดที่หวานหูที่สุดเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของรุ่นพ่อไว้

คำชมนั้นทำให้หัวใจเหี่ยวเฉาของเจ๊โรซี่กลับมาพองโตราวกับเด็กสาวแรกรุ่น "กรี๊ดดด! เจ้าชายในฝันของเจ๊! อยากได้อะไรบอกมาเลยจ้ะ เจ๊จะเปย์ให้หมดหน้าตัก!"

บรรดาลูกน้องผีขนุนของเจ๊ต่างพากันส่งเสียงเชียร์กันระงม "ยินดีด้วยนะฮ้าเจ๊ที่เจอรักแท้!" เอกเริ่มรู้สึกหน้ามืดเมื่อเจ๊โรซี่เริ่มรุกหนักถึงขั้นขอให้เขามาเป็นดาร์ลิ่งของเธอ เขาพยายามรวบรวมสติแล้วตอบปฏิเสธอย่างนุ่มนวลที่สุด

"เจ๊ครับ... ความรักแบบหนุ่มสาวมันอาจไม่ยั่งยืน แต่มิตรภาพระหว่างเราจะคงอยู่ไปจนวันตาย ผมอยากเป็นเพื่อนรักของเจ๊มากกว่าครับ"

"โอ๊ยยย! เท่เหลือเกิน! พ่อเธอพูดเก่งยังไงเธอก็พูดเก่งอย่างนั้น!" แม้จะโดนปฏิเสธแต่เจ๊โรซี่ก็มีความสุขจนเนื้อเต้น "ก็ได้จ้ะ... ต่อไปนี้เราคือเพื่อนรักกัน ใครกล้ามีปัญหากับดาร์ลิ่งของเจ๊ เจ๊จะถล่มมันให้ราบ!"

เจ๊โรซี่พาเอกและลูกน้องลงไปยังห้องใต้ดินลึกลับ ซึ่งด้านล่างนั้นคือคลังแสงขนาดมหึมาที่รวบรวมอาวุธสงครามไว้อย่างครบครัน "ในฐานะเพื่อนรัก... นี่คือของขวัญสำหรับมิตรภาพของเรา ปืนพกเก็บเสียงคุณภาพสูง 20 กระบอก เจ๊ยกให้เธอเอาไปจัดการพวกแก๊งคนจีนนั่นซะ!"

เอกจ้องมองอาวุธพิฆาตเหล่านั้นด้วยสายตาเป็นประกาย แม้เจ๊โรซี่จะดูเพี้ยนไปบ้าง แต่จิตใจที่กว้างขวางและบารมีของเธอนั้นคือสิ่งที่เขากำลังต้องการอย่างที่สุดในเวลานี้ "ขอบคุณครับเจ๊... ผมจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย"